عشق تو اگر شعله به دلها بکشد

رود را از جگر کوه به دریا بکشد

گیسوان تو شبیه است به شب     اما نه

شب که انقدر نبایدبه درازا بکشد

خودشناسی قدم اول عاشق شدن است

وای بر یوسف اگر ناز زلیخا بکشد

عقل یکدل شده با عشق     فقط

میترسم هم به حاشا بکشد هم به تماشا بکشد

زخمیه کینه من این تو این سینه من

من خودم خواسته ام کار به اینجا بکشد

یکی از ما دو نفرکشته به دست دگری ست

وای در کار من و عشق به فردا بکشد

فاضل نظری

دلم برای همه تون تنگ شده

سلاممممم

نمی دونم چرا اومدنم انقدر طولانی شد...

واقعا از همه تون عذر می خوام... همه چیز یه هویی پیش اومد.

راستی از دوستای گل و نازنینی که به یادم بودن... و برام پیغام گذاشتن واقعا سپاسگزارم.

این پستم فقط به خاطر اونا گذاشتم که بدونن هنوز هستم.

فعلا باید وجود منو تحمل کنین هرچند که سخت و طاقت فرسا باشه

برام دعا کنین... بیادم باشین... هروقت مشکلاتم حل بشه برمی گردم...

منتظرم بمونیدا

دوست دار همه شمااعظم

بعدها

مرگ من روزی فراخواهد رسید:

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبارآلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

 

مرگ من روزی فراخواهد رسید:

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروزها ، دیروزها!

 

دیدگانم همچو دالان های تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد درد

 

می خزند آرام روی دفترم

دست هایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

 

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل بروی گور غمناکم نهند

 

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تیره دنیای من

چشم های ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفترهای من

 

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من ، با یاد من بیگانه ای

در بر آئینه می ماند بجای

تار مویی ، نقش دستی ، شانه ای

 

می رهم از خویش و می مانم زخویش

هرچه برجا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افق ها دور و پنهان می شود

 

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و هفته ها و ماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند بچشم راه ها

 

لیک  دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو ، دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

 

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شوید از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

مادر...!

به آسمان گفتم مادر یعنی چه؟رنگ آسمان صورتی شد و هیچ نگفت. در اندیشه بودم که زمین را دیدم پرسیدم مادر کیست؟ زمین به خود لرزید و سکوت کرد. به ابر نگاهی کردم و با تردید گفتم تو بگو مادر چیست ؟ و ابر تمام اشکهایش را جاری کرد و باز هم من بی پاسخ ماندم.در ساحل دریا قدم می زدم که با خود گفتم از دریا بپرسم شاید او پاسخ سوال مرا بداند. آهسته در گوش دریا گفتم مادر یعنی چه؟ دریا تاب نیاورد و طوفانی شد .

نا امید در کوچه پس کوچه های دلم پرسه میزدم ... در ذهنم یک علامت سوال بزرگ می چرخید. صدائی شنیدم ... گوش دادم صدائی آهسته می گفت هنوز جواب سوالت را پیدا نکرده ای؟ نمی توانستم لب از لب باز کنم صدا سوالش را بلند تر تکرار کرد و گفت من جواب سوالت را می دانم ! بی اراده گفتم خواهش می کنم جوابش را به من هم بگو... گفت مادر یعنی مادر!


به بهشت نمی روم اگر مادرم آنجا نباشد.

حسین پناهی


التماس دعا...



