...عاشقانه اي براي عشقم...

قاصدک

قاصدک از چه خبر آوردی
وز کجا وز که خبر آوردی
خوش خبر باشی اما اما
گرد بام و در من بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیارو دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قااصدک در دل من همه کورندو کرند 
دست بردار از این در وطن خویش غریب 
قاصد تجروبه های همه تلخ 
با دلم میگوید 
که دروغی تو دروغ 
که فریبی تو فریب
قاصدک هان ولی آخر ای وای
راستی آیا رفتی با باد
با توام آی کجا رفتی آی؟
راستی آیا رفتی با باد؟
با توام آی کجا رفتی آی؟
راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟
مانده خاکستر گرمی جایی؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم،خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک،
ابرهای همه عالم شب و روز 
در دلم میگریند

مهدی اخوان ثالث

آهاي اي غريبه

دل مرا كجاميبري باخودت

هنوز منتظر كسي است اين دل

شكسته است

منتظر كسي است كه آنرا شكسته است

ميخواهد او راببيند تا به او بفهماند كه چگونه شكسته شده

حالا كه فكر ميكنم ميبينم نه

آنرا با خود ببر

اگر سر راهت كسي كه دل مرا شكست ديدي

به او بگو:نه نفرينش كردم و نه دعاي بد

فقط اورا به خدا ميسپارم

به او بگو اين كار را با كس ديگري نكند

چون شايد آن دل مانند دل من ساده نباشد 

 شايد آن دل مثل دل من نيازمند محبت نبوده باشد

شايد از زيادي محبت است كه اين گونه و بي هوا دل به دل ديگري مي دهد

به او بگو مواظب خودش باشد

اين زمانه اي كه من ميبينم پر از گرگهاي وحشي است

گرگهايي كه اگر پاچه انسان را بگيرند

تا او را نابود نكنند دست از سرش بر نميدارند

بگو مواظب خودش باشد كسي كه اين دل ساده را شكست

گاه خودم را هم بی دلیل میپندارم....

گاه گاهی می خواهم درون واژه ها گم شده ای پیدا کنم از جنس احساس 

و بنوازم آهنگ محبت را بر دیواره ی قلبش و بفهمانم که دلیل بودنم می باشد!

و گمان کنم می رسم به او ، او که بدنش را مخفی کرده و چشم

و دیدگان دیگر تاب زیاد باز ماندن را برای جستنش ندارد ....

پس کجا ؟

چگونه ؟

کی؟

می توانم احساس کنم در کنارت هستم ، در کنارم هستی ؟!

نمی دانم دیگر چگونه دایره مانندهای روی گونه ام را مخفی کنم وقتی تنهایم.

و تنهاییم با بودنت پر می شود...

پس می نویسم و نوشتم .....

اما .........

اما نشانیت ؟

نشانیت را چند روزیست عوض کرده ای ؟؟ 

چون پست چی نامه را بر می گرداند...

نمی دانم ....قهری با من ؟؟!!

دیگر نمی شنوی ام ،

می بینی ام ...

من که گفته بودمت بی تو هیچم ...

من که گفته بودمت سکوت شبانه هایت و لبخند مکث کردن هایت برایم کافیست.

فقط کنارم باش...

چه شده ؟؟!!

در کوچه های دلم سلامی پاسخ نمی دهی

چون نوای سلامت همیشه برایم تازگی دارد ،

به هیچ کس دست دوستی نمی دهم چون باور دارم نمی روی از کنارم...

اما کاش یادداشتی برایم بگذاری یا کاش بیدار شوم

و بینم تمامی، خواب بود که از دوری خودت با خودم می دیدم!!

اولین یادداشت و نگاه صبحگاهت همیشه در مقابل سجاده ام گذاشته ام

تا مستانه به سجدگاهت خم شوم و بگویم مرا ببخش ...

آری باورم شد !! کوتاهی از من بود تو که کوتاه بودن را نمی شناسی ،

تو که آنقدر بزرگی که من کوچک،خیالم هم خشک می شود اگر تصور کنم

به من نگاه می کنی .

مرا ببخش .....

در کوچه بازار بزرگان می گویند تو تنها بخشنده ای هستی که منت

نمی گذاری !!

می بخشی ام ؟؟ دلم کوچک و غم ها و ناراحتی ها اقیانوسی بیکران...

باز هم تنهایم می گذاری ؟؟

همان بزرگان از دیار وفا گفتند تو مهربانی ،تنهایم نمی گذاری .

به نگاهت همچون همیشه محتاجم ، احتیاج معنای یک کوچک در مانده است ...

درمانده در راه نگاه تو ...

گاه خودم را هم بی دلیل میپندارم....

