اینجوری خودم میمونم و خود وجودم که همیشه توی جمع انکارش میکنم.

می‌خوام برم ،

برم و دیگه برنگردم ،

هیچ چیز برای موندن نیست ،

باید دل کند از این شهر ،

از تنها آدم زندگیم که اونم همیشه سعی در پنهان کردن خیلی چیزا رو از من داشت ،

ای کاش نمی فهمیدم ،

ذرک نمی کردم ،

کاش فراموش می کردم ،

ولی نمیشه ،

پس باید فراموش شد ،

باید رفت جایی که هیچ کس ندونه کجاست ،

باید به عمق فراموشی رفت ،

ذیگه حرف بسه ،

به زودی میرم و دیگه فقط خاطره می مونه و هیچ ./

پ.ن: شابد سرباز شدم ، یه جای دور.

پ.ن:شاید مُردم (یه تم عالی تو ذهنم)

پ.ن: باید رفت و برنگشت.

Mr. Absurd