سلام

سلام ای کهنه عشق من

                                    که یاد تو چه پا برجاست

سلام بر روی ماه تو

                                    عزیز دل سلام از ماست

تو یه رویای کوتاهی

                                    دعای هر سحرگاهی

شدم خواب عشقت چون

                                    مرا این گونه می خواهی

من آن خاموش خاموشم

                                    که با شادی نمی جوشم

ندارم هیچ گناهی جز

                                    که از تو چشم نمی پوشم

تو غم در شکل آوازی

                                     شکوه اوج پروازی

نداری هیچ گناهی جز

                                     که بر من دل نمی بازی

مرا دیوانه می خواهی

                                     زخود بیگانه می خواهی

مرا دلباخته چون مجنون

                                     زمن افسانه می خواهی

شدم بیگانه با هستی

                                     زخود بی خودتر از مستی

نگاهم کن ، نگاهم کن

                                   شدم هر آنچه می خواستی

بکش دل را شهامت کن

                                      مرا از غصه راحت کن

شدم انگشت نمای خلق

                                      مرا تو درس عبرت کن

بکن حرف مرا باور

                                    نیابی از من عاشق تر

نمی ترسم من از اقرار

                                     گذشت آب از سرم دیگر

سلام ای کهنه عشق من

                                     که یاد تو چه پا برجاست ...

امید

  • بر تن خورشيد مي پيچد به ناز
    چادر نيلوفري رنگ غروب
    تك درختي خشك ، در پهناي دشت
    تشنه مي ماند در اين تنگ غروب


  • از كبود آسمان ها ، روشني
    مي گريزد جانب آفاق دور
    در افق ، بر لاله سرخ شفق
    مي چكد از ابرها باران نور


  • مي گشايد دود آغوش خويش
    زندگي را تنگ مي گيرد به بر
    باد وحشي مي دود در كوچه ها
    تيرگي سر مي كشد از بام و در


  • شهر مي خوابد به لالاي سكوت
    اختران نجوا كنان بر بام شب
    نرم نرمك باده مهتاب را
    ماه مي ريزد درون جام شب


  • نيمه شب ، ابري به پهناي سپهر
    مي رسد از راه و مي تازد به ماه
    جغد مي خندد به روي كاج پير
    شاعري مي ماند و شامي سياه!


  • در دل تاريك اين شب هاي سرد
    اي اميد نا اميدي هاي من
    برق چشمان تو ، همچون آفتاب
    مي درخشد بر رخ فرداي من

همیشه غایب

یک نفر میاد که من

منتظر دیدنشم

یک نفر میاد که من

تشنه ی بوییدنشم

خالی سفرمون و پر از شقایق می کنه

واسه موج های سیاه

دستا رو قایق می کنه

مثل یک معجزه اسمش تو کتابا اومده

تن اون شعرهای عاشقانه گفتن بلده

همیشه غایب من

زخمامو مرحم می ذاره

همیشه غایب من

گریه هامو دوست نداره

نکنه یه وقت نیاد

صداش به دادم نرسه

آینه ها سیاه بشه

کور بشه چشم ستاره

مثل یک معجزه اسمش تو کتابا اومده

تن اون شعرهای عاشقانه گفتن بلده

زخم این حنجره ی خسته

                                 همیشه غایبه

کلید صندوق دربسته

                                همیشه غایبه

شیه ی اسب سپید مادربزرگ

بهترین شعرای سربسته

                               همیشه غایبه

مثل یک معجزه اسمش تو کتابا اومده

تن اون شعرهای عاشقانه گفتن بلده

شاید این همیشه غایب

تو باشی

تو اگه اومدنی نیستی بگو؟

اگه ما رو خواستنی نیستی

                                              بگو؟!

سوال

من نمی دانم

            ـ و همین درد مرا سخت می آزارد ـ

که چرا انسان،این دانا

            این پیغمبر

در تکاپوهایش

            ـ چیزی از معجزه آن سو تر ـ

ره نبردست به اعجاز محبت

            چه دلیلی دارد؟

چه دلیلی دارد؟

که هنوز

مهربانی را نشناخته است؟

و نمی داند در یک لبخند

چه شگفتی هایی پنهان است؟

من برآنم که در این دنیا

خوب بودن به خدا،سهل ترین کار ست

و نمی دانم

که چرا انسان

            تا این حد

                        با خوبی

                                   بیگانه است؟

                                                   و همین درد مرا سخت می آزارد.

                                                                                               فریدون مشیری

بیا و برایم

بیا و برایم
نامه بخوان
بیا و برایم
ناله بخوان
بیا و برایم
لالایی بخوان
تو بیا ، برایم آیه بخوان ...

این روزگار بی‌صاحب
امانم را بریده است ...
امان امان سر دادن هم
چاره این روزگار تلخ نیست ...

