حرفهای . . .

 

---------------------------------------------

بر نیزه زلف شعر رها شد ، نیامدی

  پای جنون به معرکه وا شد ، نیامدی

 

در خیمه گاه کاغذ آتش گرفته ای

تک تک حروف شعله نما شد ، نیامدی

 

برگشت مشک جوهر آبی به روی میز

پشت غزل دوباره دوتا شد ، نیامدی

 

در قتلگاه دفتر در خون شناورم

سرهای بیت هام جدا شد ، نیامدی

 

افتاده پاره پاره تن دفترم به خاک

این دشت واژه کرببلا شد ، نیامدی

 

شاعر نوشت با قلم سر شکسته اش

مضمون اسیر قافیه ها شد نیامدی

---------------------------------------------------------

برای سوختن دل شراره لازم نیست

به روی نی سر هجده ستاره لازم نیست

 

تمام شهر گذر داده اند قافله را

به کوچه های یهودی دوباره لازم نیست

 

میان هلهله مردی به دیگری میگفت

برای سنگ زدن استخاره لازم نیست

 

رباب ، جای علی خواب میرود دستت

اشاره سمت سر شیرخواره لازم نیست

 

حواس من به تمام یتیمها جمع است

به ابروان شکسته اشاره لازم نیست

 

در آتش عطشت لب ترک ترک شده است

و خیزران به لب پاره پاره لازم نیست

 

کشید معجر و ماه از فراز نی می دید

چگونه شرح دهم استعاره لازم نیست؟

---------------------------------------------------

بیت بیت غزل از داغ غمش ریخت به هم

شعر من نوحه شد و محتمشمش ریخت به هم

 

راه می رفت و پدر محو تماشایش بود

آه از آن لحظه که با هر قدمش ریخت به هم

 

من علی ابن حسین ابن علی ام  مردم

دشمن از دیدن تیغ دو دمش ریخت به هم

 

دست پرورد علمدار عجب جنگی کرد

تا زمین خورد ، عمو دید علمش ریخت به هم

 

دم آخر که نفسهاش شمارش می شد

از دم تیغ کسی بازدمش ریخت به هم

 

((یا)) جدا ((عین)) جدا ((لام)) جدا افتاده

خواست شاعر بنویسد  . . . قلمش ریخت به هم

 

دفتر شعر بیارید هجا جمع کنید

 

السلام علیک یا امام الرئوف
یا علی ابن موسی الرضا

یک شب میان خاطره هایم قدم زدم

حال خوشی برای دل خود رقم زدم

بی وقفه از تو گفتم واز عشق دم زدم

گشتی دوباره دور و بر آن حرم زدم

 

آنجا که در وجب وجبش نور جاری است

آنجا که گوشه گوشه اش آئینه کاری است

 

در کوچه ها به سمت حرم رهسپارتر

با گامهای خسته ولی استوار تر

هنگام وصل آمد و دل بی قرار تر

افتاده باز در طپش بی شمار تر

 

میدانم آخر این هیجان می کشد مرا

این اشتیاق پر ضربان می کشد مرا

 

از صحن جامع رضوی پابه پای باد

رد میشوم به زمزمه آشنای باد

پر کرده حجم خالی من را صدای باد

این هق هق من است ویا های های باد

 

مرغ دلم رهاشده در باد می پرید

ازصحن قدس سمت گهرشاد می پرید

 

عطر رواق طعنه به بوی بهار زد

پرچم نسیم را به تفاخر کنار زد

نقاره خانه لطف تورا باز جار زد

شب ، خیمه بر سر حرمت با وقار زد

 

فواره ای که اوج تورا مبتلا تر است

در اشکهاش گنبد زیبا طلا تر است

 

من آن مسافرم که دراین شب رسیده ام

با واژه های سوخته از تب رسیده ام

در انعکاس درد محدب رسیده ام

با جام رنجهای لبالب رسیده ام

 

از راه دور خسته و بی تاب آمدم

لب تشنه ام که در طلب آب آمدم

 

ساقی توئی و باده توئی و سبو توئی

آبی به رنگ عشق توئی آبرو توئی

جلدم ، کبوترم ، هدفم کو به کو توئی

مقصود من از این همه بق بق بقو توئی

 

از بام خاطرات حرم جُم نمی خورم

از غیر دستهای تو گندم نمی خورم

 

سر چشمه های این همه ذوق و قریحه ، تو

من هم غریب شهر و دیارم ، شبیه تو

حالا رسیده ام به کنار ضریح تو

چشم انتظار گوشه ی چشم ملیح تو

 

امشب اسیر پنجره فولاد کن مرا

از غصه های زندگی آزاد کن مرا

برای خواندن شعر جدید من در سایت شاعران پارسی زبان

اینجا کلیک کنید

در شهریور ماه سال گذشته (1391) توسط دوستان انجمن ادبی صدای آشنا برای شعر خوانی به روستای اجدادی خود رامشه دعوت شدم با وجود اینکه شنیده بودم که محفل سالیانه ادبی این انجمن  با شور و استقبال زیادی روبرو میشود ولی تصور دیگری در ذهن داشتم اما لحظه ای که پشت  تریبون رفتم واین همه اشتیاق به شعر و ادب را در وجود کوچک و بزرگ و پیر و جوان دیدم این مسئله برایم روشن شد و به خود بالیدم که ریشه هایم در چنین خاکی است و به جرات و تجربه میگویم که در کلانشهر های بزرگی چون اصفهان ، تهران و ... با حجم گسترده تبلیغات صمعی و بصری باز هم نمیتوان چنین خیل  مشتاقی را که در یک روستا گرد آمده اند برای یک محفل ادبی دور هم جمع کرد

