"جدّّیجدّی"
میگویم:
تو از فرط علاقه آخر
شهید میشوم از تو!
زار زار مــیزند زیر دستم
میرود سیاه بپوشد
زنگ میزند به زری -که انگار به همه-
مراسم را -طبق معمول- روزنامه خواهد گفت
عبدالباسط از مصر خبر را به در و همسایه میچسباند
دوسـتان و فامیــلهای وابسته
چشمهایم را باز و بسته میکنند..
بعد ازاینها همه
مـاتـرَک
و همّـهی اشیاء قیمتی که ندارم
به درک!
سر روی سینهام بگذار
نمردهام که غمت را به غیر میگویی!
"دنـــــدانهــا"
ما البته بسیاریم
البته در خلال دندانها!
دندانها ردیف ردیف نشستهاند
و با هر نشست تفسیر تازهای از گوشت میدهند
دندانها کتاب هم میخوانند
دندانها کتاب که میخوانند صفحه سوراخ سوراخ میشود از هم
دندانها اسبهای ِ رهــا در مراتع مست هم سوار میشوند
(بعد خدا میداند اسبهای ِ در مراتع مست قطره قطره چه میشوند..)
دندانها در بن ِ خود میروند و میرســـــــــــــــــند به خیلی قبل
خیلی قبلتر
سالها قبل
دندانهای سفیـــد
دندانهای سیـــــاه
«غـــــزل»
گاهی نام کوچکم را فراموش میکنم شیهه می کشم!
و گاهی از قبل جفتم را که مثل زلزله پــا بر زمین بزنم گیر چه اسبی آمده ای!
عاشق شدن هوای تو کرده
از لای لیس و لالای کمتروقت پیشترهای مادرم شده پیدام می کنی پیدات می شود
بعد مرا به هر چه دهی دل دل ِ دوباره شدن دارم دارم.
شبانه جن که به موهاش دستـبـرد زده به یال مادیان گره زده باشد
پناه می برم از گیس به تاخت که از هر طرف زنجیرتر است.
چاله-بلندای یکهو تکان قبل از خواب! آخر ازتو می افتم!
"روی تو موی تو طاق ابروی تو" قرار را برده بشکن بشکن آورده
چاله-بلندای یکهو تکان قبل از خواب!
فلسفه خراب کرده می تواند باشد گاهی
از
وقتی من از تو جز تو چیزی بیشتر نمی دانم چه می داند!؟
چاله-بلندای قبل از خواب!
مـرا به خــواب خـود بـبر
مرا به خواب خود ببر
مرا به خواب خود...
«همین تنهایی»
تنهاییات بزرگتر شده بزرگ
و بیرون زده از عکسهای دسته جمعی حتی
با قدری تخمه پشت کرده به آفتاب به دوربین و با دریا تنهایی عکس میاندازد
اصلن آفتابگردان ها گردنشان نرم! تو تمام پنجره را روزنامههای ناخوانده پوشاندهای که
هر چه تاریکتر شیکتر
امروز شنبـه
و از هر طرف که به هفته بیایی نرفته میایی تا تنهایی شـِـیو و شانه و کفش و کلاه کـند
و مثل آدمهای شلوغ بریزد به خیابان
(توجه!
تنهایی با چند تنهایی دیگر که جمع شود اصلن صلاح نیست! (؟)
که این سوراخ شده موش دارد و موش ممکن است گوشی را بردارد بجای تو!!)
در آخر
تو یک تـونــل میشوی!
بیوقفه از تردد
بی وقفه از عبور
بی وقفه از صدا
"بی وقــفـه" اگر درنگ کند تنهایی تکان خواهد خورد..
"گریــز از مرکـز"
با یک چند روانی شده از فرط راه میزنیم به چاه برای صرف حرفهای بی گناه
با چند بی بسم الله چراغ قرمزها را شیرین لیس میزنیم
ما به کلاغان صبح شیراز بد نگاه نمیکنیم
ما همه یک جفت کفش داریم و یک دست لباس چاهی.
از میان چاله و بدتر مثل کفتر از چاه هشت هفتـی بیرون رفتیم روی گنبد امامزاده تا یک چند اعتراف ساده سبکـبالتر:
ما از نگاه مومن دخترها سطرهایی کـِـش رفتیم که چشم شیطان کـَر!
ما چه شبها از روی پل توی رودخانه... که نوربالا نور پایین!
