لبخند عشق و دوستی

چندین سال پیش بود. ما در یک خانواده خیلی فقیر در یک دهکده دور افتاده به نام "روکی"، توی یک کلبه کوچک زندگی می کردیم. روزها در مزرعه کار می کردیم و شبها از خستگی زود خوابمان می برد. کلبه ما نه اتاقی داشت، نه اسباب و اثاثیه ای و نه حتی نه نور کافی. از برداشت محصول هم فقط آنقدر گیرمان می آمد که شکم پدر و مادر و سه تا بچه سیر شود.

یادم می آید یک سال (که نمی دانم به چه علتی) محصولمان بی دلیل بیشتر از سالهای پیش شده بود، بیشتر از همیشه پول گرفتیم. یک شب مامان ذوق زده یک مجله خاک خورده و کهنه را از توی صندوقش بیرون کشید بیرون و از داخل آن یک عکس خیلی خوشگل از یک آینه نشانمان داد. همه با چشمهای هیجان زده عکس را نگاه می کردیم. مامان گفت بیایید این آینه را بخریم، حالا که کمی پول داریم، این هم خیلی خوشگل است.

ما پیش از این هیچ وقت آینه نداشتیم. این هیجان انگیزترین اتفاقی بود که می توانست برایمان بیفتد. پول کافی هم برای خریدنش داشتیم. پول را دادیم به همسایه مان تا وقتی به شهر می رود آن آینه را برایمان بخرد. آفتاب نزده باید حرکت می کرد، از ده ما تا شهر حداقل پنج فرسخ راه بود، یعنی یک روز پیاده روی، تازه اگر تند راه می رفت.

سه روز بعد وقتی همه داشتیم در مزرعه کار می کردیم، صدای همسایمان را شنیدیم که یک بسته را از دور به ما نشان می داد. چند دقیقه بعد همه در کلبه دور مامان جمع شدیم. وقتی بسته را باز کرد مامان اولین کسی بود که رو به پدرم جیغ زد: "وای ی ی ی ... تو همیشه می گفتی من خوشگلم، واقعا" من خوشگلم!"

بابا آینه را دستش گرفت و نگاهی در آن کرد . همین طوری که سیبیل هایش را می مالید و لبخند ریزی میزد با آن صدای کلفتش گفت:" آره. منم خشنم، اما جذابم، نه؟"

نفر بعدی آبجی کوچیکه بود: "مامان، واقعا چشمهام به تو رفته ها!"

آبجی بزرگه نفر بعدی بود که با هیجان و چشم های ورقلمبیده به آینه نگاه می کرد: "می دونستم موهام رو اینطوری می بندم خیلی بهم میاد!"

با عجله آینه را از دستش قاپیدم و در آن نگاه کردم. می دانید در چهار سالگی یک قاطر به صورتم لگد زده بود و به قول معروف صورتم از ریخت افتاده بود. وقتی تصویرم را دیدم، یکهو داد زدم: من زشتم ! من زشتم! بدنم می لرزید، دلم می خواست آینه را بشکنم، همین طور که دانه های اشک از چشمانم سرازیر بود به بابا گفتم:
- یعنی من همیشه همین ریختی بودم ؟

- آره عزیزم، همیشه همین ریختی بودی.

- اونوقت تو همیشه من رو دوست داشتی ؟

- آره پسرم، همیشه دوستت داشتم.

- چرا ؟ آخه چرا دوستم داری ؟

- چون تو مال من هستی!

***
سالها از آن قضیه گذشته، حالا من هر صبح صادقانه به خودم نگاه می کنم و می بینم ظاهرم زشت است. آن وقت از خدا می پرسم : یعنی واقعاً دوستم داری ؟

و او در جوابم می گوید: بله.

و وقتی به او می گویم: چرا دوستم داری ؟

به من لبخند می زند و می گوید: چون تو مال من هستی.

ما همگی
 نابغه ایم ... ! (خیلی جالبه)
 
 1.آلبرت انیشتن در کودکی دچار بیماری دیسلسیک بود.یعنی معنی ومفهوم 

کلمات وعبارات رادرست تشخیص نمی داد. معلم آلبرت انیشتن اورا عقب مانده ذهنی

 ,غیر اجتماعی وهمیشه غرق در رویاهای احمقانه توصیف میکرد,ضمنا وی دوبار در 

امتحانات کنکور دانشگاه پلی تکنیک زوریخ> مردود شد!! 
  

