سپیده صبح

خالی از خویشیم

گنگ و نا ممکن

در هپروت اتفاق های گاه و بی گاه سیراب

و بل تشنه برای تکرار

گم شده ایم

و شاید پیدا میان این همه گرداب

دنیا

من

تو

اشاره ای برای سفید بودنمان کافی ست

                                   هرچه هست از قامت ناساز بی اندام ماست

                                     ورنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست

گاهی باید پا بگذاری روی دلت و تمام حالت را پاک کنی و کمی از گذشته را ...

درست مثل یک دستمال سفید، حال خوبی دارد، سبکی، بی خیالی، بریدن، نبودن ...

چه فرقی می کند به حال زمان، حتی به حال خودت ...

هر از گاهی نباشی به هیچ جای دنیا بر نمی خورد، به هیچ جای هیچ چیز بر نمی خورد ...

نه برای اثبات بودن، که برای به تمامی کندن، بریدن، نبودن، پاک شدن اول از ذهن خودت، بعد از ذهن زمین و زمان

گاهی باید که نباشی...

تو که آشتی کنی آسمان دوباره روشن خواهد شد، من ابلیس زمان را ساده خوابانده ام، بیا به باران بگو ببارد، دلم یک دل بزرگ میخواهد، ساده و بی حواشی، دلم امروز کودکی میخواهد، زلالی ناب، بی حس گم شدن در قهقرای بزرگ بزرگسالی، بیا که زنگ خنده های تو در گوش من بپیچد، دلم سبک شدن می خواهد، هرچه صورتک لبخند را به روی صورتم گذاشتم جواب نداد، خنده باید از ته دل باشد، تو هم چشمانت پر اشک می شود، این روزها نوازش ها کم رنگ شده است، دیگر رنگین کمان هم خواب باران نخواهد دید، تو امروز تلاطم این آسمان آبی را از کدام سمت و سو نشانه می بینی، این دریا...؟ یادت هست؟ بخواب صبح که بیدار شوی همه چیز تغییر کرده است، شاید همه چیز عوض شده باشد اما صدای خنده های کودکانه ی تو در گوشم زنگ می زند، گفتم که من دلم یک بزرگ می خواهد که سیر بگریم، باید حرف بزنم حرف هایی که حرف باشد...

92/2/5

خانه ی من سلام

وقتی امید جاری باشد میان لحظه هایت خانه ات غبار نمیگرد

وقتی عشق باشد میان رگ روحت دلت خالی از صفا نخواهد شد

من در خانه ام را باز می گذارم تا تو بیایی و میهمانم شوی چنان که همیشه ...

سلام

چقققدر این وازه زیباست

عشق دارد در زمزمه اش، امید دارد در ساحل گفتارش، صفا دارد، یک دلی دارد، یک رنگی دارد، سلامتی دارد و شادابی، آغازی ست برای بودنی دوباره ...

سلام

به دوستان خوبم که مدتهاست نخواندمشان، ندیدمشان، اما دلم برای خواندنشان، دیدنشان میتپید ...

هرچند دیر، اما  آمده ام تا به خانه ی خودمانیم جلایی بدهم ، غباری بردارم و صفایی بنشانم، از دلم و بر دلتان ...

چادر سفید و پر زنبقت را به سر کشیده ای، چادری که گل هایش مرا به خواب 7 سالگی می برد، گلهایی که تنفس صبح و بوی نارنج و اشتیاق نرگس ها برای شبنم و بارن را تداعی میکند، تو ترمه ی روی کرسی را با دستان پرچین و مهربانت صاف میکنی می نشینی و نگاهی عمیق در چشمان باباهاجی می اندازی و من اندیشه ی نگاه پر شیطنتم را به سکوت نگاهتان گره میزنم چه ژرفایی دارد خطوط پر تجربه  ی پیشانی اش و وقتی کلاه نمدی قهوه ای رنگش را جا به جا میکند می دانم حالاست که صدا بزند : دختر بابا چایی ...

 یاقوتهای سرخ انار صدای قلبم را در گوش دلم پر طنین تر می کند و من عشق دانه می کنم نه انار، چه نجوای شگفت انگیزی دارند کنار هم در ظرف سبز بلور، آجیل انتظار می آورم، سرخی خنده ی پسته مرا به عید میکشاند، به روز شمار زمستانی آمده برای سوق دادنمان از سپیدی برف به صورتی شکوفه، تردی هندوانه کودکم میکند هوس تابستان و قاچ شتری و شیرین و گاز زدنهای معصومانه و خنده و بی خبری، سمفونی شاد نقل های زعفرانی سرازیر به سمت ظرف را به شنیدن می نشینم ...

 باباحاجی باز صدا میکند دختر بابا چایی... یک سبد عاطفه یک سینی چایی قند پهلو نگاه شادمان و گامهای من بر ابر خلوت کوچکمان، مرور انگشتان مادر جان بر تسبیح فیروزه ای رنگ، لبخند مهربان و پر شعف باباحاجی که عینک قشنگش را جا به جا میکند و یلدا ...

یک دقیقه بیشتر مرا از تمام دغدغه های خاکستری رنگ این روزها جدا می کند و به اشتیاق بال گشودن در آرامش مهربان لبخندتان سبزم

 سبز و آرام و یلدایی

دوستان نازنینم سلام

امیدوارم پاییز زیبایی رو پشت سر گذاشته باشید و با اشتیاق و سلامت و شادابی به استقبال فصل زمستون برید، احتمال اینکه به این خلوت خوبم سربزنم باز هم کمتر شده، اما هر وقت باشم و حتی وقتی اینجا نباشم به یاد تک تکتون هستم، بنا بر همین دلیل کم رنگ بودن من یک روز زودتر به استقبال یلدا میرم و براتون یلدایی زیبا و سرشار رو آرزو دارم، بیاید در یلدا به فکر تمام اونهایی که تنها هستند هم باشیم

 سبز و خجسته باشید ...