با چند تصویر قضاوت را برعهده شما میگذارم

 

در آخر جا دارد از زحمات تمام اعضای انجمن که فضایی زیبا را تدارک دیده بودند تشکر کنم

شبی به ذکر علی(ع) از لبم عسل می ریخت
به روی دفتر شعرم قلم غزل می ریخت

دل شکسته ی من با علی علی گفتن
برای مشکل خود طرح راه حل می ریخت

به یاد صحن نجف سینه در طپش افتاد
چقدر دل که به پایت در آن محل می ریخت

مرا اسیر خودت کرده ای تو تنها با
ملاحتی که از آن حسن لم یزل می ریخت

برای درک تو دریای عشق در کامم
خدا دو قطره عطش کاش لااقل می ریخت

من از تبار تو هستم به آن نشان که خدا
غبار پای تو را در گلم ازل می ریخت

در مطلع غزل گل پرپر گذاشتم
داغی عظیم بر دل دفتر گذاشتم

دست مرا گرفت قلم با خودش کشید
پا را از آنچه بود فراتر گذاشتم

یک کوچه در مقابل من باز می شود
گویا قدم به وادی محشر گذاشتم

در ازدحام جهل به خون تشنه ی عرب
خود را به جای ساقی کوثر گذاشتم

من حکم این کشاکش یک با هزار را
بر عهده ی قضاوت داور گذاشتم

از هرچه بگذریم هدف شعر روضه است
بیهوده نیست قافیه را (در) گذاشتم

از شعله ها گذشتم و با صحنه ای که... آه
بر شانه های مرثیه ها سر گذاشتم

اینجا مدینه است ولی نام شهر را
با چشم خیس ، مشهد مادر گذاشتم

مادر فدایتان بشود شاعر غزل
این بیت اول است که آخر گذاشتم

فرزند خاک را تو سرافراز کرده ای

بالاتر از ملائکه پرواز کرده ای

 

پاشیده ای به پنجره ها نور عشق را

از آسمان دری به زمین باز کرده ای

 

بیخود که نیست رحمة للعالمین شدی

این از محبتی است که ابراز کرده ای

 

«راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست»

راهی خطیر یک تنه آغاز کرده ای

 

شق القمر نمودنت از نور کوثر است

با این سه آیه است که اعجاز کرده ای

 

آئینه ات علی و تو آئینه ی علی

خود را درون خویش برانداز کرده ای

 

در حجة الوداع نشان داده ای به ما

یک عمر ، صرف گفتن یک راز کرده ای

به روی بوم ، دشت را پر از غبار می کشم

درون آن غبار بوته  بوته خار می کشم

 

برای اشک دختری که خشک می شد از عطش

شبیه چشمه ها دو چشم بی قرار می کشم

 

که خیره مانده رو به سوی نخلهای علقمه

و در میان دود اسب بی سوار می کشم

 

کنار نقشها به روی خاک مشک پاره را

و رو به سمت مشک دست را دوبار می کشم

 

تمام رنگ روی بوم و صورتم پرید و من

دوباره رنگهای خسته را به کار می کشم

 

عمود را که نه ولی شکاف زخم را بر آن . . .

نه ، از ادامه ی کشیدنش کنار می کشم

 

قلم جلو نمی رود که طرح تازه ای زند

برای رخصت دوباره انتظار می کشم

 

نم نمک کوچه خیس باران شد
 دست در دست من قدم میزد
 شیطنتهای کودکانه ی او
خلوت کوچه را به هم میزد
 
سوز سرما براش بازی بود
نفسش را مدام «ها» میکرد
 چاله ای را پر آب تا می دید
 دستهای مرا رها می کرد
 
 یادم آمد یکی دو هفته ی قبل
 ناگهان گوشواره اش گم شد
مثل ابر بهار می بارید
 مثل دریای پر تلاطم شد
 
شادی امشبش دلیلی داشت
صاحب گوشوار نو شده بود
 کارش از صبح تا همین حالا
  جست و خیز و بدو بدو شده بود
 
پرچم خیمه تا نمایان شد
بی امان می دوید و بر می گشت  
 مادرش گفت او چه شیطان است
 وای اگر دخترت پسر می گشت

روضه خوان روی پله ی منبر
 رفت تا عرش را نظاره کند
  رفت تا چشم گریه کن ها را
 غرق دریائی از ستاره کند
 
دختر من عرو سک خود را
  بین آغوش خود گذاشته بود
مات و مبهوت روضه خوان شده بود
  دست بر گوش خود گذاشته بود
 
مجلس آن شب تمام شد اما
 گریه شد رزق و آب و دانه ی ما
 دخترم روضه را بغل کردُ
با خود آورد سمت خانه ی ما
 
عصر فردا که می رسم خانه
 مادرش بغض کرده می گوید
تو بیا و جوابگویش باش
 پاسخ صد سوال می جوید
 
دختر چار ساله – فاطمه ام –
 گفت : بابا خرابه یعنی چی ؟
این که آقای روضه خوان می گفت
دل زینب کبابه یعنی چی ؟
 
راست میگفت گوش را  کندند
زینت گوش را در آوردند
 راست میگفت جای شام آن شب
 توی ظرف طلا سر آوردند
 
هی سوال و سوال پشت سوال
 پاسخ من برای او اشک است
  دل او خون از این مصیبتها
 دل در خون دوای او اشک است
 
رفت و آمد برای خیمه ی خود
  چادر از کیف مادر آورده
دخترم گوشواره هایش را
  از دو گوش خودش دراورده