ای صاحب آدینه‌ها
ای ناجی
بیا و مرهم باش
مرهمِ من و ، من‌هایی که تو را محبت می کنند
من و ، من‌هایی که تو را نردبان نکرده‌اند
مرهمِ من و ، من‌هایی که هنوز آبروی خویش را ، آبروی تو می‌دانند ...
اما دست‌هاشان هنوز پاک مانده است
بمانند شکوفه‌های سیب
و هنوز سیب‌هاشان را
با دست‌های خالی
تقسیم می کنند ...

از سرپناهی آسمان
در این شب‌های بی‌کسی
خسته شده‌ام ...
می‌خواهم در زیر چتر تو، قلمم را برقصانم ...
بدون ترس ...
بدون سرشکستگی ...

بیا که از روزگار بی‌تو
حرف‌ها و دردها ، بسیار دارم ...
بیا ...
بیا و ، مرهم باش ...

دل نوشته عاشق پاییز

گفتی که می آیی!

گفتی که می آیی و از قفس تنگ  تنهایی نجاتم می دهی ، نگاهم را ازهمه گرفتم ، خیالم را از آمدنت لبریز ، خانه دلم را با باران اشک آب و جارو کردم ، بوی نم خاک وجودم را برگرفت. گویا که سال هاست خانه دلم منتظر بود تا آب زلال خواستن تو را بجان بزند و رقص خوش قطرات اشکم را ببیند.                 

اگر نبود وعده دیدارت ما هیچگاه دل خوش نمی داشتیم به قیام تو. "انا الذی اخرج فی آخر الزمان...."                                     

ما از آن رو به امید ظهورت نشسته ایم که شب سیاه ما را به سپیده دم وصال برسانی. "والنهار اذا تجلی"                    

بودنت را چگونه می توان انکار کرد ، که بودنم را بهانه ای جز تو نیست.


فقط ...

خواستم بگم به یاد همدیگه باشیم ، برای هم دعا کنیم.

همین ...

بعداز تو ... !

بعداز تو روزی هزار بار آرزوی مرگ کردم ... !

هر لحظه چقدر آرام در درون خود می شکستم ... !

و هر بار چقدر عاشقانه به لحظه مرگ نزدیک می شدم ... !

و اما حالا ...

حالا ، بعداز گذشت آن روزها ...

آه ، چقدر مسخره است!

چه کس باور می کرد ، که روزی بیاید و من در تنهایی بگویم بعداز تو ...

آه ، تو کجایی که ببینی ، بعداز تو چه ها کشیدم!

هان !!! همان تویی که برای یک قطره اشکم می مردی!

حال کجایی که ببینی دریای اشکم از گریه های شبانه ی بعداز تو خشکید ... خشکید!

هان !!! تو کجایی که ببینی بعداز تو چقدر مردم!

آه ... بگذریم ، دیگر مهم نیست!

داشتم می گفتم ... و اما حالا ...

حالا ، می خواهم مرگ خود را اعلام کنم!

آری دیگر توان زندگی ام نیست ...

و من مرگ خویش را بعداز تو اعلام می کنم!

هنوز مثل یک انسان نفس می کشم ، آری!

هنوز زنده ام ... جسم من هنوز در حرکت است ، می دانم!

مردن من ، مردن لحظه ای نیست تا رگم را بزنم ...

و به زندگی ام خاتمه دهم!

بعداز تو ... این روح من بود که آرام آرام و ذره ذره می مرد!

دیگر کودک درون من مرده است!

من تمام احساسم را کشتم ... !

و حالا ، یک جسم تهی هستم ... !

تهی از هر گونه احساس ، از هر گونه عشق ... !

خالی ام ... خالی ... !

آه ... من این ها را برای که می گویم!

می دانم که هیچ گاه نمی آیی!؟


خدایا ...!

       مهربانم ...!

ببین ... منم بنده تو ... منم ... نگاه کن ... اعظم تو!!!

تو مرا آفریدی ... به من زندگانی و حیات بخشیدی!!!

و حال ، حال من خود را به خاطر یک بنده از بندگانت به چه روز کشاندم!