2.توماس ادیسون که معلمانش از آموزش اودر مدرسه عاجز مانده بودند در تمام

 طول تحصیل کم ترین نمره ها را ازدرس فیزیک می گرفت ولی همین شخص 

بعدها موفق شد بیش از هزار وصد وپنجاه اختراع جامعه بشریت عرضه کند که

 بیشتر آنها در زمینه علم فیزیک بوده است!!  

  
 3.بتهون معلم او میگفت در طول زندگیش "اوچیزی یادنخواهد گرفت" 

   
 4.پیکاسو یکی از معروفترین نقاشان جهان بدون کمک وحضور پدرش که در زمان

 امتحانات کنارش می نشست نمی توانست در درس هایش نمره قبولی کسب کند!! 

   
 5..هیلتون که مالک بیش از 300هتل در سرتاسر دنیاست در دوران کودکی برای 

گذران زندگی مجبور بود کف شالن ها و هتل ها راطی بکشد!!
 
   
 6.جیمز وات که مخترع ماشین بخار بود فردی کودن توصیفش می کردند!!
 
   
 7.امیل زولا نویسنده بزرگ فرانسوی دانش آموزی تنبل بود که در مدرسه از

 درس ادبیات معمولا نمره صفر می گرفت!! 

   
 8.ناپلئون بنا پارت مدرسه خود را با رتبه 42به عنوان یک دانش آموز غیر ممتاز ترک کرد!! 

  
 9.لویی پاستور در مدرسه یک محصل متوسط بود ودر دوره لیسانس در درس شیمی 

بین 22نفر رتبه 22را کسب کرد!!
       

چه حسی خوبی باز هم

دوباره باتو خندیدن

تموم سختی ها رو  باز

کنار تو نفهمیدن

چه حس خوبی اما

بگو این قصه رویا نیست

به غیر از تو که دنیامی

دیگه چیزی تو دنیا نیست

بجای قاب پوسیده

بجای عکس رو دیوار

تورو می بینمت هر شب

تورو می فهممت هر بار

همیشه قد رویا بود

ولی حالا که اینجایی

چقدر این زندگی خوبه

چقدر بی وقفه زیبایی

چه حال خوبی با تو

همیشه همنفس باشم

من گم می کنی تا من

تو آغوش تو پیداشم

تو این احساس می فهمی

من تنها نمی ذاری

بگو این قصه رویا نیست

بگو حال من داری

«بيل گيتس»، رئيس «مايکروسافت»، در يک سخنراني در يکي از دبيرستان‌هاي آمريکا، خطاب به دانش‌آموزان گفت: «در دبيرستان خيلي چيزها را به دانش‌آموزان نمي‌آموزند». او هفت اصل مهم را که دانش‌آموزان در دبيرستان فرا نمي‌گيرند، بيان كرد.

به گزارش ايسنا، اصول بيل گيتس به اين شرح است:

اصل اول: در زندگي، همه چيز عادلانه نيست، بهتر است با اين حقيقت کنار بياييد.

اصل دوم: دنيا براي عزت نفس شما اهميتي قايل نيست. در اين دنيا از شما انتظار مي‌رود که قبل از آن‌که نسبت به خودتان احساس خوبي داشته باشيد، کار مثبتي انجام دهيد.

اصل سوم: پس از فارغ‌التحصيل شدن از دبيرستان و استخدام، کسي به شما رقم فوق‌العاده زيادي پرداخت نخواهد کرد. به همين ترتيب قبل از آن‌که بتوانيد به مقام معاون ارشد، با خودرو مجهز و تلفن همراه برسيد، بايد براي مقام و مزايايش زحمت بکشيد.

اصل چهارم: اگر فکر مي‌کنيد، آموزگارتان سختگير است، سخت در اشتباه هستيد. پس از استخدام شدن متوجه خواهيد شد که رئيس شما خيلي سختگيرتر از آموزگارتان است، چون امنيت شغلي آموزگارتان را ندارد.

اصل پنجم: آشپزي در رستوران‌ها با غرور و شأن شما تضاد ندارد. پدر بزرگ‌هاي ما براي اين کار اصطلاح ديگري داشتند، از نظر آنها اين کار «يک فرصت» بود.

اصل ششم: اگر در کارتان موفق نيستيد، والدين خود را ملامت نکنيد، از ناليدن دست بکشيد و از اشتباهات خود درس بگيريد.

اصل هفتم: قبل از آنکه شما متولد بشويد، والدين شما هم جوانان پرشوري بودند و به قدري که اکنون به نظر شما مي‌رسد، ملال‌آور نبودند.