گاه گاهی می خواهم درون واژه ها گم شده ای پیدا کنم از جنس احساس 

و بنوازم آهنگ محبت را بر دیواره ی قلبش و بفهمانم که دلیل بودنم می باشد!

و گمان کنم می رسم به او ، او که بدنش را مخفی کرده و چشم

و دیدگان دیگر تاب زیاد باز ماندن را برای جستنش ندارد ....

پس کجا ؟

چگونه ؟

کی؟

می توانم احساس کنم در کنارت هستم ، در کنارم هستی ؟!

نمی دانم دیگر چگونه دایره مانندهای روی گونه ام را مخفی کنم وقتی تنهایم.

و تنهاییم با بودنت پر می شود...

پس می نویسم و نوشتم .....

اما .........

اما نشانیت ؟

نشانیت را چند روزیست عوض کرده ای ؟؟ 

چون پست چی نامه را بر می گرداند...

نمی دانم ....قهری با من ؟؟!!

دیگر نمی شنوی ام ،

می بینی ام ...

من که گفته بودمت بی تو هیچم ...

من که گفته بودمت سکوت شبانه هایت و لبخند مکث کردن هایت برایم کافیست.

فقط کنارم باش...

چه شده ؟؟!!

در کوچه های دلم سلامی پاسخ نمی دهی

چون نوای سلامت همیشه برایم تازگی دارد ،

به هیچ کس دست دوستی نمی دهم چون باور دارم نمی روی از کنارم...

اما کاش یادداشتی برایم بگذاری یا کاش بیدار شوم

و بینم تمامی، خواب بود که از دوری خودت با خودم می دیدم!!

اولین یادداشت و نگاه صبحگاهت همیشه در مقابل سجاده ام گذاشته ام

تا مستانه به سجدگاهت خم شوم و بگویم مرا ببخش ...

آری باورم شد !! کوتاهی از من بود تو که کوتاه بودن را نمی شناسی ،

تو که آنقدر بزرگی که من کوچک،خیالم هم خشک می شود اگر تصور کنم

به من نگاه می کنی .

مرا ببخش .....

در کوچه بازار بزرگان می گویند تو تنها بخشنده ای هستی که منت

نمی گذاری !!

می بخشی ام ؟؟ دلم کوچک و غم ها و ناراحتی ها اقیانوسی بیکران...

باز هم تنهایم می گذاری ؟؟

همان بزرگان از دیار وفا گفتند تو مهربانی ،تنهایم نمی گذاری .

به نگاهت همچون همیشه محتاجم ، احتیاج معنای یک کوچک در مانده است ...

درمانده در راه نگاه تو ...

 به شيطنت هايم . . . به دلتنگي هايم . . . 

 به خنده هاي بلندم و به بغض هايم . . .

 ديوونه دلم واسه مسخره بازيهات تنگ شده پاشو . . .

سلام عشقم

دلم گرفته

 از دلتنگيه

دلم جمكران ميخواد

اي كاش بودي با هم ميرفتيم

دلم تنگه خيلي زياد

در این شبهای بی قراری چیزی نمانده که با دلم در میان بگذاری

 چیزی نمانده جز دلتنگی و انتظار

 نه به انتظارت نشستنها را!

عشق نفسهایت مرا گرم نگه داشته…

به این خیال که تو هستی ، همه چیز سر جای خودش باقیست ، 

تنها جای تو در کنارم خالیست، به این خیال که تو هستی شبهایم مهتابیست ،

 تنها درد من در این شبها ، تنهاییست !

 در حسرت دوری ات تنها و آشفته ام!

 کجا بنشینم که تو هم بیایی،دلم تنها به این خوش است

 که هر جا باشی ،همیشه در قلبم میمانی

 تو بگو اشکهایم را چه کنم ، انتظار ، انتظار ، این انتظار سخت را چه کنم؟

 مهم این است که همیشه و همه جا مال من هستی

 تو در گوشه ای نشسته ای و در خیالت به من نگاه میکنی ،

 اگرمن با هر تپش از قلبم تو را یاد میکنم ، تو در آن گوشه با یادت مرا آرام میکنی

 تو در آن گوشه از شوق دیدار همه ی چوب خطهای این انتظار را پاک میکنی….

I LOVE YOU

HASANAM

من از کرکس می ترسم؛ انسان را زنده به منقار می گیرد.

من از آدم نمایانی می ترسم که در کالبد فرشتگان نجات،

 دست تو را که از هرگاهی زمین می خوری، می گیرند

 و بیشتر به خاک می کشانندت.

من از گرگ های فراوانی می ترسم که حتی مغز استخوان 

انسان را می جوند.