خدایا چقدر غریبی ... !

خدایا ، این همه احساس و این همه عشق را تو لایقی ... !

تو سزاواری ... !

ولی افسوس ...

افسوس که من نادان نفهمید ... !

و نمی فهمم ... !

چقدر بال هایم درد می کنند

                        کی از عرش افتادم که یادم نیست؟

همین دیروزهای نه چندان دور بود

                                   که در آسمان شعرت شادمانه می چرخیدم

مرا فرشته ی روزگارت می خواندی و

                                                        بر اسمم قسم می خوردی

خواب بودم انگار

                  وقتی که بال هایم را کندی

سقوطم را به خاطر نمی آورم اما

                                              خوب می دانم که دیگر فرشته ات نیستم…

لیلا نوری

ای خدا !

اي خدا! اي رازدار بندگان شرمگينت

اي توانائي كه بر جان و جهان فرمانروايي

اي خدا! اي همنواي ناله ي پروردگانت

زين جهان، تنها تو با سوز دل من آشنايي

***

اشك، ميغلتد بمژگانم ز شرم روسياهي

اي پناه بي پناهان! مو سپيد روسياه

بر در بخشايشت اشك پشيماني فشانم

تا بشويم شايد از اشك پشيماني گناهم

***

واي بر من، با جهاني شرمساري كي توانم

تا بدرگاهت بر آرم نيمه شب دست نيازي؟

با چنين شرمندگيها، كي زدست من بر آيد

تا بجويم چاره ي درد دلي از چاره سازي؟

***

اي بسا شب، خواب نوشين، گرم ميغلتد بچشمم

خواب ميبينم چو مرغي ميپرم در آسمانها

پيكر آلوده ام را خواب شيرين ميربايد

روح من در جستجوي ميپرد تا بيكرانها

***

بر تن آلوده منگر، روح پاكم را نظر كن

دوست دارم تا كنم در پيشگاهت بندگيها

من بتو رو كرده ام، بر آستانت سر نهادم

دوست دارم بندگي را با همه شرمندگيها

***

مهربانا! با دلي بشكسته، رو سوي تو كردم

رو كجا آرم اگر از درگهت گوئي جوابم؟

بيكسم، در سايه ي مهر تو ميجويم پناهي

از كجا يابم خدائي گر بكويت ره نيابم؟

***

اي خدا! اي راز دار بندگان شرمگينت

اي توانائي كه بر جان و جهان فرمانروايي

اي خدا! اي همنواي ناله ي پروردگانت

زين جهان، تنها تو با سوز دل من آشنايي

مهدی سهیلی

 

دیگه عاشق شدن فایده نداره ...

دلم را سپردم به بنگاه دنیا

و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

سرسری آمد و رفت

ولی هیچکس واقعاً

اتاق دلم را تماشا نکرد

دلم قفل بود

کسی قفل قلب مرا وا نکرد.

یکی گفت: چرا این اتاق پر از دود و آه است

یکی گفت چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت : و انگار هر آجرش

فقط از غم و غصه و ماتم است !

و رفتند و بعدش دلم ماند بی مشتری

و من تازه آن وقت گفتم :

خدایا، تو قلب مرا می خری ؟.

و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم 

ببخشید، دیگر

"برای شما جا نداریم

از این پس به جز او کسی را نداریم"

امروز خیلی آرومم ... !

چون آسمون بهم قول داده که ازین به بعد جور چشامو بکشه !

داره می باره ... وای ... آسمون داره میباره ... !

بچه ها ، از همتون ممنونم ، واقعا فکر نمی کردم که انقدر دوستای ماهی داشته باشم . من وقتی حالم خراب می شه فقط نوشتنه که آرومم میکنه ، وقتی شماها باهام همدردی میکنید ، خیلی خالی می شم ، دوستای نازم دیشب به آرزوم رسیدم ، تهی شدم ، خالی شدم ، انقدر این چند روز اشک ریختم تا پاک شدم ، سبک شدم ، از تک تک گلای قشنگم که برام نظر گذاشتن راهنماییم کردن سپاسگزارم. امیدوارم به درد من ، همراه با درمونش دچار بشید!!!


