ヅدخترک تنهاヅ

دلم را تهدید می کنم

که خود را از حرف های عاشقانه

تهی سازد

می ترسم از آدم هایی که

امروز...

دوستت دارم را پیش می کشند

و

فردا...

خیلی راحت پا روی دلت میگذارند

و

بدون دلیل خاصی رهایت می کنند

آدم هایی پر از بی رحمی و قضاوت

آدم هایی پر از خیانت

دلم را برای دوباره با تو بودن تهی نمی سازم

دلم را برای همیشه

بی تو بودن

آماده می کنم

ای فراموش شده ذهن و قلب ترک خورده

یاد بگیرد

این تو نیستی که همیشه

قلب ها را باصدای

شکستن آینه دل

ترک دار می کنی

همیشه خدایی هست که برای قضاوت های بی رحمانه

تو

قضاوت هایی بالا تر داشته باشد

                                         نظر یادتون نره

این روزها هوا سنگین شده

عادت های دروغی هم مزید بر علت

سنگینی فراموشی را میگویم

بد سخت است

 دورهای دروغی و قلب هایی نزدیک تر از همیشه

و دلتنگی...

آدم امروز باشم یا همان دیروزی؟

چه کنم که روز ها سخت طولانی و دردناک شده

فکر دیروز هم...

بگذریم؛ عاشقانه ها رو به اتمام است

گرچه  فراموش نشدنی ست

Sh.A

مدتهاست که بی خواب شده ام

وای از دست این قلب ها

که شکسته شدنشان

تمام سکوت شب را میشکند

وای از دست هق هق های شبانه

که جانی برای آدم نمیگذارد

گریه که میکنی سبک میشوی

اما...

شمارش تنهایی های شبانه باز سنگینت میکند

سکوت شکسته شب

ازشلوغی دلهای شکسته حکایت میکند

قلب هایی که به آرزو های پوچ و عشق های الکی و امروزی دل بسته اند

و با تلنگری کوچک

سکوت کوتاه شب را میشکند

این شب ها

اسم شب را با نام

"تنهایی"

پیش میکشند

و قلب های شیشه ای را از فراز

ابرهای سنگی سقوط میدهند

خنده دار نیست؟!

مدتهاست که باران نمیبارد

نقاش عشق را مرگ لیلی کشت

تنهایی

همدم رنگ شهر شد

و...

شهر رنگ تنهایی گرفت

مدتهاست که شهر پر شده از بادبادک هایی که

کودکان تنها آرزوهای خود را بر آنها نگاشته اند

بادبادک های سیاه.........!

چه ماهرانه روی

بادبادک ها رنگ تنهایی را حرکت میدهند

چه خودخواهانه

که هیچ آرزویی برای برآورده شدن

روی قلب های سیاه بادبادک ها به چشم نمیخورد.

Sh.A

دگر برای نداشته ها افسوس نخواهم خورد

من آن همیشه تنهای، تنها هستم

من آن کودک سرما زده با لباس های چرکی ام

من آنم که نیستم

من آنم که وجود بی ارزشم ذره ای رنگ ارزش به خود نگرفت

من آنم که همیشه بازنده بازی عشق بودم

من انم که محتاج دستاهای گرم برای با هم بودن است

برای تنهایی ها دیگر افسوس نخواهم خورد...

عهد میبندم که عاشق نشوم

عهد میبندم که از سنگ باشم

عهد میبندم...

من آن همیشه تنها هستم

قلب شکسته و تنهای من دیگر ارزشی ندارد

من آن کودک خرد سال شبگردم...

من آنم که به حسرت داشتن عشقی پاک محکوم است

من آنم که برای بودن با دیگری تنهاجای خالی اش را میبیند

من آنم که در سرمای زمستان تنها اشک یخ زده در چشمانش دارد

عشقم را که خواهد فهمید...

من برای عاشقی...

تنها درد میکشم

من برای تنهایی تنها بی صدا فریاد میکنم

پر از بودنی که نبودنش بیشتر ارزش دارد....

رنگ تنهایی تمام وجودم را گرفته...

