قشنگ ترین اشتباه

گشتم نبــــود نگرد نیست !

بگذار صادقانه بگویم:

 گشتیم ! اتفاقا بود ! فقط مال ما نبود ! شما بگردید ! لابد مال شماست .......

ساعتها را جلو می کشند

وقت ِ شرعی ِ چشمانت زودتر از راه خواهد رسید

رکعتی بر بوسه نگاهت خواهم گذاشت

ربّنا لااقل آتنا...!

دلم سخت گرفته و تنهاست

به اندازه ی اسم روی یک گور

و در اضطراب است

مانند یک فنجان

در دست دخترکی سر به هوا

کاش موجی نداشت این درون

و آرامی بود برایش

...

خواسته ی  بزرگیست؟

خواهر کوچکم از من پرسید؛ پنج وارونه چه معنا دارد ...

من به او خندیدم... کمی آزرده و حیرت زده گفت : روی دیوار و درختان دیدم....

باز هم خندیدم ...

گفت : مهران پسر همسایه، پنج وارونه به مینو می داد ! ...

بغلش کردم و بوسیدم و با خود گفتم :

 "هر زمان بارش بی وقفه ی درد ، سقف کوتاه دلت را خم کرد،

بی گمان میفهمی پنج وارونه چه معنا دارد؟"

بهترینم خوبی؟؟؟؟؟

خبری نیست زتو

دل من میخواهد که بدانی بی تو

دلم اندازه ی دنیا تنگ است

میسپارم همه ی زندگیت را به خدا....

لیک شعری نسرود

نه که معشوقه نداشت

نه که سر گشته نبود

سالها بود دگر کوچه ی مهتاب خیابان شده بود...........

میتوان گفت که من از تو کمی دلگیرم
 

خسته ام، فکر و خیالم همه آشفتهء توست

به خدا آخرش از دست تو من میمیرم!!!

منم و شعر و خیال و غم و تنهایی و شب

بیخیالم و فقط فال تو را میگیرم

بر سرم نعره نزن، می روم از پیش شما

ولی ای کاش بدانی که بی تقصیرم

 تو اگر خسته ای از من،  غصه نخور

تو بخواه مرگ مرا، زود خودم میمیرم...

دل من تـنها بـود ،

دل من هرزه نـبـود ...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا

به کجا ؟!

معـلـوم است ، به در خانه تو !

دل من عادت داشـت ،

که بمانـد آن جا ، پـشـت یک پرده تـوری

که تو هر روز آن را به کناری بزنی ...

دل من ساکن دیوار و دری ،

که تو هر روز از آن می گـذری .

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه یک باغـچه بـود

که تو هر روز به آن می نگری

راستی ، دل من را دیـدی ...؟!!

نفهمیدی چه می گویم

یادت را جا گذاشتی

نمی‌ خواهم عمری به این امید باشم که برای بردنش برمی ‌گردی...

پ.ن:خودش میدونه کی و میگم.اینبار مخاطبم تویی.....

باشه نیا...غصه نخور با نبودت کنار میام خیلی که دلم بگیره گریه میکنم....

خداوندا نمي دانم ...

مردن و گم شدن از ماست نه از فاصله ها..............

دل از اینهاست که تنهاست نه از فاصله ها............

گرچه دیگر همه جا پر زجدایی شده است.............

مشکل از طاقت دلها ست نه از فاصله ها................

يــار خــود را از خــودت بــيــزار ديــدي؟

آيــا تـو هـم هر پــرده اي را تا گشودي

از چــار چــوب پـنـجـــره ديـــــوار ديــدي؟

اصـلا بـبـيـنـم تـا بـه حـالا صـخــره بودي؟

از زيـــر .امــــواج آســـمـان را تــار ديدي؟

نـام کـسي را در قـنـوتت گـــريـه کـردي؟

از «آتـنـا» گـفـتن «عــذابَ النـّار» ديدي؟

در پـشـت ديـواره حياطي شعـر خوانـدي؟

دل کـنـدن از يــک خــانه را دشـوار ديدي؟

آيا تو هم با چشمه بـاز و خيسه از اشک

خواب کسي را روز و شب. بـيـدار ديدي؟

رفتي مطب. بي نسخه برگردي به خانه؟

بيـمار بـودي ؟ مثل من بيمار ديــدي؟؟

حقـا که بـا مـن فــرق داري ــ لا اقـل تـو

او را که مي خواهي خودت يک بـار ديدي....

خوزشیدی در پاکت میگذارم و برایت پست میکنم

ستاره ای در کلمه بگذار و به آسمانم روانه کن که بسیار تاریکم........

گفتگوها دارم که اگر واژه توان داشت ترا می گفتم

واژه ها دارم در سر که اگر...

خلوتی بود و دلی بود ترا می گفتم

دارم از کوچه آن خاطره ها می گذرم

گوش کن گوش...

ترا می گویم

تو که همدردی و همدل

تو که معنای بهاری و بهاری و بهار

همزبانی

و چه می دانم در کجائی و کجائی است دلت

این قدر هست که از جنس منی و همزبانی

می توانم به تو از دورترین نقطه خاک با کلامی برسانم

عالمی واژه و حرف و سخن و خاطره را

و بگویم...

تو بدانی که چه می گویم

و بگویم: صد سال بهتر از این...

و نخندی به امیدی که مراست

و بدانی که بهار

سایه سبز خدا در قفس امروزست.......

اولین بار که عاشقت شدم یادته؟

من کرم سیب بودم و تو کرم ابریشم من به تو قول دادم دیگه هیچ وقت

سیب نخورم و تو هم قول دادی که دور خودت پیله نزنی ولی نمی دونم

چی شد که من طاقت نیاوردم و فقط یکم سیب خوردم. تو هم از غصه دور

خودت پیله بستی ....

و حالا دومین باره که عاشق شدم ولی حالا من یه کرم سیبم و تو یه پروانه

خوشگل تو پر زدی و رفتی و من موندم و سیب هایی که جایی واسه

خورده شدنشون نمونده من دیگه از هر چی سیبه متنفرم!!

من به پرواز نمی اندیشم...........

به تو می اندیشم

به تو که زیباتر از اندیشه ی هر پروازی....

و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم هستم و تنهایی و یک حس غریب

که به صد عشق و هوس می ارزد...........

نوبت هرکه رسید داغتر از دل ما بود

نوبت من که رسید سهم من یخ زده بود....

سهم من چیست مگر....؟؟؟؟

یک پاسخ ...

پاسخ یک حسرت...

سهم من کوچک بود قد انگشتانم..

عمق آن وسعت داشت..وسعتی تا ته دلتنگیها

شاید از وسعت آن بود که بی پاسخ ماند....