ما از کتابـخانه "سنگ آفتاب" را جوری برداشتیم که آب را از آب!
آب بابا! بابا آب!
(پدر میگفت نسبیت خاصیت هر چیزیست حتی مرگ
و او امروز سال هاست که بطور قطع مرده)
قسم به چای آنگاه که میریزد بر جدارهی شگفت فنجان خسته ام!
بعدازچای هم مردی که پشت به هر چیزراه میرود سرش آتش نگرفته سیگار دود میکند
به برادرم که شیرازهاش را ملاصدرا مکیده گفتم: "میر سرو است و بخارا آن چه بود..
پشتـت را ردّ یک چاقو که گرم کند با بیضههای حتی رستم خون یعنی ذبح بیچاره اسماعیل
گفتم این پشت گرمیها شکاف میاندازد میان شهرها و آدمها
(گـِله از کوه،از کمر چرا؟! که به اتفاقن نزدیکند و به گریز از مرکز نزدیک تر)
بعد از رادیو تصنیف "از برت دامن کشان" خواستم که خنده پخش شد
اما ما رفتیم که رفتیم به بار دیگر شهری که
"چـیـش نه وَرداشتــَم ازش تـا بـِگ دُوار چیـشش رومن
رو یه چیـش محلـِی بالـاشن رو یه چـیـش محلـِی دومن"*
(نخند لعنتی لهجـهمو با مادرم از دست میدم!)
کوه ِ ناگهان در قلب خیابان که باشد
خودِ خدای فرمان که باشم
تکه گوشتهای مرا حلق هیچ سوت پیامبری سر ِ کوه بلندی نمیچسباند به هم
من اما تنها اتوبوسهای برون شهری را دوست دارم سوار شوم
که چند لحظه جلوتر: آقا ببخشید لطفـنـم می آید!
که اتاق با معشوقهای که سر از آبهای ساکن مسلـول در نیاورد همراه با خیال تخت شهریست پر از کرشمه..
بگذار "ماندن" آبهای روان نشود
پدر تو قدر خاک را عمیق تر میدانی...
......................................................................................................................................
*با گویش کازرونی: چشم ازش برنداشته بودم که بگه بازم چشم بهم دوخته
رو یه چشمم بالاشهرش جا داره رو یه چشم پایین شهرش
"بیجای تعجب"
کسی تکان نخورَد که نخورَد
همین که این اتاق کوچکتر شود و این زمین تنگ تر
یعنی امروز روز ِ..
عرض می کنم!
رفتن از فکر ِ جایی که آدم ها هستند و پروانه ها نه
و رسیدن به معنای مــَرد ِ مادرزاد!
گیس ِ چل گیس ِ مردم قصه بافه ی جنگل
و اینکه آنکه سیگار نمی کشد دود شهر را چرا بخورد؟!
آقا که چهچهه ات گرفته با هی بوق!
اجازه گر بدهی رد شده ست از این شهر
چیز زیادی لازم نیست؛
یک کول پشتی سبک
یک کفش راحت
یک بلیط نامعلوم
و یک یادداشت کوتاه
"خاطره ی مشترک چند مرد مشترک"
1-
از خاکستر سیگارم پرنده ای اساطیری نه
که دل می تکد
از
قرار معلوم
2-
زیر پــلـِـیت گرینویچ زده/ بزنیم سر به ستاره
تا قرارمان باشد به وقتِ ماه
3-
قرار شد در کافه ای مدرن
سیب دندان زده را گذاشته برسیم به معنای موز و مرتبه ی مانجو!
4-
سه نقطه
دو چشم قرمز
یک دیالوگ سه بـُعدی
5-
می رفتی و
من میخ ِ کفش های تو بودم!
"تو خود..."
تکان تکان کنارت دل دل بزرگ شده ست کنار تکان تکانش باش
شروع می شوم از مولوی خیابان بار چندم و زیر ِ آواز ِ چند پیک هم زده ام:
"تن تو کو تن صمیمی تو کو"
از کافه تریا/شاپ/کتاب ها بگذریم اگر
کنج لبت کنج هر جا..
(آدم را سر به نیست/به هوا می کنی آخر)
بالاتر از بلا گرفته تو را
که مرا کوه می زند به سرم
که مرا روح می جود جگرم
که مرا اوووووه خدا را قدری هم...