دیشب ساعتای ۱ بود فاطمه (دوست صمیمی و گلم) پیام داد. که اینا چی بود نوشتی دلمو خون کردی ، دختر چته ... حرف بزن ... گفت: اعظم به خدا اون دنیا باید جواب پس بدیا. که چرا با این چشای نازتو انقدر اشک ریختی ... ؟؟؟                           وای چشمتون روز بد نبینه که چشای منم تا این حرفا رو شنیدن شروع کردن به گله و شکایت ... که آره ما دیگه خسته شدیم ، بسته دیگه ، چقدر از ما کار میکشی. گفتم: چی می گید شماها! فقط همینو کم داشتم ، که شما هم پشتمو خالی کنید ، شما هم می خواین تنهام بزارین ، انگار فقط دنبال یه منجی بودید ، تا زبونتون برای شکایت دراز بشه ...! خلاصه این بحث ادامه داشت تا نزدیکای سحر چشام می گفتن تا حالا فکر کردی که چرا کور نشدی !!!  بابا به خدا ما خیلی هواتو داریم هر چشمه دیگه ای بود تا حالا کم میاورد.                                    یه خورده فکر کردم دیدم طفلکیا راست می گن ، راست میگن !!!! به خاطر همین دیشبم از من قول گرفتن که دیگه گریه نکنم یا حداقل زمان بندی داشته باشم برای گریه ام !!!


نه از شوخی گذشته ... دیشب خوب فکر کردم دیدم که خدا چقدر دوست داره با دلم بازی کنه ... دیدم خدا دوستم داره که داغونم میکنه ، آره ... خدا منو دوست داره ، اشکامو دوست داره ، صدای ناله هامو دوست داره ، به قول دوستای گلم فقط خودمم که باید با خودم کنار بیام منم می دونم که فقط خدا می تونه منو آروم کنه ، اونم گذاشت ...  گذاشت ... این چند روز خوب داغون شدم ، بی پناه شدم ، بعد آغوششو به سمتم باز کرد. گفت: حالا بیا ... ! بیا ، بیا که فقط من برات موندگارم ، که فقط من همیشه کنارتم تا ابد ... !  دیگه غصه هیچی رو نخور. وای دیشب خیلی خوب بود ... احساس می کنم خیلی سبکم ! امروزم عالیه ... چون صبح زود رسیدم ، پشت در شرکت موندم و از همه مهمتر زیر نم نم بارون ...!


اینم فالی که دیشبم گرفتم:

نقد صوفی نه همه صافی و بی غش باشد

                                 ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

غم دنیای دنی چند خوری باده بخور

                                     حیف باشد دل دانا که مشوش باشد

هیچ کس تنهاییم را حس نکرد!

چقدر این روز ها ، روزهای تاریکی ست ...

چقدر این شبها ، شبهای سردی ست ...

چقدر این لحظه ها ، لحظه های عذاب آور و تلخی ست ...

چرا ... ؟؟

نمی دانم ... !!

نمی دانم چرا هر شب بالشم ، خیس ست ...

خیس از قطرات اشکی که بی وقفه می بارند.

نمی دانم چرا این روزها قلبم حوصله هیچ کس را ندارد.

قلبم تهی ست از همه چیز ، از همه کس ... !

و نمی دانم ... !

این خوب است یا بد ... ؟

نه چرا دروغ می گویم ... !

چشم های من که روزها هم می بارند ...

در خیابان ... محل کار ... در همه جا ...

انگار بی خیال همه شده اند ... !

اشک هایم چقدر بی طاقت شده اند ... !

چرا ... ؟

آخ ... من چرا دروغ می گویم ... !

این روزها که قلبم تهی نیست ... !

قلب من از ازدحام درد ، از هجوم تنهایی در حال انفجارست.

پس چرا احساس می کنم که تهی ست ... ؟

هان ... ! شاید دوست دارم که تهی باشد ... !

نمی دانم ... !

تمام این نمی دانم ... ! نمی دانم ... !

دارد مرا ذره ذره آب می کند ، می کشد ... !