با این وجود، ما در امتداد پناهگاه حرکت نکرده ایم؛ پناهی که خود، 

ـ هرچند کمی دیرتر ـ به سمت ما خواهد آمد. ما همچنان معلّقیم؛

 آن چنان که بدون تکلیف، سیاه مشق می کنیم.

ازدحام کدامین ترافیک، کدامین چراغ قرمز شلوغ زمین آمدنش

 را مانع می شود، کسی که از آمدنش هزاران سال است خبر می دهند؟

چه ترافیک سنگینی است، آن قدر سنگین که حتی ورود او را 

ـ که قرار است در زیر سایبان امپراطوری اعجازگرش پناه بریم 

ـ به تعویق می اندازد! نکند پا در رکاب اسبی دارد که

 هنوز برای تاختن آماده نیست؟ یا شاید هنوز ساعت هامان 

را با ساعتش تنظیم نکرده ایم؟

برای پنهان ماندن و پنهان زیستن، کدام نقطه خوشبخت زمین را برگزیده است؟

مگر قرار نبود جمعه بیاید؟ تقویم جیبی ام کجاست؟ 

شاید تقویم های جیبی جمعه را از یاد برده اند!

این جمعه ها همه نا اهل شده اند، همه از دست خط او تقلب کرده اند.

 غروب این جمعه ها تقلبی است، دلتنگی هایش هم تقلبی اند.

تاریخ مصرف این جمعه ها گذشته است.

باید به فکر روز و تقویم تازه تری بود تا حیات، بر تن خود،

 یک دست لباس نو بپوشاند.

این جمعه ها جمعه نیستند. جمعه ای که می آید،

 شیهه اسبی که دیگر در ترافیک نیست، در گوش زمان شنیده خواهد شد.

 آن روز، هنگامه از راه رسیدن دستان عدالت است. زمان آمدن مردی است 

که زمین، در برابرش زانو خواهند زد.

او می آید و تقویم ها جمعه های خود را گرامی تر خواهند داشت...

لیلا قبادی

اگر میخواهی با من همراه شوی کفشهایت را همین جا ، جا بگذار ...

من دیگر به هیچ کفشی اعتماد ندارم !

فکر کردن به تو ، کار شب و روز من شده ، بس که حالم گرفته است ، چشمانم غرق در اشکهایم شده ….

دیگر گذشت ، تو کار خودت را کردی ، دلم را شکستی و رفتی ….

همه چیز گذشت و تمام شد ، این رویاهای من با تو بود که تباه شد…

انگار دیگر روزی نمانده برای زندگی ، انگار دیگر دنیای من بن بست شده ، راهی ندارم برای فرار از غمهایم…

این هم جرم من بود از اینکه برایت مثل دیگران نبودم، کسی بودم که عاشقانه تو را دوست داشت ،دلی داشتم که واقعا هوای تو را داشت ….

دیگرگذشت ، حالا تو نیستی و من جا مانده ام ، تو رفته ای و من بدون تو تنها مانده ام ، تو نیستی و من اینجا سردرگم و بی قرار مانده ام….

فکر دل دادن و دلبستن را از سرم بیرون میکنم ، هر چه عشق و دوست داشتن است را از دلم دور میکنم،اگر از تنهایی بمیرم هم دلم را با هیچکس آشنا نمیکنم….

دیگر بس است ، تا کی باید دلم را بدهم و شکسته پس بگیرم، تا کی باید برای این و آن بمیرم؟

در حسرت یک لحظه آرامشم ، دلم میخواهد برای یک بار هم که شده شبی را بی فکر و خیال بخوابم…

تو هم مثل همه ، هیچ فرقی نداشتی ، هیچ خاطره ی خوبی برایم جا نگذاشتی ،حالا که رفتی ، تنها غم رفتنت را در قلبم گذاشتی….

گرچه از همان روز اول میخواستمت ، گرچه برایم دنیایی بودی و هنوز هم گهگاهی میخواهمت ، اما دیگر مهم نیست بودنت ، چه فرقی میکند بودن یا نبودنت؟

سوز عشق تو هنوز هم چهره ام را پریشان کرده ، دلم اینجا تک و تنها راهش را گم کرده ، این شعر را برای تو نوشتم بی پرده ، هنوز هم دلت نیامده و خیالت ، خیال مرا پریشان کرده …

درد...، درد است

دلخوش مکن به وارونه خواندنش

تنها تویی و تنهاییت

تویی و باران پشت پنجره،

دوربین را بچرخان

مطمين باش عشقم 

اينجوري با من ملاقات نخواهي كرد

زماني كه بعد از گذراندن خدمتت برمي گردي پيشم

مروز، عمارت بلند آوازه توس، غربت است و بر بالاى این بناى شهیر، کبوترى نیست که نالان نباشد. بر بالاى این بناى غریب، آسمان نیز به اشک ریزى ابرها تن داده است. مشهد، شعرهاى «دعبل» را به همراه دارد که هم صدا با رشته هاى روشن باران مى گرید. محفلى از مرثیه است و حرم، با تن پوشى از رنگ هاى عزلت، هم زبان غزل هاى اندوه زاست.