اما
عاطفه نمی شود گلوی شاعر گنجشک بتپد و تو ازخواب نه پریدن
باران
که نیست و سرازخیسی ِآقا مجید خان ظروفچی ِجوب؟! چی؟! درنیاورم! بالاترازبلاست!
گرفته
ولی طورات خاصی نیست
فقط به ریزش چشم های در اتوبوس
فقط به دل/دَله دیوانه ی بدون لب
فقط به عادت یک سوسک به ماری جوانا
کمتر می خنـدم
"گزاره های یکنفره"
تنهایی در اتاق از تنهایی در قطار هم بیشتر است!
فرمانروای یک اتاق با اشیاء سه در چهار نه تخت می خواهد نه تاج.
قاب ها خودشان را آویزان کرده اند تا عکس ها دیده نشوند.
صدای "پینک فلوید" تا برسد به "میرزا عبدالله" که بیشتر بیرون برود یعنی بیشتر از "کسی".
گاهی که فکر نمی کنی به سراغی از "او" طبیعی است.
وگاهی که فکر می کنم
یک نطفه در اتاق
رشد می کند
رشد می کند
رشد می کند
کاش بشکافد این دیوار به اذن آجر و گزاره ها گذار بشوند
تا با کسی:
سلام
شما چطور خوبید؟!
هوا امروز سوالی است
یعنی وضع ما را می پرسد از "روز ابری و عینک آفتابی"؟!
یا
ربط حفره های نازک پلک را با کاسه های سست سر زانو حدس می زند؟!
بی خیال خیال را بگذاریم در حمام، در وقتش
می چسبیم به اتاق
و روی خنده آنقدر پا می فشاریم
تا چرک بیرون بزند
از اتاق
"بـــی"
به همان راحتی که فراموش نمی شود زل زده ام به گوشی ِ همراهی که چه همراهی
مِـه برادر بی بخار شرجی بود که ماه را مـحـو می خواست و مرا محـودرتر!
آه پیش از غرقه شدن باید برسم به قراری که با چیز ِ بدفروشان بسته ام!
آقا بی اجازه پیراهنم را شراب برداشته نمی دهد
(شراب اسم دوست خانـِگی ماست و از کسی نمی ترسد)
آن روز همان شبی که خورشیـد آمد
با پای پیاده ودستی نسبتن کوتاه فکر می کردم به اویی که دیگر ایشان بود
تـو بی شک سیگارت از فنـد کــهای وسط شهر گذشته بود
و کلاه احترام از سر برداشتن تنها خودفـریـبـی شیـکـی بود
آن روز فهمیده بودم دریـا آسایشگـاه خـوبی ست برای رود..
و از دهانم بوی بیـقراری میـایـد هنـوز
"بگذریم"
گربه ی سیاه
که میخواستم یواشی دلت را به دست بیاورم
که یک چشمم را به چنگ آوردی
دل وار آمده بودم!
(خونه ت خراب ای دل که تخت سینه آواره آواره شود)
حالابایک چشم بندی
من دزد بوده ام
دل تو دریا
گربه ی سیاه برٌاق!
دستت به این گوشت برسد نرسد غضروف غضروف است
اصلن مادربزرگ برای خود تو بود که سنبـلتـیب را در قوطی شیر گذاشت
و تو بچه نشدی
(بعدها سوارماشینت شدی و منو گاز گرفتی!)
با سرعت کل نور طی الارض کردی و سماوات از اگزوز توبیرون زد!
هر چه کنم تودست آموز شهری و ملاهاش
ما اما گربه هایی که آبستن به دنیا می آییم
تبصره:
به روایت شیخ ما از فراز "کی دیده بز دنبه؟!"
که می فرماید:
مرا گربه ای بودی که هر چه کنجه عطاش فرمودی گردن ننمودی، تا او را بگرفتمی و سیر مرگاندمی که ای گربه این چه حکایت است؟! گربه دمبی به ریش ما بجنباندی و گفتی: گربه ای که عابدی نکند بندگی نکند
هنوز به دنیا می آییم در جاها و اشکال مختلف
هنوز به دنیا می آیی با چنگ ها و رنگ های مختلف
گربه ی ملوس عبوس!
باش تا "خواستن" موج شود دیوانه دیوانه
یا هم نه
سگی که کنار جاده ی خانه ی شما خواب رفته خواب نرفته مجنون بی سببی ست که انگشتانش را باد با خود برده
