مرسی که هستین...
آدما تو هر دوره از زندگیشون یه ته خط دارن که گاهی فکر می کنن بهش رسیدن و راهِ گریزی ام نیست و به قولِ معروف آش کشکِ خالست .. شاید یه جایی دورو برِ این خطِ لعنتی ام تو این دوره.. شاید رسیدم .. اما گاهی تو این گیر و دار و چه کنم چه کنم یکی که همیشه حواسش بهت هست یه چیزایی و یادت میندازه که می فهمی چقدر خوشبختی.. می فهمی که میشه وقت رسیدن ته خط تنها نبود میشه یکی دو نفری اون آخر با یه لیوان آبِ خنک خستگیت و بگیرن و بگن دمت گرم تا اینجا رو خووووب اومدی !! که ادامه بدی.. وانستی .. که بفهمی هرچند همه قصه ها تهش خوش نیست اما با این وجود تهِ دلت از داشتن این آدما قرصِ قرصِ.. می فهمی چقدر خوشبختی آت و تو گیر و دارِ این بن بستِ کذایی از یاد بردی.. این خوشبختی آیی که میگم گاهی میتونه رفاقت های چندین و چند ساله باشه که اگرچه قدمتِ زیادی دارن و کهنه شدن امــــــــا مثل عتیقه از ارزششون کم که نمیشه هــــــــــــیچ ,رووز به روز واسه داشتن این ثروت بی حد و مرز خدا رو بیشتر شاکری ..
مرسی که هستین .. مرسی که اون آخر با چشمایِ نگرانتون منتظرین و با همه ی بن بست آ و تهِ خط آییکه خوب میدونم کمتر از من نیست نمیذارین حس کنم تنهام.. که انصافا نیستم ....
مرسی که هستین .. مرسی که اون آخر با چشمایِ نگرانتون منتظرین و با همه ی بن بست آ و تهِ خط آییکه خوب میدونم کمتر از من نیست نمیذارین حس کنم تنهام.. که انصافا نیستم ....
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم بهمن ۱۳۹۲ ساعت 20:46 توسط maryam
|
بگذار تا اینگونه شروع کنم .. 