ببخشید بچه ها

سلام بچه ها ببخشید ک این مدت طولانی من نبودم.
به خاطر مشکلاتی ک برام پیش اومده بود و بیماریم باعث شد من نیام وبلاگم...
انشالله فعال بشم مثل قبل....
مرسی ک هستین .....
مدرسه ها کم مونده باز شه
به همتون تسلیت میگم....

یک نفر




نمیدانم

آن یک نفر
که همه ی ما
نداریمش !
خودش
چه کسی را
ندارد ...!


ارزو

امشب شب ارزوهاست...
دلم به وسعت تمام ارزوهام گرفته...
هی خدایا...
چشمم به اسمون و ستاره هاست...

خب بی‌انصاف تو که آرزوی هر شبِ منی
یه امشبه رو تو منو آرزو کن
چیزی ازت کم میشه؟!
دلم برات تنگ شده حیف ک نیستی..نیستی راشد...

 




دلنوشته های مرگبار

 

 

سکوتم را به حساب نفهمیدن نگذار
من اگر ساکتم
فقط دیگر رمق و حوصله برایم نمانده
وگرنه حواسم هست
تمام تورا، وجب به وجبت را
رفتارت را، کارهایت را
همه را هم میشناسم هم میدانم
منتظرم ببینم تا کی قرار است
مرا، بودنم را، دیدنم را، حضورم را
به روی خودت نیاوری...




گله

ﮔـــﻠﻪ ﺩﺍﺭﻡ ...
ﺍﺯﮐﻪ, ﻧﻤـــــﯿﺪﺍﻧﻢ ....
ﺍﺯﭼﻪ,ﻧﻤـــــــــﯿﺪﺍﻧﻢ .....
ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫـــﺎ ﺩﺭﺩﯼ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﺳﻨﮕـــﯿﻨﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ،ﮐــــﻪ ﻧﻤــﯿﺪﺍﻧﻢ ﺩﻟــﯿﻠــﺶ
ﮐﯿﺴﺖ,
ﭼﯿﺴﺖ ...
ﺑﯽ ﺣــــــﺲ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ...
ﺧــــــﺴﺘﻪ ﺍﻡ ...
ﺍﺯ ﺗﻤـــــﺎﻡ
ﺟﻬـــﺎﻥ ....
ﺩﻟـــــــــﻢ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺪﮐﯽ آﺭﺍﻣـــــﺶ.... !!!!
گفتند اَشكــــــ بريز ، خالي ميشوي....
خالي كه نشدم هيچ....
پُر شدم از بي كســــی
چرا كسي اَشكـــــ هايم را پاك نميكند بگويد اَشكــــــ نريز

تنهایی یعنی.......

شهامت

شهامت ميخواهد

دوست داشتن كسي كه
شايد...
هيچوقت...
هيچ زمان
سهم تو نخواهد شد...

 

شک کردم

🎭بہ عِــــشـــْــق
شَـــــڪ ڪردم...
اَز زَمانے ڪِہ..

عاشِـــــقانہ عـــِشق وَرزیدم و ظالـــمانہ ظٌلم دیدم..

بہ عِــــشـــْــق
شَـــــڪ ڪردم...
وقتے ڪہ ...
بہ وٌسعَـــت صِداقَــــتم دٌروغ شِنیدَم...

بہ عِــــشـــْــق
شَـــــڪ ڪردم...
وقتے ڪہ ...
خاڪے شُدم امّا آنـــها ڪہ خـــــاڪِ پایم بودند برایـــــَم مَـــــغرور شُـــــدند...

عِــــشـــْــق مَمــــْـنوع

تا زَمانے ڪہ ...

هَـــــوَس را عِــــشـــْــق میگویند...

حاله من

اصرارے ندارم
حال مرا بفهمے

اما مےخواهم بدانے

چہ روزهاے خوشے
برايت ڪـــــــنار گذاشتہ بودم

هر روز

روزهايم را نمڪ مے زنم

نگــندد

سیگار

🎭ﺑﻮﯼ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﺁﻣﺪ… ﺑﺎﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﮕﻮﯾم:
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﭘﺪﺭ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺍﺳﺖ؟ ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﻟﺶ …
ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﯽ ﮐﺮﺩﻡ، ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺑر ﺑﺎﻡ... ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ... ﺯﯾﺮ ﺁﻭﺍﺭ ﻏﺮﻭﺭﺵ ﻣﺪﻓﻮﻥ … ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ: ﮐﻪ ﺧﺪﺍ، ﻋﺪﻝ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ...
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻓﻘﺮ ﻓﻘﻂ، ﻭﺳﻂ ﺳﻔﺮﻩ ﻣﺎﺳﺖ؟
ﻭﭼﺮﺍ؟... ﻭ ﭼﺮﺍﻫﺎﯼ ﺩگر!!!
ﺩﻝ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻟﺮﺯﯾﺪ مثل ﺯﺍﻧﻮﯼ ﭘﺪﺭ…
ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ …
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺷﺎﻋﺮ ﮐﺮﺩ !!