کلبه ی تنهایی

روزی بر لبخند گل اشکی رخ کشید

برلبان گل خط بطلان کشید

ماورای گل سوی بوستان قد علم کرد

بوستان را با نمش درهم کرد

بلبلان مست کز نحسی اش از حال رفتن

اطلسی ها در جوارش رنگ از رنگ باختن

اشک بدقواره تا خودش را ناکام دید

صحن چشمان گل را نالان دید

گل را گفت:

چون تویی مایه ی عشق و آبادی

من که باشم تا کنم دل آزاری

چو خجل گشت آخر از کرده ی خویش

بر گونه های سرخ گل طرحی ازعشق کشید

در جوابش گل گفت:

چون تویی تسلای دل هر داغداری

من که باشم تا کنم خودآرایی؟

اشک را بوسیدو بر چشم نهاد

منزلگه خویش را با او بنا نهاد...

دل در تمنای چشمانت شکست

لحظه ای خواب رفتم و خیالت بر روانم نشست

من بازیچه ی دستان تو شدم و

دیوانه ی هوس هایت شدم

مرا همین گناه بس است

مرا همین شکستن ها و

دل مردگی ها بس است

 سکوتم دگرهیچ معنایی ندارد

بی تو بودن دگر هیچ درمانی ندارد...

بار دگر شد ماه عزا بر دل بی قرار ما

ارباب ما شد بی کفن در صحرای کربلا

چشمها را باید بست امشب

باید خون دل خورد از بهر این شب

کربلا شد بار دگر صحرای غریبستان

حسین زهرا شد سر به نیزه در این کفرستان

سپر شاه کربلا از جان خویش گذشت

خونین دست و لب تشنه ،رسید به بن بست

رحم نکردند نانجیبان ،بر یتیمان لب تشنه

عباس را زدند بی صفتان ،سرچشمه

آه چه سوزی شده در این سرزمین

چه گدازی شده در دل آسمان و زمین

دختری جگرسوخته، گرفته سر بی بدن

بابای لب تشنه ،گرفته بر دامن

بابا بابا چه کردن بر تو نا نجیبان

التماس دعا...

فرا رسیدن ایام سوگواری اباعبدالله الحسین و یاران  و عاشقان الله تسلیت باد .

باز هم،باز هم از تو مینویسم

غزلی آمد بر زبانم که ناتوانم از بیانش

زندگی سهم تو بود و دلم بی قرار یک نگاهت

دو چشم بی سویم به سوی یک لبخند بی بهانه

از جانب تو می آید این شعله های بی زبانه

عجب حکایتی شده حکایت از تو نوشتن

غم شده آخرین راه برای از دل نوشتن

من پرستش چشمانت را آموخته ام

از تو دل بریدن را آزموده ام

قصه ی زندگی غصه ی رفتن ها شده

دل بریدن غم فردا و فرداها شده

ازچشمان پرمهرت آموختم رنگ سادگی

در فراق سرد و سنگینت شدم دچار آوارگی

دشواری نبودت را بر دوش میکشم

غم هجرانت را به سوی راهی دور میکشم

در آخرین بیت شعرم کمبود قافیه دارم

در هجوم سرد نگاهت راهی بی آشیانه دارم...

گرچه وسعت دلمان به بلندای یلداست

آشفته ترینیم در این خیال پرهیاهو

از خود دور مانده ایم در این زمانه ی پرآشوب

سرد شده طبع و سرشت آدمی

از خود مایوس شده این خاک سرشت بنی آدمی

نم گرفته دلهای پر احساس و پر هوس

انزوا شده نصیب این دلهای بی کس

من غم سرا میسرایم راز این سرا

قلبها شده اسیر این روزگار بی وفا

آخر لختی شادی میطلبم از افسونگر زمانه

که تهی شود از غم و حسرت دلهای بی بهانه...

به ابرهای سیاه آسمان مینگری

هر دم مرگ را صدا میکنی

این روزها زندگی سراب رویاهاشده

راه عشق و صمیمیت ناهموار شده

فقط بگو کجای این قصه مرا صدا میکنی

منی که در هوای اشکهای بی صدایت میگریم

روزگارت را به بن بست غصه رساندی

و خودت جامانده ای میان هیاهوی قصه

حتی اختران آسمان به تو مینگرند

تویی که دریای محبت و عشقی

سرچشمه ی زلال معرفت و اشکی

زیر تیغ بلاهایت قامت خم کرده ای

خون رگهایت را وصف خودت کرده ای

اما بدان تو دریایی و من همان طفل مجذوبم

تو سرشار از احساسی و من همان دیوانه محرومم

من از خودم گذشتم به شادی تو دل بستم

زیر بار سنگین روزگار به خدا دل سختم

شدم بی صدا و سنگدل در مقام بندگی

از تو تمنا میکنم بمانی اندکی شاد در زندگی...

