قالت لی السمراء........

عشق را بر کمان بگذار و زه را بکش!

سینه ام بی عشق است ای یار!

lمسعود کیمیایی

قررت ان اسکت

و السلام...............

اکنون که عشقم نسبت به تو فراتر از گستره سخن است

پس بهتر است خاموش باشم

و السلام!

گفتـــــي دوستت دارم و رفتي
من حيرت کردم

از دور سايه هايي غريب مي آمد از جنــــس دلتنگي
و اندوه و غربت و تنهايي و شايد عشق

با خود گفتم هرگز دوستت نخواهم داشت
گفتم عشق را نمـــــي خواهم
ترسيدم و گــــــريختم
رفتم تا پايان هرچه که بود و گم شدم
و اين ها
پيش از قصه ي لبخند تو بود

جـــــاي خلوتي بود
وسط نيستي
گفتي : هستم
نگريستم ، اما چيزي نبود
گفتم : نيستي
باز گفتي : هستم
بر خود لرزيدم و در دل گفتم نه ، نيستـــــــي
اين جا جز من کسي نيست

بعد انگار گرماي تو در دلم ريخت
من داغ شدم
گُر گرفتم تا گيج شدم
بعد لبخند زدي و من تسليم شدم و گفتم :
هستي ، تو هستي
اين من هستم که نيستم
گفتي : غلطي
و اين هنوز
پيش از قصه ي دست هاي تو بود

مصطفي مستور

کاش این همه نبودی

کاش اصلا نمی بودی

چرا من همه ی شهر را با تو قدم زدم؟

حالا یک جای رفتن برای خود نگذاشته ام

باید از این شهر بروم

این شهر بی تو مرا حبس می شود

من

بی

تو.....

من نه تو را دارم

نه خودم را

نه خدا را

نه حتی یک گوشه شهر که نباشی.

کاش خراب شوند همه ایستگاههای مترو

همه پیاده روهای این شهر

کاش! 

تو که بر نمیگردی،

من

بی نهایت مشتاقم به حمله مغول ها

یا زلزله ای،

من به ویرانی این شهر محتاجم .......... .

محتاجم

وقتی باد

پرده های اتاق و

جان مرا به بازی می گیرد،

خاطرات عشق زمستانی مان را به خاطر می آورم

آن هنگام ،

دست به دامن باران می شوم،

تا بر دیاری دیگر ببارد

و برف  ،

بر شهری دور.........

آرزو می کنم  خدا

 زمستان را از تقویم خود پاک کند!

  نمی دانم  چگونه،

این فصل ها را

بی تو

تاب بیاورم......................!

این همه حسود بودم و نمی دانستم

به نسیمی که از کنارت

موذیانه می گذرد

به چشم های آشنا و پر آزار ٬

که بی حیا نگاهت می کند

به آفتابی که فقط تلاش گرم کردن تو را دارد ٬

حسادت می کنم .....

من آنقدر عاشقم

که به طبیعت بد بینم

طبیعت پر از نفس های آدمی است ٬

که مرا وادار می کند حسادت کنم

به تنهایی ام

به جهان

به خاطره ای دور از تو ....

هر سال با بهار

شکوفه می شدم ....................

امسال می خواهم سنگ باشم...........

خواهم آهن دلی کنم چندی............

في عيد فالنتاين
بحثت يا حبيبتي عن وردة حمراء
أرسلها سفيرة عني
بعيد عشق العشاق
فلم أجد في السوق أي وردة
حمراء أو بيضاء أو صفراء
لأن كل الورد في الأسواق
كما يقول بائع الأزهار
قد اشترته شعبة المباحث
لزوجة الخليفة الرشيد

دوستم داشته‌باش… و نپرس چگونه
و در شرم درنگ نکن
و تن به ترس نده 
بی‌شِکوه دوستم داشته‌باش
نیام گلایه‌ دارد که به پیشوازِ شمشیر می‌رود؟
دریا و بندرم باش
وطنم وَ تبعیدگاهم
آرامش و توفانم باش
نرمی و تُندی‌ام…‌
دوستم داشته‌باش… به هزاران هزار شیوه
و چون تابستان مکرر نشو
بیزارم از تابستان
دوستم داشته باش… و بگو
که نمی‌خواهم بی‌صدا دوستم داشته باشی
و آری به عشق را
در گوری از سکوت نمی‌خواهم
دوستم داشته‌باش… دور از سرزمین ظلم و سرکوب
دور از شهرِ سرشار از مرگ‌مان
دور از تعصب‌ها
دور از قیدوبندهاش
دوستم داشته‌باش… دور از شهرمان
که عشق به آن پا نمی‌گذارد
و خدا به آن نمی‌آید

دوستم داشته باش

از رفتن بمان

دستت را به من بده

که در امتداد دستانت

بندری است برای آرامش

و می دانم که شیوه عشق من

کهنه شده است

شریان های قلبم

کهنه شده است

آمدن نامه بر من به پیش تو

و بردن گلهای زیبا به خانه ات

همه آیین هایی کهنه شده  است

.

