پریزاد

الذین ینفقون فی السراء و الضراء و الکاظمین الغیظ و العافین عن الناس و الله یحب المحسنین

(آل عمران /134)

ماشین ات جوش می آورد . حرکت نمی کنی کنار زده و می ایستی و گرنه ماشین ممکن است آتش بگیرد.

خودت هم همین طوری وقتی جوش می آوری عصبی و عصبانی می شوی ، تخته گاز نرو ! ساکت باش ! و هیچ نگو ! و گرنه آسیب می بینی.

این نسخه شفابخش پیامبر بزرگوار (ص) است که فرمود:

اذا غضبت فاسکت

هر گاه عصبانی شدی سکوت کن

(بیاناتی از رهبر معظم انقلاب، پیرامون دهه مبارک فجر و راهپیمایی 22 بهمن)

* دشمنان سعی می‌کنند انقلاب را از یاد مردم ببرند؛ اما دهه فجر، انقلاب را به یاد مردم می‌آورد. سعی می‌کنند امام را از یاد مردم ببرند؛ اما دهه فجر، تجسّم اراده و عظمت امام بزرگوار ماست.

* راهپیمایی بیست‌ودوم بهمن، مظهر اقتدار ملی است؛ نشان‌دهنده‌ی عزم عمومی ملت ایران است؛ مظهر همان چیزی است که هر دشمنی را در هر حد و اندازه‌ای از اقتدار نظامی و توانایی‌های تبلیغاتی و سیاسی، مرعوب می‌کند.

* راهپیمایی بیست‌ودوم بهمن، در جهان یک پدیده بی‌نظیر است؛ هیچ کشوری در هیچ مراسمی چنین اجتماعی را در شهرهای بزرگ و کوچک به خود نمی‌بیند و به یاد ندارد؛ این مخصوص شماست.

* ملت ایران، هر سال با حرکت خود در بیست‌ودوم بهمن، دشمن را در جای خود متوقف و وادار به عقب‌نشینی کرده است.

ایام دهه فجر بر همه شما ایرانیان عزیز مبارک باد

امام صادق (علیه‌السلام) فرموده‌اند: خداوند حرمی دارد که مکه است؛ و رسول خدا حرمی دارد که مدینه است؛ و برای امیرالمۆمنین حرمی دیگر است، که کوفه است؛ و برای ما اهل بیت حرمی دیگر است که آن شهر قم است و به زودی بانویی از اولاد من در آن دفن می‌شود که نامش «فاطمه» است. پس هر که او را زیارت کند بهشت بر وی واجب می‌شود». (مستدرک‌الوسائل، ج 10، ص 368)

بانو، سلام...

همسایه دیوار به دیوار شمایم در غربت و تنهایی...

همسایه دیوار به دیوار شمایم در آمد و شد این روزگار سخت...

همسایه دیوار به دیوار محبت شمایم در این دنیای بی اعتنا و بی خیال...

دیوارها در قاموس شما معنا ندارند، وقتی چشمان بصیرتتان، حرف‌های مرا از نگاهم می‌خوانند و قلب مهربانتان به رازهای درونم داناست.

دیوار یعنی نادانی من، که سد سر راه اجابت شماست؛ وگرنه بین ما و شما كه فاصله معنا ندارد. شما لطف خداوندید که بر زمین نازل می‌شوید و زمان برای محدود کردنتان، خیلی کوچک و ناچیز است.

بانو، ای دست‌هایت بخشنده و رئوف، دردهای من، نیاز به گفتن ندارند و زخم‌های عمیقم بی‌درمان مهربانی شما، سر باز می‌کنند و تازه می‌شوند.

بانو، همسایه این کویر تشنه بودن و آتش تشنگی‌اش را فرونشاندن، سزاوار کسی چون شماست که چشمه جوشان کوثرید و خداوند به خیرتان مباهات می‌کند.

در بخش پایانی کتاب شریف «تحف العقول»که به سخنان حضرات معصومین علیهم السلام اختصاص دارد تعدادی از رهنمودهای امام حسن عسگری علیه السلام آورده شده است که من چند نمونه از آن را به شما دوستان خوبم تقدیم می کنم.

عابدترینِ مردم

امام حسن عسگری علیه السلام عابدترین مردم را کسی معرفی می کند که تمام واجباتش را انجام می دهد.

«أَعْبَدُ النَّاسِ مَنْ أَقَامَ عَلَى الْفَرَائِضِ»

درست است که انجام مستحبات، کاری پسندیده و مورد سفارش خدا و اولیای اوست اما مهمتر از مستحبات انجام واجبات است که در این کلام گوهربار، عابدترین مردم کسی معرفی نشده که تمام مستحبات را انجام می دهد؛ بلکه از کسی به عنوان عابدترین نام برده شده که واجباتش ترک نمی شود و این برای اهمیتی است که واجبات در رشد و تکامل انسان دارند.

ممکن است شما هم افرادی را دیده باشید که صدقه مستحبی فراوانی را در طول سال می دهند اما دریغ از پرداختِ ریالی خمس!

