پــــــایــــــیـز

من از سکوت میترسم، از سردی چشمانت
از گرمای تنت، و تمام هوس های پاکت
من از خودم هم میترسم، که خسته ام
از خودم، از زندگی ....
"و تو هنوز میخندی و گردنم را میبوسی"
از شنیدن صدای آه و اوه، از مونث ها
چرا خسته نمیشوی از این رفت و آمد بیهوده ??!
تنها که میشوم به یاد همه هرزگی های دوران نداشتنت می افتم
چه مسخره زندگی میکردم، مثل سالهای آینده
همیشه وقت برای خیانت هست، ولی حوصله اش نه ...
من از نبودنم خوشحالم، نه از بودنت
اه، بیخیال دیگه دست بردار، پایین تر نرو
کافه، خیابون، من، سیگار، قهوه ...
حتی از همین هام میترسم
آآآآآه، آآ،آآآه ! راحت شدی ?!
باز تکرار مکررات ...

باید بخندم پیش تو بغض ِ صدایم را
بیرون بریزم مثل هر شب قرص هایم را
باید ببخشی که بدم، خیلی «غلط» دارم!
با هر که بودی، باش! خیلی دوستت دارم
... من را ببخش امشب اگر چشمم سیاهی رفت
تا صبح پیشم باش! تا صبحی که خواهی رفت...
بگذار تا مویی بماند از تو بر تختم
با هر که بودی، باش! من با درد، خوشبختم!
---
سید مهدی موسوی

 

پ.ن : واقعا عالیه این مرد !!!

باید از عشق نوشت

                      از آن پاییزی که مرا میخواند

                                       از بهار، از تو و آن همه زیبایی

                                                    از زمستانِ نگاهت و تمام سردیش

                                                                               و  گرمای لبانت که تابستان است

باید از عشق نوشت

                  از روز جدایی،دور شدن، کوچ پرستوها

                                   از همان شوقِ وصال، بوسه ها، پستوها

                                                از من از تو، از همان دیدن اول، حس گناه ...

باید از عشق نوشت

                         از ازل تا به ابد، از همان سیب که حوا چیدش

                                            از آسمانت تا زمینم، مثل بازی الاکلنگ

                                                                    و باز از تو ، از من ....                                           

شادی داشتنت
شادی بغل کردن سازی ست
که درست نمی شناسمش
درست می نوازمش
نت به نت
... نفس در نفس
تو از همه جا شروع می شوی
و من هربار بداهه می نوازمت
از هر جای تنت
سبز آبی کبود من!
لم بده رها کن خودت را آب شو در آغوشم
مثل عطر یاس فراگیرم شو
بگذار یادت بگیرم.

استاد عباس معروفی

مینویسم باز نقطه سر خط

              از آخر که شروع کنیم

                          همه چیز تکراریست

حتی زندگی.

 وقتی "من"

                       وقتی "تو"

                            اصلا بیخیال نظرم عوض شد

                                                  بهتره که دوست داشته باشم!!

 

-------------------------------------------------------------------------------

چند روزیست

         دلم نه به اشک راضی میشود و نه خندیدن

                                  بهش میگم چه مرگته خب ؟!

                                        میگه : به تو چه !!

                                           دله دیگه شعور که نداره ....

 

پ.ن : اینم ی اتفاق جدید

امروز داشتم لینکدونی بلاگمو چک میکردم، بجز دو سه نفر دیگه هیچکدومشون نیستن... حس خیلی بدی بود که این همه تنهایی حکم میکنه تو این دنیا و کمتر کسی هست که بخواد به چیزی دل ببنده!

پ‌ . ن :منم که خوبم :دی

نمیدونم چرا اینقد، حسودم

چرا باتو همش، نامهربونم

تو "شیرین"ی، چرا من، تو رژیمم!؟!

همه میخوان تورو، از من بگیرن

نمیدونن بی تو، من میمیرم.

پ.ن: مخاطب خاص نداره

میروم اما کجا ?

                چشمانم به جاده دوخته شده

                                        تنها احساسم فشار نوک کفشم بر پدال گاز

پدال گاز، گاز، گاز

          نه خفه ام میکند، نه میسوزاندم

                                       فقط پخش میشود مثل یک آهنگ

اما من چه میشوم ? چه میکنم ?

                                   نه پخش میشوم در هوا نه روی زمین له !

                                                           سرم گیج میرود، بیهودی مرا چرخ میزند

حتی به دو چرخه ام حسودیم میشود

                                 به همان "دو" اولش!!!

                                                  "تو" میتوانستی "دو" من باشی

تا الان جایت را این تنهایی و شب و آهنگ پر نکند.

                                       تنهایی را باز دروغ گفتم ...

                                                شبم که با این همه چراغ اسمش شب نیست!

اما این آهنگ تنها واقعیت امروز، یکشنبه غم انگیز است ...

هم صدای سکوت میشوی، من لال میشوم

دگر گناه بس است، من اعدام میشوم

تو مادر میشوی، من پدر میشوم

عشق واژه ایست فقط، من املا میشوم

از آن او میشوی، من چه میشوم??

سیگارهم بهانه بود برای غم نداشتنت، آنجا که من قرص اعصاب میشوم.

باز تو تکرار میشوی، من آغاز میشوم.

آهنگ هم صدای تو را که پخش میکند، من نیستم پراکنده میشوم.

تو کاغذ میشوی، من قلم میشوم.

گناه این کلمات چیست؟ من تمام میشوم!!