به خیابان‌های خالی نگاه می‌کنم
جایی که بعد از تو
هیچ قدمی
به مقصد نرسید.
و من خودم را از تمام تقویم‌ها خط زدم؛
نه بهار را خواستم،نه پاییز را،
نه روزی را که قرار بود
بی‌تو آغاز شود.

تو خودت خواستی که خسته شوم؛
آن‌قدر که دیگر، توانِ جنگیدن نماند
برای قلبی که بی‌رحمانه
زخمِ عشقت را
درست وسطِ خودش
جا داده بود.

هنوز هم در این سینه
کسی جز تو نیست.
و من
این خانه‌ی متروک را
به هیچ‌کس اجاره ندادم.
دیوارهایش هنوز
بوی تو را می‌دهند
و پنجره‌هایش
هر شب
به خیابانی باز می‌شوند
که از آن برنمی‌گردی.

تو هنوز
تنها خط قرمز منی؛
تنها اسمی
که لب‌هایم
حتی در سکوت
بلند صدایش می‌کنند.
و هنوز
قشنگ‌ترین اشتباه منی...

حتی حالا
که دست‌های غریبه‌ای
بهتر از دست‌های من
دورِ زندگی‌ات حلقه شده‌اند.
برو...
من دیگر ، دنبالت نمی‌آیم.
لعنت به هر دستی
که میانِ ما ، دیوار کاشت
به هر حرفی ، که عشق را
از دهانمان انداخت،
به هر کسی ، که فاصله را
میانِ دو قلب آباد کرد.

برو...
اما یادت باشد
چرخِ روزگار
از من بی‌رحم‌تر است.
یک روز
درست همان‌جایی
که امروز ایستاده‌ای،
درست زیرِ همان آسمانی
که خیال می‌کنی
برای همیشه به نفع توست،
هرچه آرزو کنی
وارونه خواهد شد.
و آن روز...
وقتی تمامِ شهر
برای تو غریبه می‌شود،
وقتی هیچ دستی
شانه‌ات را
از افتادن نگه نمی‌دارد،
وقتی می‌فهمی
بعضی آدم‌ها
فقط یک‌بار
در زندگی اتفاق می‌افتند...
آن روز
میانِ شلوغیِ دنیا
ناگهان
یادت به من خواهد افتاد.
و من
شاید دیگر
در هیچ تقویمی نباشم...
اما تو
در تمامِ روزهای من
گذشته‌ای.
آن روز
یاد من خواهی کرد.