چقدر این روزها تلخم ... !

تلخی که با هیچ عسلی شیرین نمی شود.


دلواپس هر قطار یعنی من
قربانی یک قرار یعنی من
آنکس که شبی ستاره بختش
خارج شده از مدار یعنی من
با نیم جرقه مثل باروتی
آماده ی انفجار یعنی من...

یک آمدن بعید یعنی تو
صد پنجره انتظار یعنی من

محمدسلمانی

 

بعداز این

          بی تو

در تنهایی ،

          با سکوت ،

از غم گفتن

           شام

                هر شب ماست.

شاملو

یک حقیقت تلخ

یه نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره
یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره

یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره
می خواد امتحان کنه که تا داره یا نداره

یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش
اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره

بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره
انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره

یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه
اون یکی مداد برای آب و بابا نداره

یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی
اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره

یکی بعد مدرسه توپ چهل تیکه می خواد
مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره  

 یه نفر تولدش مهمونیه ،‌همه میان
یکی تقویم واسه خط زدن رو روزا نداره

یکی هر هفته یه روز پزشکشون میاد خونش
یکی داره می میره ، خرج مداوا نداره

یکی انشاشو می ده توی خونه صحیح کنن
یکی از بر شده درد و ، دیگه انشا نداره

یه نفر می ارزه امضاش به هزار تا عالمی
یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره

تو کلاس صحبت چیزی می شه که همه دارن
یکی می پرسه آخه چرا مال ما نداره

یکی دوس داره که کارتون ببینه اما کجا
یکی انقد دیده که میل تماشا نداره

یکی از واحدای بالای برجشون می گه
یکی اما خونشون اتاق بالا نداره

یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره
یکی چیزی واسه نقاشی ابرا نداره

یکی پول نداره تا دو روز به شهرشون بره
یکی طاقت واسه ی صدور ویزا نداره

یکی فکر آخرین رژیمای غذاییه
یکی از بس که نخورده شب و روز نا نداره

یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس
یکی هم برای گرمای دساش ها نداره

دخترک می گه خدا چرا ما ... مادرش می گه
عوضش دخترکم ، او خونه لیلا نداره

یه نفر تمام روزاش پر رنج و سختیه
هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره

یکی آزمایش نوشتن واسش ،‌اما نمی ره
می گه نزدیکیای ما آزمایشگا نداره

بچه ای که تو چراغ قرمزا می فروشه گل و
مگه درس و مشق و شور و شوق و رؤیا نداره

یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه
پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره

یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم
دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره

راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم
ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره ؟

بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره
یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره

همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما
این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره

خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده
همه چی دست اونه ،‌ربطی به شعرا نداره

آدما از یه جا اومدن ، همه می رن یه جا
اون جا فرقی میون فقیر و دارا نداره

کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای ساخت
با نمی شه ، با نمی خوام ، ‌با نشد ، با نداره

مریم حیدرزاده

ای تشنگان شهر فراموش٬ "خواب" نیست

 

آری "حقیقت" است که باران گرفته است!

ماه عشق...!

حالا شده است ماه شعبان

ماه قشنگ شکوفه باران

ماهی که آمد مهدی زهرا

با دامنی گل به خانه ی ما

هر شب برایش دعا خواندم

با مهر و احساس دعا خواندم

امام خوبم پس کی می آیی؟

همیشه هرجا در قلب مایی؟

سارینا


میدونم که این شعرو دیر گذاشتم ، اما دوست داشتم این پست رو برای ماه رمضون بزارم... از آقا گفتن به هر زبونی حتی بچه گونه و در هر زمانی حتی ماه رمضان هیچ اشکالی نداره. مگه نه؟


فقط میتونم بگم برام دعا کنید ... خیلی ... خیلی ...

به خدا بگید اعظم خیلی بهت احتیاج داره ... خیلی ...

یاعلی

... !!!

کاش ... !

شانه های محکمی بود برای آنکه ... !

گریه کنم ... !