می خواهم یک بـار 

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

از پرهاى سوخته و خیمه هاى خاکستر، چهل روز مى گذرد؛ از شانه هاى بى تکیه گاه و چشم هاى به خون نشسته، از لحظاتى که سیلى مى وزید و صحرا در عطشى طولانى، ثانیه هایش را به مرگ مى بخشید.

حالا چهل روز است که مرثیه هامان را در کوچه هاى داغ، مکرر مى کنیم.
چهل شب است که بر نیزه شدن آفتاب را سر بر شانه هاى آسمان مى گرییم. «اى چرخ! غافلى که چه بیداد کرده اى».
از شام تا کربلا
از کربلا تا شام، حکایت سرهاى جسور شماست که شمشیرها را به خاک افکند.
من از روایت خونابه و خنجر مى آیم؛ از شعله هاى به دامن نشسته و فریادهاى بى یاورى.
امروز، اربعین خورشید است. نگاه کن چگونه پرندگان، بر شاخه هاى درختان روضه مى خوانند؛ چگونه ابرها، فشرده فراقى عظیم، پهنه زمین را مى بارند!
رفته اید و پس از شما، جاده ها، اسیر زمستانى همیشگى اند. پرواز ناگهان شما آتشى است که هرگز فرو نمى نشیند.
زخم عاشورا همیشه تازه است
پاییز را دیده اى، چگونه نوباوگان تابستان را به زمین مى ریزد و سر و روى جهان را به زردى مى نشاند؟! اکنون دیرى است که پروانه هاى هاشمى مان را شعله هایى یزیدى، بر تپه هاى خاکستر فرو ریخته اند.
دیرى است که گیسوان کودکى رقیه را بادهاى یغماگر، با خویش برده اند.
زمین، پاییزش را از یاد مى برد، اما زخم عمیق عاشورا را هرگز.
سال ها مى گذرد و ما همچنان سوگ کبوترانى آزاده را بر سینه مى کوبیم.
اربعین لاله ها

وقتى به مدینه النبى رسیدیم، مبادا کسى جلوى قافله اسراى کربلا، گوسفندى را سر ببرد! این کاروان، از سفر چهل روزه با سرهاى بریده بر بالاى نى مى آید.
نگذار هیچ لاله اى را در رثاى شهدایمان پرپر کنند! سراسر خاک کربلا، پر بود از گلبرگ هاى خونین و پاره اى که از هر سو مرا صدا مى زدند: «أخَىَّ اخَّى».
اجازه نده کسى بر سر و رویش خاک بریزد؛ هنوز باد، گرد و خاک کوچه هاى کوفه و شام را از سر و روى زنان و کودکان عزادار نربوده است.
این صورت هاى کبود و دست هاى سوخته، نیازى به گلاب افشانى ندارند؛ هنوز اربعین گل هایى که با تشنه کامى بر خاک و خون افتادند، نگذشته است.
بگو پاى برهنه به استقبالمان نیایند؛ این کاروان پر است از کودکانى که پاى پرآبله دارند.
سفارش کن شهر را شلوغ نکنند و دور و برمان را نگیرند، ما از ازدحام نگاه هاى نامحرم و بیگانه بازگشته ایم.
بگذار آسوده ات کنم بشیر!
دل زینب علیهاالسلام براى خلوت مزار جدش پر مى کشد تا به دور از چشم خونبار رباب و سکینه و سجاد علیه السلام و این کاروان داغدار، پیراهن کهنه و خونین حسین علیه السلام را بر سر و روى خویش بنهد و گریه هاى فرو خورده چهل روزه اش را یک سره رها سازد.

این آتشیادها، چهل روز چون اسبان تاخته‏اند بر پیکر

صبر آنان.

بازماندگانِ حادثه تیغ و تاول، رسیده‏اند به نقطه‏ای از آغاز؛ به نگاه‏های در خون شناور، به گلوهای بریده شده در دلِ تشنگیِ دشت.

کاروانِ اربعین، با خطبه‏های گریه، از شام رسوا برگشته است و تصاویر جراحت، در سوزنده‏ترین بیان قاب می‏شود و در سوزنده‏ترین بیابان.

   با کاروان بی‏ رقیه