تو را بسیار دوست دارم

و رویای من این است که مرا

در پیراهنی نو مبهوت کنی

و با عطری تازه ...دیدگاهی تازه...

و رویای من این است

که بارانی از شط بلند پرسشها ... بر من بباری

و چون خوشه گندم از پارچه نازبالش بشکفی...

تو را بسیار دوست دارم

و می دانم که نمی دانی...

و مسئله این است!

اما از گرفتار شدن در تو هراس دارم

و از یگانه شدن با تو

و در جلد تو رفتن

که آزموده ها به من آموخته است از عشق زنان پرهیز کنم

و از خیزاب دریاها...

من بحث وجدل با عشق تو نمی کنم... که او روز ونهار من است

و من با آفتاب روز بحث نمی کنم

با عشق تو بحث و جدل نمی کنم

که او خود مقدر می کند چه روزی خواهد آمد...چه روزی رخت خواهد بست...

و او خود زمان گفتگو را و شکل گفتگو را تعیین می کند...

آیا گفتم که من خوشبخت هستم ، زیرا که تو آمده ای...

و حضورت مایه خوشبختی است

چون حضور شعر

چون حضور قایق ها وخاطرات دور...

هزارمین بار می گویم که تو را من دوست دارم...

چگونه می خواهی چیزی را تفسیر کنم که به تفسیر در نمی آید؟

چگونه می خواهی مساحت اندوهم را اندازه گیری کنم؟

حال آنکه اندوه من...چون کودک...هر روز زیباتر وبزرگ تر می شود

بگذار به همه زبانهایی که می دانی ونمی دانی بگویم

که تورا دوست دارم

.

تو را دوست دارم

چگونه می خواهی ثابت کنم که حضورت در جهان

چون حضور آب هاست

چون حضور درخت،

و تویی گل آفتابگردان...

و باغی نخل...

...

هیچ از ذهنم نمی گذرد

 که در برابر عشق تو مقاومت پیشه کنم، یا برا آن طغیان کنم

که من وتمامی اشعارم

اندکی از ساخته های دستان توایم..

همه شگفتی این است

که دختران از هر سو مرا احاطه کرده اند

و کسی جز تو نمی بینم...

...

ماهی طیبی

دوستت می‌دارم

   در فاصله‌ی این عشق و آن عشق

   در فاصله‌ی زنی که خداحافظی می‌کند

   و زنی که از راه می‌رسد

   این‌جا و آن‌جا

   دنبالِ تو می‌گردم

   هر اشاره‌ای

   انگار

   به چشم‌های تو می‌رسد

   چگونه تفسیر کنم این حسّی را

   که روز و شبم را ساخته

   زیباترین زنِ دنیا کنارِ من است

   پس چگونه

   مثلِ کبوتری

   می‌گذری از خیالِ من؟

   در فاصله‌ی دو دیدار

   در فاصله‌ی دو زن

   در فاصله‌ی قطاری که می‌رسد از راه و

   قطاری که راه می‌افتد

   پنج دقیقه فرصت هست

   فنجانی قهوه مهمانت می‌کنم

   پیش از آن‌که

   راهیِ سفر شوم

   پنج دقیقه فرصت داریم

   وجودِ تو آرامم می‌کند

   در این پنج دقیقه

   به تو می‌گویم رازهای پنهان را

   برای تو می‌بافم زمین و زمان را

   زیر و رو می‌کنی زندگی‌ام را

   در این پنج دقیقه

   پس چرا

   چه رنجی‌ست این

   چگونه می‌شود این‌جا از بی‌وفایی دَم زد؟

   لحظه‌هایی هست

   که غافلگیرم می‌کند شعر

   بی‌مقدّمه از راه می‌رسد

   هزار هزار انفجار

   در وجودِ دقیقه‌هاست

   و نوشتن راهی‌ست به رهایی

   پر می‌زنی

   مثلِ پروانه‌ای کاغذی بین دو انگشت

   چگونه پنجاه سال در دو جبهه بجنگم؟

   چگونه خودم را بین دو قارّه قسمت کنم؟

   چگونه با کسی جز تو آشنا شوم؟

   چگونه با کسی جز تو بنشینم؟

در حضور دیگران می گویم تو محبوب من نیستی

بگویم: «دوستت دارم»

چراکه

شراب چون از ساغر ریخته شود

اندکی از آن کاسته می‏شود.