از پشت صداها صدایی غریب می آید

غریبه را نگاه کن پشت پنجره چه دیوانه وار نشسته

گویی جدال او با بخت و سرنوشته

باران گاهی حس دلتگی میاره

ابر با نگاهش غربت غریبه ای میاره

آسمان به لرزه افتاده

چشم او همچنان به افق گره خورده

اه اه اه ای شقایق های وحشی

ای عادت لحظه های رنگین

به یاری یار غریب بشتابید

کنون او از  یاد ها رفته

دل سپرده به دامن مهتاب

گویی جدال اخرین نبرده

لحظه هایش آرام آرام میروند

دو پلکش به تلاطم ابرها میروند

سنگینی سکوتش در هجوم شب

نبض زمان را از پا انداخته...

غم انگیزترین نگاهت حکم سروری دارد

مرا بیخیال شو

دلت را سنگفرش این بوستان کن

نغمه ی بلبلان مست را بشنو

از این کوه برو و مست شو

فریاد بزن عشق را

در آغوش بکش مهر را

قدم زنان سوی گلزار محبت برو

چشمک زنان راهی اقیانوس مواج شو

سوار بر اسب ابلق بران این غمکده را

ساکن این بوستان صفا و یکدلی شو

لبخندت بوی گلهای اطلسی دارد

نگاهت حکم عشق و بی کسی دارد

تو تا بی نهایت شاهد باش

بیخیال و بی ریا و صادق باش...

عاشقی بودم و در نقش یک بی دل

خنده های آسمانیم می درید دلهای آشفته

رویای با تو بودن مرهمی بود براین دل آزرده

آموختم زندگی رسم خوشایندیست

از تو گفتن قصه ی زیباپسندیست

خواهم گریز کنم از گریه های پنهانی

شوم شاد و خندان و پرغرور در این مهمانی

وفادار بمانم و وفا کنم به این دل دریایی

شوم دنیای عشق و محبت در این روزگار جنجالی

کنون مرا با غایت وصال تو خوش است

ایام غمت به کام من هردم ناخوش است...

نمیدانم از کجا بگویم راز دلم را

از کجا بسرایم نغمه های نیمه شبم را

لبریز احساسی شوم و خیس شده ام

طعمه ی گرگهای میش نما شده ام

من جادوی این جادوگر پیرم

که از دل شب تا بی نهایت میمیرم

این روزها احساسم طغیان کرده

روزگار هم با من عصیان کرده

نمیدانم در کدامین سرزمین متولد شدم

که این گونه از خودم متنفر شدم

من پر از سکوت غمبار یک نگاهم

که بی هراس و بی هوایم

در امتداد نگاههای سرد این مردم

چشم به راه دوزخی ابدیم

در آوارگی لحظه های بی کسی

دراین زندان غم و بی همنفسی

طناب دار را بر گردن خواهم آویخت

عشق نهانم را با مرگ خواهم آمیخت...

من  رسیدم ...

به فرجام دلم

به قرارگاه بی قراری

به هجوم خوش تنهایی

به واژه های معیوب دلم

به کلبه تنهایی ام

باید رفت و لگد زد به دقایق عمر

به ستونهای آسمان دنیا

این روزا خیالی در ذهن ندارم

گلایه ای از بختم ندارم

چه خوشست عالم رویا

چه ناخوشست دل سپردن به دنیا

دلم ترک برداشت از قوانین روزگار

از عادتهای شوم و رفتارهای نابه جا

دلتنگی من از نبض زمانست

آوارگی من از غربت ایامست

دلم در تکاپوی خلوتیست ابدی

ذهنم درگیر نگاهیست ازلی

ای نادی آسمانها و زمین

ای ناجی دلهای آشفته و غمین

پناهگاهی در کمین دلم بگذار

خواهم تا قیامت احد و واحد بمانم...

سکوتت را بشکن

تو همان یاغی دل سپرده ای

که هوای دلت همیشه ابریست

در بلندای خیالت راهیست دشوار

بدان زندگی سهم دلهای آسمانیست

و عشق فقط یک تبسم خیالیست

چون بنگری همه جا را قفس میبینی

روزگارت را پر از هوس میبینی

کمی بخند شاید لبانت به حرمت نگاهت

دمی بزنند به زیبایی نی لبک چوبی

کمی به خود بیا و آرام آرام  مغرور شو

از خود بی خود و از هوس مایوس شو

پاکی نگاهت را بستای از دو دیده ی دلت

برون بیا از جلد ابلیس و خصم همیشگی ات...