پراز حرفهایی در دل مانده....

که گوشی شنوا برای باور حرفهایم وجود ندارد

اطرافم پر از دلهای سنگی ست

که نگاه های مرا باور ندارد

دلم آغوشی میخواهد که برای تپیدن

قلب نصفه من همدم باشد

و برای نگاه های یخ زده ام همدرد باشد

من آنم که نیستم

 Sh.A

تقدیم به تنها کسی که حرف هایم را باور ندارد و من را  محکوم به تنهایی میکند...

"دوستت دارم"

همیشه
.
خاطره ای هست
.
که نفس آدم را برای لحظاتی می گیرد..!!

^{هیچوقت بهانه رفتنت را ندانستم...
و
بهانه ای برای باز گشتت نخواهم داشتت...
کاش}

^{با همه دنیا قهر باشم...
ساکت گوشه ای بنشینم...
و
به دیوار سیاه زندگی خیره نگاه کنم...
میخواهم تمام دنیا را فراموش کنم...
و تنها
دیوار سیاه زندگی را بخاطر بسپارم...
من تنها تقاص از دست رفته ها راپس دادم...
نمیدانم چرا؟؟؟!}

^{تا برای داشتن همدم رمقی نداشته باشم...
برای بودن و ماندنت تلاش کردم...
ولی برای برگشتنت تلاشی
نخواهم کرد...}

دیگر تمام وجودم سنگی شده

جای هیچ ملایمتی وجود ندارد

حالا

شدم

مثل عشق یا شاید عادتی

که ماه هاست

برای من مرده

دیگر با روزگار تاریک کاری ندارم

جدایی قلبم را از روح سیاهت

تبریک میگویم

و

برای آزادی وجودم

جشن خواهم گرفت....

مدت ها بود که نگاهی از بین غریبه ها

برایم آشنا نبود

دوباره دلم پرکشید

اما

سرکوبش کردم

و

بی تفاوت از کنار آشنایی که

خیلی وقت بود به غریبه ها سپرده بودم

گذشتم

با نگاهی دنبالم کرد

اما

من نگاهم را فراری دادم

و

گل خشکیده عشق مرده را

از میان ترک های وجود سنگی ام بیرون کشیدم

و

برای همیشه بدست

فراموشی سپردم

عشق و نفرت

چه تضاد زیبایی

فکر میکردم عاشقم

ولی

فقط و فقط

متنفر بودم

از تو

همین و بس

 Sh.A

گذشت آن زمان.

که گوشه، گوشه قلبم...

پر بود از عکس های دونفریمان....

یادم هست....

که با عکسهایمان گوشه ای از لبخند زندگی را داشتیم....

اما

حال

"من"

جز زخم های زندگی و جای خالی تو چیز دیگری ندارم...

و

اما

"تو"

همه چیز را داری ...

عشق

خوشبختی

شیرینی

و

...

چشم هایم را میبندم...

و

لحظه ای تو را در کنارم احساس میکنم...

گرمایی احساس میکنم...

که به دنبال خود سرمایی را در وجودم میکشاند...

کاش...

چشم هایم را باز کنم...

تو باشی

و

سرما نباشد

وجودم یخ زده...

انگاری سرمای عشق...

قاتلی برای

حرف های نزده و در گلو مانده ی من است...

نبودت دیگر دیوانه ام نمیکند...

حرف زدن با خود...

همدم تنهایی عاشقانه ام شده...

تو که حرف دلم را نمیشنیدی...

شاید

تنهایی به آن گوش کند...

دگر نمیخواهمت

چون تنهایم میگذاری...

از

تنهایی

یادبگیر

هیچوقت

تنهایم

نمگذارد

...

بی معرفت

...

Sh.A

Zendan gham*

تو رفتی...

پاییز رفت...

اما

غمت ماند...

و

سرمای پاییز رخنه کرد...

تو رفتی...

اما جای پاهایت ماند...

تو رفتی...

اما دوتا چشم سیاه ماند که جای خالی ات را ترکند...

تو رفتی..

و دنیا هنوز دارد به من میخندد...

