غـریـبه ای در غـزل

 این وبلاگ دیگر آپ نمی شود ...

دوستان وبلاگ غریبـه ای در غـزل 2 به روز است.کلیک کنید ...

 توجه:شعبه دیگر این وبلاگ شامل شعرهای تخصصی بنده  ... در وبلاگ :

                                    غریبه ای در غزل 2

این نیز بگذرد ... 

سالها پیش ...

درکوچه ای بن بست!که محل بازیهایمان شده بود ... باران بارید ...

زمین خوردی ...دستت را گرفتم ... و تو لبخند زدی ...

بزرگتر که شدیم ... زیر همان درخت کهنسال کوچه ، کتاب شعری دستت بود ...

غزل می خواندی ... و من پا به پایت شعر خواندم ... و تو ... خندیدی ...

بعدها ...

از همان کوچه لحظه ای از کنارهم رد شدیم ... و من منتظر لبخندت بودم ... اما ... بگذریم!

مادرم می گفت : پسرخوبی ست ...! از زن همسایه شنیدم می گفت : دوستش دارد...

.

.

.

و من از آن روز به همه ی لبخندها ... مـشکـوکـم ...

.

.

.

و امروز صدای خنده ای از کوچه می آید ... پسرم " پارسا " آرام تر ...

آرام تر بخند ...مبادا کسی به صدای خنده ات ... دل خوش کند ...!

.

.

.

این روزها ...

به خنده های دخترم " غـزل " که هنوز به دنیا نیامده ... مـشـکـوکـم ...

          (این متن اخیرا به درخواست دوستان در این پست گنجانده شده)

   و اما ...

             پست آخر ...

                       روزگاری بود که دلم برای دیگری می سوخت ...

                           اما ...

                               این روزها برای خودش ...                                      

                                    از " دو رنگ " بودن دلم بیزارم ...

                                        از   دورنگی   این روزگار ... 

                                                                           ""   مشهد    -   ۳۰/۶/۹۰    ""

              حالی  برای از تو نوشتن نیست ... درگیر  کار و بار  خودم هستم ...

              گفتم که فکر کار خودت باشی ... چندی ست  فکر کار خودم هستم ...

              شیطان حریف عقل و جنونم نیست ... از دست های سبز خدا دورم ...

              آنقدر ملحدم که خودم چندی  ست ... مشغول سنگسار خودم هستم ...

          یک سال و چند ماه است که { غریبه ای در غزل } را تحمل میکنید ...

          اینبار آمده ام تا زحمت را کم کنم ...

          میخواهم مدتی به دور از دنیا زندگی کنم ...

          این پست شاید تمام حرفهای دلم باشد ...

          حرف هایی که شاید در قالب شعر نتوان گفت ...

          در نهایت قصه ی ما هم به سر رسید ...اما ...

          میروم ... شاید روزی برگشتم .... وشاید هم ... نه !

 نامه ای به ... 

سلام ...

بانو ... هم اکنون که این نامه را می نویسم حالم خوش نیست ...

سالیانیست در سرزمینی زندگی میکنم که مردمانش حقیرانه نگاهم میکنند...

گفتم : شعر ... گفتند : آب و نان نمی شود ...

گفتم : احساس ... گفتند : خریدار ندارد ...

و تا گفتم : عشق ... گفتند : دروغ است ...

پس به چه دل خوش کنم ؟؟؟

میروم ...

میروم جایی به  دور از این مردمان ... نمیدانم کجا ...

و تو به آمدنم  دل خوش مکن ...

.

.

و اما حرف آخرم :

غزل هایی را که سالها با جان و دل پروراندم نزدت به امانت می گذارم...

و نگذار این مردمان با غزل هایم همانطوری برخورد کنند که با من ...

اینک راهی دیاری می شوم که عده ای آن را غربت می نامند ...

بانو ... انگشتان ناتوانم را دیگر مجال نوشتن نیست ...

و ذهن خسته ام را مجال صحبت ...

میروم ...

شاید به قول سهراب :

             پشت  دریاها  شهری باشد ...

                   غـزل های همیشه سبزم ... عمـارتی که ویران شد ...
                      و اینگونه مرد شاعـر ... آواره ی خیابان شد ...

                                              حامد نصیری

                                                        ۹۰/۶/۹

                                                                     ۳:۳۰ بامداد

خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود

و مـاه را زِ بلندایش ... به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من ...  دل مغرورم ... پرید و پنجه به خالی زد

گل شکفته ! خداحافظ ... اگرچه لحظــه ی دیـــدارت

من و تو آن دو خطیـم آری ... موازیــان به ناچاری

اگرچه هیچ گل مرده ... دوباره زنده نشد امّا ...