دلبری کن کز تو محرمی به ندیدم

برگ پاییز ز نگاهت خرامان گشت

عاشقان گشتند  ز خیالت شادان و مست...

امشب دعوتی به مهمانی دلم

با دو فنجان قهوه تلخ و دو جام شراب

میخواهم تمام مستی ام را به پایت ریزم

خودم ساقی شوم در کنارت بمیرم

امشب به کلبه ی واژگان من بیا

به رسم ادب تمامش را بخوان

اما پس از مرگ من

تک تک واژگان خود به صدا می آیند

من تک تک آنها را بزرگ کرده ام

آنها چهره ای آشنا در پس احساسی بی کرانند

امشب خواهی فهمید ویرانی ام

پریشانی و از خود راندنم را

آخرین بوسه ام را تقدیم لبانت میکنم

آخرین نگاهم را همنشین چشمانت میکنم

اما قولی بده پس از من

در روزهای دنیایی بی احساس باشی

به مانند یک مرده ی متحرک باشی

تو به حرف دلم خواهی رسید

دل دادن و دل بستن همانا

پشیمانی و مرگ زودرس همان...

باز هم یه حس خوب و دلنشین

بازهم یه رویای خیس و بارونی

قسمت شده امروز غرق لبخند شوم

پس از مدتی لبریز غرور و سرور شوم

امروز روز تجلی احساس منست

روز پیکار من با نفس منست

عاشقانه ها را مرور میکنم

باز هم دوباره در خودم ظهور میکنم

اری دنیا دو روز بیش نیست

احساس با کلامم درگیر نیست

من همان آوای خوش یک دلم

اندرز گو و حل یه مشکلم

من طریق زندگی را یافتم

اهل دل را بی ریا ساختم

هر که با ما بنشست

صاحب دل شد و بی اختیار دل بست...

لحظه لحظه های عمرمان به بطالت گذشت

زمانی پر از باد تکبر و غرور جوانی

زمانی تهی از جنب و جوش دوران طلایی

روزی که فقط نظاره گر خود بودیم

بیخیال آدمای دنیا و روزگار خود بودیم

ته روزگار جوانی پیری و فقدان ابدیست

ته قصه ی زندگی حسرت و ناکامی ازلیست

جوانی به مانند عمر گل زیبا و کوتاه شد

سهم بهار زندگی فقط یک آه و فغان شد

خاطره ها سبد سبد شدن گوشه ی دل

لحظه ها پرپر شدن بی اختیار و بی میل

در وصف بهار زندگی کلامم گنگ میشود

زبانم قاصر و تنم لرزان و خمود میشود

یاد سخن آن عجوزه ی بدحال میکنم

یاد سرمستی و غرور و من منم میکنم

اه که چه زود پای بهار لنگ شد

چه زود رخسار زیبایی و نشاط ننگ شد...

باز کن پنجره ها را

باز کن طلسم دیدار را

مشو غره بر سرنوشت خویش

مکن با بخت من جنگ و ستیز

روزی رسد به یاد خاطراتت

به خاطر سازهایت

اه ای روزگار را میکشی

روزی رسد در تنهایی خویش

در چروک های صورتت حل میشوی

به ناگاه غرق اشک ندامت و حسرت میشوی

روزگار به کسی وفا نکرد که تو باشی

بهار زندگی با کسی مدارا نکرد که تو باشی

مینگری لحظه ها را که چون برق و باد میگذرند

اما باز هم در دنیای پوشالی خودت هستی

فرق دارد دنیای من و روزگار تو

دل دارد بهانه ی دیدار دوباره تو

امشب به رسم واژه ی انسانیت

به حرمت روح و قداست الهیت

لحظه ای مرا مهمانی قلبت کن

بگذار چرخ روزگار بر خلاف میلش بچرخد...

او ندا میدهد به آشوبی در راه

آماده ی پرواز به مقصدی نامعلوم

انگار در گلوی خود پر از باد غرور شده

نگاه کنید عمرش چه بی کفایت شد

هیچکس ویرانی اش را نفهمید

لیک بشنوید از من راز دلش را

دنیایی تیره و تار در انتظارست

روزی رسد سیل غم دنیا را فراگیرد

مرگ شود آرزوی مردم این سرزمین

عبادتگاه این اهالی شود نورباران

گناه شود رسم خوشایند این بندگان

روزی رسد مردان از فرط گناه بر خود میبالند

هر کسی را مینگری غرق عیش و نوشه

کینه و حسد شود دخیل دلهای بی صداقت

مادران همدوش دختران خویش

اه چه حکایت تلخی را ندا داد