کنار تو درگیر آرامشم

همین از تمام جهان کافیه

همین که کنارت نفس می کشم

برام هیچ حسی شبیه تو نیست

تو پایان هر جستجوی منی

تماشای تو عین آرامشه

تو زیباترین آرزوی منی

منو از این عذاب رها نمی کنی

کنارمی به من نگاه نمی کنی

تمام قلب تو به من نمی رسه

همین که فکرمی برای من بسه

از این عادت با تو بودن هنوز

ببین لحظه لحظه ام کنارت خوشه

همین عادت با تو بودن یه روز

اگه بی تو باشم منو می کشه

یه وقتایی اینقدر حالم بده

که می پرسم از هر کسی حالتو

یه روزایی حس می کنم پشت من

همه شهر می گرده دنبال تو

تب تلخ فراموشی

دارم خو می کنم با این

فراموشی و خاموشی

خدایا فاصلت تا من

خودت گفتی که کوتاهه

از اینجا که من ایستادم

چقدر تا آسمون راهه

من از تکرار بیزارم

از این لبخند پژمرده

از این احساس یاءسی که

تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم

شبم

گم کرده مهتابو

بگیر از چشمای کورم

عذاب کهنه خوابو

چرا گریم نمی گیره

مگه قلب من از سنگه ؟

خدایا من کجا میرم ؟

کجای جاده دلتنگه ؟

میخوام عاشق بشم اما

تب دنیا نمی ذاره

سر راه بهشته من

درخت سیب می کاره

و ناراحت است. نزد او رفت و علت ناراحتی اش را جویا

شد باغبان که مردی جاافتاده بود گفت : راستش بعد

ا زظهرها که کارم اینجا تمام می شود ساعتی نیز در

آهنگری پای کوه کار می کنم

شجاعت یعنی : بترس ، بلرز ، ولی یک قدم بردار

کنار تو درگیر آرامشم

همین از تمام جهان کافیه

همین که کنارت نفس می کشم

برام هیچ حسی شبیه تو نیست

تو پایان هر جستجوی منی

تماشای تو عین آرامشه

تو زیباترین آرزوی منی

منو از این عذاب رها نمی کنی

کنارمی به من نگاه نمی کنی

تمام قلب تو به من نمی رسه

همین که فکرمی برای من بسه

از این عادت با تو بودن هنوز

ببین لحظه لحظه ام کنارت خوشه

همین عادت با تو بودن یه روز

اگه بی تو باشم منو می کشه

یه وقتایی اینقدر حالم بده

که می پرسم از هر کسی حالتو

یه روزایی حس می کنم پشت من

همه شهر می گرده دنبال تو

تقدیم به م-ق

غمگین نباش! تو کار درستی کردی... درستش همینه که هرچی تو دلت هست بهش بگی. چه خوب چه بد! تا وقتی که دلخوری هایت رو ازش پنهان کنی. اون این امکان رو پیدا نمی کنه که دلایل خودش رو برایت توضیح بده و اگه این فرصت رو پیدا نکنه. همیشه این امکان وجود داره که تو توی دلت حکمی درباره اش صادر کنی و بدون اینکه فرصت دفاع بهش داده باشی محکومش بکنی و این خلاف قاعده دوست داشتنه. زندگی زوجین مانند یک بازی است که مهره های آن دائم در حال جابه جایی هستند. در بهترین حالت آن دو نفر مانند چراغ مه شکن هستند و راه یکدیگر را روشن می کنند. همچنین نقاط ضعف هم را آشکار می نمایند که موجب رشد دو طرف و پایداری علاقه می شود. اینکه دیگران دوستمان داشته باشند یا نه کاملاً به خود ما بستگی دارد به اینکه چگونه رفتار می کنیم و چگونه با دیگران کنار می آییم. اکثر ما دوست داریم دیگران دوستمان داشته باشند. انگار زندگی بهتر می شود. اینکه دیگران دوستمان داشته باشند یا نه کاملاً به خود ما بستگی دارد به اینکه چگونه رفتار می کنیم و چگونه با دیگران کنار می آییم. خیلی وقت ها آن طور که باید با مردم برخورد صحیح نداریم. ما می گوییم می خواهیم دیگران ما را همین طور که هستیم دوستمان داشته باشند. این بدان معناست که ما کارهایی را که باید انجام بدهیم نمی دهیم و قصد تغییر دادن راه و روش خود را نیز نداریم. خیلی راحت می گوییم چرا نمی توانند من را همین طور که هستم بپذیرند و دوست داشته باشند؟ واقعیت این است برای اینکه دوستمان بدارند. باید دوست داشتنی باشیم. دوست داشتنی شدن کار زیاد سختی نیست. برای شروع بهتر است وقتی با دیگران روبه رو می شوید. لبخند بزنید و با روی باز با آنها صحبت کنید. رفتاری دوستانه و صمیمی داشته باشید. از مشکلات آنها با خبر شوید و سعی کنید درکشان نمایید و به احساساتشان توجه کنید. وقتی با دیگران روبه رو می شوید بلافاصله سلام کنید. منتظر نمانید آنها سلام کنند. آنها را به اسم کوچک صدا بزنید. نشان دهید که از دیدنشان خوشحال هستید. طوری رفتار کنید که انگار از زندگی حسابی لذت می برید. همیشه به خوبی ها فکر کنید. حتی اگر زیاد هم مایل نیستید خود را مثبت نشان دهید هرگز شکایت نکنید. مهم ترین قواعد دوست داشتن هنگام صحبت با همسر خود توجه داشته باشید که زمان و مکان صحیحی را انتخاب کرده اید. نباید با طعنه یا خشونت صحبت کرد. احساسات خود را هنگام گفتگوهای منطقی زیاد به بازی نگیرید. از گله کردن بپرهیزید. به یک توافق برسید. تشویق و تحسین در زندگی های موفق نقش بسیار مهمی برعهده دارند. حضرت امام حسن عسکری (ع) : دوستی نیكان به نیكان ثواب است برای نیكان ، و دوستی بدان به نیكان بزرگواری است برای نیكان ، و دشمنی بدان با نیكان زینتی است برای نیكان ، و دشمنی خوبان با بدان رسوایی است برای بدان . "تحف العقول ، ص 517" اثرات مثبت اندیشی در بهداشت روان در دنیای لجام گسیخته کنونی که مادیات همه چیز را تحت الشعاع قرار داده است، عواطف، احساسات، بشردوستی و نوع پرستی می رود که به فراموشی سپرده شود. در دنیایی که فقر و تندگستی، جنگ و خونریزی، فساد و تباهی هر روز رو به افزایش است؛ چیزی جز پشتوانه معنوی، مثبت اندیشی، و جز تغییر و تحول درونی نمی تواند بشر را از این همه نابسامانی و از هم گسیختگی های روحی و از هم پاشیدگی های روانی نجات دهد. بنابراین: دیگران را دوست داشته باشیم تا دوست داشتنی شویم

چه حسی خوبی باز هم

دوباره باتو خندیدن

تموم سختی ها رو  باز

کنار تو نفهمیدن

چه حس خوبی اما

بگو این قصه رویا نیست

به غیر از تو که دنیامی

دیگه چیزی تو دنیا نیست

بجای قاب پوسیده

بجای عکس رو دیوار

تورو می بینمت هر شب

تورو می فهممت هر بار

همیشه قد رویا بود

ولی حالا که اینجایی

چقدر این زندگی خوبه

چقدر بی وقفه زیبایی

چه حال خوبی با تو

همیشه همنفس باشم

من گم می کنی تا من

تو آغوش تو پیداشم

تو این احساس می فهمی

من تنها نمی ذاری

بگو این قصه رویا نیست

بگو حال من داری

یکی از بزرگ ترین بناهای تاریخی شهر کیوتو،یک باغ ذن است.محوطه ای که از پانزده سنگ تشکیل شده است.

باغ اصلی شانزده سنگ داشت.بنا به داستان،همین که باغبان کارش را تمام کرد،از امپراطور خواست از باغ بازدید کند.

امپراطور گفت:"عالی است.زیباترین باغ ژاپن است.و این سنگ،زیباترین سنگ باغ است."

باغبان بی درنگ سنگی را که امپراطور پسندیده بود از باغ برداشت و بیرون انداخت.

بعد به امپراطور گفت:"حالا این باغ کامل و هماهنگ است.هیچ عنصری در آن متمایز از بقیه ی عناصرش نیست و هر کس آن را می بیند از هماهنگی کامل آن لذت می برد.

باید همچون زندگی تمامیت یک باغ را در نظر گرفت.

اگر شیفته ی یکی ار جزییات شویم تمام جرییات دیگر زشت به نظر می رسند.

پائولو کوئلیو