شراب خواستم و عمرم ... شرنگ ریخت به کام من

چه سرنوشـت غم‌انگیزی ... که کرم کوچک ابریشم

 (مرحوم حسین منزوی)

امروز غروب که از دریا برمی گشتم خونه  پیرمردی رو دیدم که آروم کنار در خونشون نشسته بود...

داشت به چندتا بچه کوچیک که توی کوچه بازی میکردن  نگاه میکرد ...

شاید داشت به فرصت های از دست رفته اش فکر می کرد ... شاید ...

                  (  خدا رو چــه دیدی ... شــایـد غــــصه  رد  شد ... )

                                  که از شاخه ای بیفتد و نـیوتـن ذهن مرا به فکر

                                  وا دارد ...

چند روزی مانده است به آغاز بهار ...

بهار نزدیک است و تو ...

برگرد ...

گفتی غـزل هایم حرف های کودکانه است ...

تو را به معصومیت کودکانه ی غـزل هایم ...

برگرد ...

گفتی عشق شاعرانه ام و شعر عاشقانه ام را نمی خواهی ...

به قداست غـزل هایم سوگند من نه شاعرم  و نه عاشق ...

برگرد ...                    

                                      تو را به حرمت این روز ...  

                  (   فصل ها هر چه می آیند ... فاصله ها بیشتر احساس میشود  ) 

اینبار آمده ام تا ...سکوتم را بشکنم ...

از ظلمی که به  من  روا  داشته ای ...

از حرف های عجیبت ... از نگاه های غریبت ... 

از بی تفاوتی به  غزل  هایم ...

اینبار آمده ام تا ... بغض این سال ها  را بشکنم ... و بگویم ... 

بی تو هم می توانم ...آری از این پس ... 

بی تو فکر میکنم ... بی تو به ساحل می روم ... 

بی تو درس می خوانم ... بی تو زیر باران قدم می زنم ...

بی تو غزل  می سازم ... و ... بی تو زندگی می کنم ... 

می خواهم غم هایم را با تو قسمت کنم ... 

دو تا من ... هیچی تو ... من همیشه خسیس بوده ام ... 

می خواهم اینبار کوله بار زندگی را تنها به دوش بکشم ...

اینبار از تو یک چیز بیشتر نمی خواهم ... 

 از این پس خواب هایم را پریشان مکن هرگز ...

آن  بازی قایم باشک  یادت هست ...؟؟؟

اینبار انگیزه ای برای پیدا کردنت ندارم ...

اینبار آمده ام تا بگویم ... غزل  خداحافظ ...

   برای نوشتن بی وفایی هایت  غزل  کم است ...

   شاید اینبار  قصیده ای  در پیش است ...

به اندازه ی یک فنجان قهوه

یک نخ سیگار

ویک مشت پرسه های ذهنی

که تا  صبحدم  طول میکشد

شعر گفته ام ...

بس است دیگر ...

هر وقت آمدی غـزل هایم را تکمیل میکنم...

می خواهم دیگر به تو فکر نکنم

به دریا بیاندیشم

به کوه

جاده های کویری

به زمین های کشاورزی پدرم

اینها بهانه ی خوبی است ...

اینها بهانه ی خوبی است ...

تا خودم را

به زندگی کردن تحمیل کنم

سرم را آنقدر پایین بیاندازم

تا هیچ گربه ای شاخم نزند

و همان مجلاتی را  بخوانم

که غـزل هایم در صفحه ی سرگرمی اش به چاپ می رسید

می خواهم زندگی ام را عوض کنم

با پیرمردهای توی پارک حرف بزنم

از پدر بزرگم ... یارانه ها ... بنزین ...

وبرای مزاح  از (ایزی لایف) ...

و

.

.

فکرکردن چیز خوبی است...

فکر می کنم

نیوتن از سر شکم سیری  جاذبه را کشف کرد...

  (( پ.ن :غـزل تنها یک تخلص است که از کودکی با آن انس گرفته ام و

    هیچ ایهامی ندارد...))

هـمه چیـز از آن  بـازی  بچــگـانه  شـروع شد ...

دیرگاهیست نمی آیی؟نمی دانم ...

شاید دگرغـزل نمی خواهی ...

در آن بازی کودکانه ... در آن آغاز بی وفایی ...

باختم بازی را به تو ... قبول ...! امـــا چرا نمی آیی؟؟؟

من چشم گذاشتم و تو پنهان شدی از مقابل چشمانم ...

از آن به بعد برنده ی بازی تو بوده ای ... خوب می دانم ...

اینکغـزل هایم دگر قافیه ندارند و در کلام می مانم ...

بازی تمام شد و تو بازی را چه جدی گرفته ای ... شاید ...

شاید دگر نمی آیی ... شاید هم نمی خواهی ... شاید ...

                                                 شب ۲۴/۱۱/۱۳۸۹