کوشاترینِ مردم

در کلام امام عسگری علیه السلام، کوشاترین فرد در راه خودسازی و رسیدن به کمالات، کسی است که گناه را ترک می کند؛ نه کسی که از یک طرف، خود را با اذکار و نمازهای مستحبی خسته می کند و از طرف دیگر هر کجا که گناه نقدی رخ نشان داد بی درنگ مشغول آن می شود.

«أَشَدُّ النَّاسِ اجْتِهَاداً مَنْ تَرَكَ الذُّنُوبَ»

دو ویژگی که بالاتر ندارند

امام حسن عسگری علیه السلام از دو ویژگی نام می برند که برتر از آنها کمالی برای انسان یافت نمی شود: یکی ایمان به خدا است و دیگری فایده داشتن به حال دیگر مومنان.

«خَصْلَتَانِ لَیْسَ فَوْقَهُمَا شَیْ‏ءٌ الْإِیمَانُ بِاللَّهِ وَ نَفْعُ الْإِخْوَانِ»

قرار گرفتن «نفع به برادران (دیگر مومنان)» در کنار «ایمان به خدا» بیانگر اهمیت بالای این کار و داشتن مقامی در نزدیکی ایمان به خدا برای آن است. اینکه برخی تمام ایمان و اسلام را در دینداری فردی خلاصه کرده و از رساندن فایده ای به دیگر مومنان (با فرض اینکه برایشان ممکن است) دریغ می ورزند بدانند که از مهمی در ردیف ایمان به خدا غفلت ورزیده اند و از فواید آن خود را محروم ساخته اند.

این مطالب نوشته شده از آیت الله ضیاء آبادی هستند. شاید کمی طولانی باشد اما توصیه می کنم آنرا کامل بخوانید تا شاید روزی شخصی از ما در این زمینه ها سوال کرد بتوانیم یک جواب منطقی بدهیم.

توحید از دیدگاه تشیع

باید براستی بگوییم لا اله الا الله ، من خودم هیچم فقط خداست نباید دنبال این منیتها برویم اما اکثرا آنهایی که شریک قائل هستند توحیدشان درست نیست در باطن جانشان غیرخدا اثرگذار است .

اگر در یک شب تاریک و ظلمانی روی یک سنگ سیاهی یک مورچه راه برود آیا می شود آن مورچه را دید؟ پس شرک هم همین جور است همین طور وارد افکار ما می شود به نظر خودش آدم خوبی است و دستورات الهی را انجام داده اما خبر ندارد همان کار مقدسش اشکال داشته است ، مراقب باشید اگر اعمالتان خالص نشد و غیر خدا را موثر دانستید بدانید که شرک است .

رابطه اعتقاد به اهل بیت (ع) و اعمال انسان

در اینجا ما اهل بیت (ع) را موثر مستقل نمی دانیم اما خالق به ما گفته است می خواهی با من رفیق بشی باید از در مولا علی (ع) و آل علی (ع) بیایی آنها باب الله هستند، ای آقایان اهل تسنن شما خیال می کنید ما شفا را مستقلا از اهل بیت می خواهیم ؟! نخیر ما آنها را وسیله می دانیم اما کسی از در خانه علی (ع) و آل علی (ع) وارد نمی شود آن کس دزد است ما خالق را می پرستیم و او گفته از این در بیایید و ما هم از این در آمده ایم.

قل هو الله احد الله الصمد یعنی تنها کسی که مقصد است ، الله است و بس. کعبه هم که می رویم آن کعبه  سنگ است اما چون خدا گفته بیت من است ما آنجا رفتیم بعد گفته بروید مدینه ، بقیع و کربلا ما هم رفته ایم خود خدا از رگ گردن به ما نزدیکتر است آب در کوزه و ما تشنه لبان میگردیم اما خودش گفته از آن در بیایید ، ای اهل تسنن ما مشرک نیستیم خدا پرستیم اما چون خدا گفته با وسیله بیا ما هم با وسیله رفته ایم.

" من" واقعی خداست غیر خدا نباید بگوید " من" . هرگز نگوید من فردا اینکار را می کنم بگویید ان شاء الله . اگر ما دنبال علی (ع) و آل علی (ع) رفتیم خود خدا دستور داده است ." ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ "  غیر خدا همه هیچ است. قرآن هر وقت سخن از قدرت نمایی می خواهد بکند می گوید " ما " اما وقتی سخن از توحید است می گوید " من" . در دنیای امروز هم تمام این جنگها و آدم کشی ها برای این من است که من قدرتمند هستم تو نیستی و سر این من جنگهاست اما مخلوق از خود هیچ است باید به خالق بچسبیم و گرنه بیچاره و نابود می شویم.

خوشبختی از آن کسی است که در فضای "الحمدلله" زندگی کند.

چه دنیا به کامش باشد ، و چه نباشد.

چه آن زمان که می دود و نمی رسد، و چه آن زمان که گامی برنداشته، خود را در مقصد می بیند.

چرا که خوشبختی چیزی جز آرامش نیست ، و هرکس این موهبت الهی را دارد ، خوشبخت است.