رود _ خانه

 

 

 

 

 

 

سه شنبه گذشته بود که اقای همسر ماموریت کاری رفت تهران و تا الان ما تنهاییم البته خیلی به ما اصرار کرد که ما هم بریم مخصوصا اینکه خواهرم هم اونجا هست نمایشگاه کتاب هم هست در کنارش بازار و خرید هم که هست اما نمیدونم چرا اصلا حسش نبود از اون روز هم هر روز زنگ میزنه که امشب بلیط بگیرین بییاین اما میگم با این که اینجا تنهاییم اما حس رفتن ندارم دلیلش رونمیدونم شاید به خاطر مسافرت پر و پیمونی بود که عید رفتیم و الان روح و روانم سرشاراز نشاط همون سفر هست و احساس سفر ندارم شاید هم سخت میگیرم برا رفتن و باید قدر فرصت های این مدلی که پیش بیاد روبدونم در کل خودم هم دلیلشو نفهمیدم

روز خواستگاری دقیقا یادم میاد که اون اقایی که رو به روی من نشسته بود و مدام از شرایطش میگفت و من فقط سر تکون میدادم و همون طور که گوش میکردم حواسم حسابی به چادرم بود که یه وقت از سرم سر نخوره مرتب تاکید میکرد که من ماموریتهای طولانی میرم که امکان اینکه شما هم باهام بیای نیست از مناطق مختلف کشور تا افغانستان و پاکستان و عراق.مرتب تاکید میکرد این قدر تاکید کرد که اخراش تو دلم گفتم اوف چه حرفی میزنه فهمیدم دیگه. تازه یه روزکه خواهر شوهر عزیز هم تشریف اوردن اون هم تاکید کرد که داداششششششششششششم سفر زیاد میره که نمیتونه تو رو با خودش ببره خبر داری یا نه؟و شاید برای اینکه بهم ثابت کنه یک هفته بعد از عقدمون رفت و کل تعطیلات نوروز نبود

الان همون اقا که همسر و تاج سر و تکیه گاه من هست دلش به رفتن راضی نمیشد روزی چند بار زنگ میزنه که میخوام برگردم دلم تنگ شده نمیتونم بمونم یا تو بیا یا من برمیگردم
چی شده که اون ادم به این ادم تبدیل شده نمیدونم!
امیدوارم که که خدا همه زن و شوهرهارو برا هم نگه داره و مسافر ما رو هم در پناه خودش حفظ کنه

از بچگی خصوصیت مهربونی و دلسوزی رو داشتم.اینو همه میگفتن و میگن .بچه که بودم دلم به حال بچه های مدرسمون که مامان یا باباشون فوت میکرد یا مریض میشدن یا هزارها داستان دیگه ای که دختر بچه ها با هم تو مدرسه تعریف میکردن میسوخت.خیلی موقع ها بیشتر از سنم تو مدرسه مسئولیت میگرفتم فکر میکردم چون درسم عالی بود باید به شاگرد تنبل ها درس بدم تا اونها هم زرنگ بشن به قول خودمون .معلم ها هم این خصوصیتمو خیلی دوست داشتن هر موقع مامانم میومد مدرسه میگفتن دختر شما کمک دست ماست تو مدرسه .چه زجری میکشیدمتا جدول ضربو به یکی از همکلاسی هام یاد بدم و اون یادنمیگرفت چه قدر ناراحت می شدم.از دیدن گدا ها مریض ها و ... تو کوچه و خیابون خیلی ناراحت میشدم در صورتی که داشتیم همسن خودم تو فامیل که اصلا به این چیزها فکر نمیکردن و خودشون درجه اول اهمیتو داشتن.تا بزرگتر شدم هیچ ناراحتی بابت این قضیه نداشتم اما روزی که رفتم دانشگاه دیدم نه همه اینطوری نیستن و تقریبااکثر بچه ها خودشون اولویت دارن و من که اینطور نبودم گاها خیلی اذیت می شدم .و تااینکه ازدواج کردم ادامه این مهربونی ها و دلسوزی ها به همسر و خانوادش رسید و همچنان ادامه داره امااین روزها رفتارهایی می بینم که از مهربون بودن و ساده بودن خودم بدم میاد اینکه تلفن زدن به خانواده اقای همسر شده وظیفه من احوال پرسی وظیفه منه و هزار هااینکه دیگه که اخریش همین روز مادری بود که مادرشوهرم حتی کادویی که رو که من گرفته بودم و بچم با ذوق کاغذ کادوشو انتخاب کرد حتی باز نکرد و مثل یه وسیله بی ارزش انداختش کنار از اینکه ساعت یک ربع به ده شب بود و هی تکرار می کرد که بابا که شام نمیخوره منم معدم اذیت میشه منم چون هنوز همسری نیومده بود موندم و گرنه منم شام نمیخواستم مادر شوهر جان.  از اینکه کاملا توسط خواهر شوهرم که قبل من اونجا بوده خیلی واضح پر شده بود و ...
و  چیزی که این روزها حالم رو به شدت از این رفتار خوش بینانه خودم به همه بد میکنه اینه که مدیر محل کارم گفت مرکزمون تا اول اردیبهشت تعطیله و بعد برای روزهای کاری اینطرف سال بهتون زنگ میزنیم و اینکه متوجه شدم مرکز از 17 بازه هست و بدون هیچ دلیلی یکی  دیگه رو جای من اورده و در در جواب تلفن های من فقط کاری که میکنه گوشی رو قطع میکنه
حالم بده از ضررهایی که فقط برا خوش بینی و سادگیم کردم حالا تو این دو روز رفتارهای خواهر شوهر مادر شوهر مدیر مرکز شب و روز تو سرم رژه میرن وفکر کنم اخر مثل این فیلم ها منو تبدیل کنن به یا اژدها که به همشون حمله می کنه

بعضی روز ها که میگم فلانی ادم خوبیه شوهرم میگه البته فقط از دید تو چون هیچکی مثل زن من ساده نیست و این جمله اش روانمو بهم میریزه.وقتی میگم دلم میسوزه شوهرم میگه خانم میشه دلت اینقدر به حال بقیه نسوزه

خدا خیلی میخوام منم یه کم تغییر کم اما نمیتونم من نمیتونم دو به هم زنی کنم نمیتونم حق کسی رو بخورم نمیتونم به عنوان عروس مادر شوهرمو اذیت کنم کاری که خیلی ها میکننو حق خودشون می دونن
من نمیتونم محبت نکنم حتی به ادم های بد دو رو برم
اما این روزها حالم از این محبت ها کم رویی ها ملاحظه کردن ها سخت نگرفتن ها و جواب ندادن های خودم بهم میخوره