ولی مهم تر از این میدانی چیست؟

اینکه تنها دوست داشتن است که منو تو را تبدیل به ما میکند...

و

نفرت مثل پاک کنی که ما را پاک میکند و به منو تو تبدیل میکند...

با چتر زندگی زیر باران عشق می ایستم...

اما

زندگی بدون چترش زیبا تر است...

اگر چتر را بردارم...

شاید

باران هم از جنس پاک کنی باشد...

که من را تبدیل به هیچ کند...

و اما

"خوشبختی"

همیشگی نیست...

اصلا گاهی اوقات...

فکر میکنی خوشبختی...

و

تنها فرشته نجاتت عشقته...

اما

نه تنها

فرشته نجاتت نیست...

نه تنها

 عشقت هم نیست...

بلکه

سم نفرتی ست...

که وقتی مزه اش میکنی...

شیرینی

احساس میکنی که دلت را میزند...

اگر گفتی این سم از چه درست شده؟

دروغ,دروغ,دروغ

چتر زندگی را از روی "ما" بردار...

اگر زیر باران رنگ عوض کرد ...!

بدان که...

"خوشبخت نیستی"

بلکه

نفرتی بود که از جمع شدن زیاد...

رنگ باخت...

عشق های امروزی دروغ است...

زود رنگ میبازد..

هر چند که گوشت را پر میکنند از اینکه:

"دوست دارم"

باور نکن

آنقدر زود رنگ میبازد که با دیگری اشتباهش میگیری!

من بمان و من باش... 

ما معنای واقعی ندارد...

و

خاطرات زیادی

و

قدیمی را دور بریز...

صفحه سیاه دفتر مشق زندگی را پاره کن...

و

دور بریز...

شاید

کلید صندوقچه غم باشد...

زندان کوچک قلبت را باز کن و

زندانی اش کن...

اگر آزادی خواست تو نخواه...

اگر دوباره دروغ گفت...

اگر دلتنگی کرد...

سرکوبش کن...

و

بگو

دروغ بس است...

بگذار مدت ها زندانی باشد...

تا

از تمام دنیا رنگ ببازد...

انقدر بماند که از صفحه هستی بیرون شود...

حال بگو...

برای معرفت نداشته ات پاسخی میخواهم...

اگر نگفت...

برایت مهم نباشد

اگر گفت...

بی تفاوت باش...

چون تو هم آدم قبلی نیستی

و

حال میفهمی

 "بودن یا نبودنش دیگر ارزشی ندارد"

Sh.A

توی سکوت سرد تاریکی...

روبروی آینه سیاه اتاقم...

خیره به چشمان گریانم...

چک... چک...

قطره قطره که روی گونه هایم می چکد...

نمیدانم این قطره های اشک صورتم را نوازش می کنند که آرام شوم

یا...

اینکه قلقلک می دهند تا گریه ام خودش را به خنده بسپارد...

ناخود آگاه دستم را بالا می آورم و انگشتم را خیس اشک می کنم....

شوری اشک را مزه می کنم...

اما ...

انگاری شوری اشک چشمانم خودش را مسموم تلخی عشق کرده...

و این بار...

شکستن دوباره آینه وجودم را می شنوم...

باری دیگر..

خودم را توی آینه نگاه می کنم...

با دست بی جانم به خودم اشاره می کنم...

این...

این منم...!!!

همان همیشه خندان...

که حتی ثانیه ای خنده از لبش نمی افتاد..

و...

حال...

چه به روزش آمده...

صدایی در درونم پاسخ می دهد...

آرام ...

آرام...

می فهماند...

که دنیای بی رحم دیروز...

مقصر غم امروز است...

دیگر اعتماد دیروز ها را ندارم...

اشک چشمانم کاسه اعتماد فرداهایم را خالی کرده..

کاش می شد..

خودم را به سیاهی شب بسپارم...

که...

شاید دیگر دیدنی...

!!نباشم!!

و...

دلقک خیمه شب بازی عروسک گردان دنیا نشوم...

********

بنده عشق مشو که من از بندگی عشق به این کلبه ی ویران رسیدم.

Sh.A