پلیکان‌ها و

پریان‌ِ دریایی‌ حاکم‌ بودند !

عصری‌ که‌ از آن‌ِ نقاشان‌ بود ،
از آن‌ِ موسیقی‌دان‌ها ،
عاشقان‌ ،
شاعران‌ ،
کودکان‌
و دیوانگان‌ !
ولی‌ افسوس‌ !
ما دیر رسیدیم‌ !
ما گُل‌ِ عشق‌ْ را جستجو می‌کنیم‌ ،
در عصری‌ که‌ با عشق‌ْ بیگانه‌ است‌

که من سرم درد می کند

گیجگاه خاطره هایم دارد می ترکد

و قرمزی نگاه حسرتهایم,

پلکهای آرزویم را می آزارد.

بوی بد پیری می آید

سرم درد می کند

انگار گرمی گذشته ها

روی دلم را گرفته

و سردی ام کرده است از سرعت عمر

هذیان خوشبختی را بالا می آورم

از تشویش آینده دلم آشوب است

دست چپم می لرزد

عشق های دروغ،

فشارم را پایین می آورد

خاطره های دور و بی مزه،

کامم را تلخ می کند،

ترش می کنم

گوش هایم زنگ می زند

(کسی پشت سرم رجز می خواند؟)

عشق،توهم و دروغ

در دلم رخت می شویند

سردم است

خوابم می آید

می خواهم بخوابم وبیدار نشوم

من سرم درد می کند برای کودکی

مرا بیدار نکنید

من این کدئین را با سی سال عمر فرو داده ام

من باید بخوابم،

گرم شوم و بعد

تبم می برد و بزرگ می شوم

حالا که کودکم رویم لحاف بیندازید

باید گرم شوم

بخوابم و

بعد....

باید بزرگ شوم!

هر آنکه بیاموزدم ...

هر آنکه بیاموزدم

که چگونه روی برگهای تنم جان دهم

تا بشر پیروز گردد

هر آنکه بیاموزدم

که چگونه قلبم را تکه نانی گردانم

تا بشر بدان سیر گردد

هر آنکه بیاموزدم

که چگونه رنج را از بین دفتر شعرم

و از بین دلگفته های فقرا پاک کنم

هر آنکه بیاموزدم

که چگونه سادگی را پیشه کنم

همچو علف

همچو آب

هر آنکه بیاموزدم

واژه ای برگزینم بیانگر:

جوش و خروش کودکان

و حس و حال  پاکدلان

هر آنکه بیاموزدم :

شعر، نامه عشقی است برای بشر

شعر، حرف دلی است از آن بشر

هر آنکه در تعریف شعر چنین حکمتی بیاموزدم

تا ابد بنده اویم

اگر دوستم بداری تقویم را تغییر خواهم داد

فصل‌ هایی را حذف نموده

یا فصل‌ هایی را به آن اضافه خواهم کرد

و زمان گذشته را به پایان خواهم رساند

و بجای آن پایتختی برای زنان تاسیس خواهم کرد

اگر تو معشوق‌ ام شوی ، من پادشاهی خواهم بود

و ستارگان را با سفینه‌ ها و لشکریان فتح خواهم کرد

تا پیام آوری باشم ميان تمام عاشقان ...

چشمانت آخرین چیزی است که از میراث عشق به جا مانده ‌است

آخرین چیزی است که از نامه‌های عاشقانه باقی است

و دستانت... آخرین ِ دفتر‌های حریری است...

بر روی‌شان...

شیرین‌ترین سخنی که نزد من است ثبت شده‌

مرا عشق پرورده ‌است، مانند لوح توتیا

و محو نشدم...

در حالی ‌که شعر باخنجرش طعنه می‌زند مرا،

رها کنم تا که توبه کنم

دوستت دارم...

ای کسی که دریاهای جنوب را در چشمانش اندوخته

با من باش

تا دریا به رنگ آبی‌اش بماند

و هلو تا همیشه بوی خوشش را نگه ‌دارد

شمایل فاطمه همیشگی شود

و مانند کبوتر، زیر نور غروب پرواز کند

با من باش... چه بسا حسین بیاید

در لباس کبوتر‌ها، و همانند مه و  رایحه‌ی خوش

و از پشت سر او مناره‌ها می آیند، و سوگند به پروردگارم

و همه‌ی بیابان‌های جنوب...