دلم یه آسمون پره گریه ست ... !

آخ که دلم ... !

آخ ... !

ویژه ...!

سلام دوستای گلم دوستای خوشگلم ...خوبین؟

براتون ویژه آوردم... خب... این شعری که می خوام بزارم، از خواهر زاده خوشگلمه که تازه ۷سالش شده... زیادی رمانتیک آخه به خالش رفته. و البته بگم که مامانشم شاعره... ولی خوب ما نتونستیم شعراشو کش بریم براتون بزاریم.حالا شایدم بعداْ که کش رفتم بزارم. نظرتونو حتما در مورد این پست بزاریدا

پاییز جهانگیر چه زیبایی تو

غم های مرا نمی شماری تو

غم های من اندازه ی بوته ی گل شده

در رویای زیبایم پروانه تنها شده

سارینا

تو لایق عشقی ...!

خدای من ... خدای من؛ در کدام سوی قرار داری تا رو به آن سو کنم؟  در کدام دیاری تا بار ببندم و برای پیدا  کردنت ، برای دیدن روی ماهت به آن جا بیایم. خدایا در کدام آسمانی تا بال های شکسته ام را مجبور به پرواز کنم ، از شوق دیدارت ...! خدایا؛ به تنگ آمده ام. خدایا، خدایا؛ چرا تو را گم کرده ام؟ خدای من؛ چرا برای پیدا کردنت به این سو  آن سو پناه  می  برم . ای پناه آخرینم؛ مگر تو نهانی که برای آشکار کردنت این چنین سرگردان شده ام. ای همیشه آشکار؛ ای حقیقت جاودان؛ من چرا تو را جستجو می کنم؟ مگر تو گم شده ای ... ؟ نه ...! خدایا؛ تو که در تمام زندگی ام جاری هستی. تو که تمام لحظات شروعشان به اذن توست. تو در همه چیز هستی، پس پیدایی، آشکاری...! من گم شده ام ... من ... در تمام این جاده ها که به دنبالت گشته ام، سرگردانم. خدایا؛ آنقدر به دنبالت گشتم تا گم شدم. خدایا؛ حال که تو را یافتم خودم را گم کرده ام ...! ای جاویدان؛ ... ای بی همتا؛ ... چرا؟ چرا؟ حالا که تو را احساس می کنم. حالا که تمام اشک هایم تو را زمزمه می کنند. چرا گم شده ام، من کجایم؟... خدایا مرا دریاب ... خدایا نوبت توست که در جاده هابه دنبالم بگردی...! خدایا آنقدر این جاده و آن جاده را پیمودم ... که سرگردان  و حیران در وسط  راه ... در میانه جاده گم شدم ... تنهای تنها ...! تمام کسانی که مرا به این جاده راهنمایی کردن ... همراهی ام کردن ... تمام آن ها رفتند ... تنها رهایم کردند ...! من ماندم و تو ...! من ماندم و جاده های بی انتها ...! من و یک دنیا خاطرات مغشوش، آری خاطرات ... خاطراتی تلخ ...! خاطراتی که در این سفر از آدم های درون جاده در اندیشه ام باقی مانده است...! در حالیکه سرگردانم و به سوی تو گام برمی دارم این خاطرات بر روی  شانه های ذهنم سنگینی می کند. خدایا؛ به دنبالم بیا ... بیا که آشفته و پریشان ... به انتظار گام های تو مانده ام ... خدایا؛ در این سال ها هر کسی به سویم آمد ... به شوق این که یاورم خواهد شد ... پناهم خواهد بود، به سویش دویدم. آری و با هر قدم و با هر سرعتی که گام هایم می گرفت ... از تو دورتر دورتر می شدم. خدایا؛ دیدم ...! به چشم خود دیدم ...! که هیچ کس پناهم نبود ...! خدایا؛ دیدم تا به باور،  به یقین تو رسیدم ...!اما ... این همه تجربه، این همه رفتنها ... فقط و فقط گمشدن خودم را ثمر داشت ...! حال با چشمی پر از اشک و با سوزش بغضی در گلو ... با دستان خالی اما ملتمس ... خدایا؛ بی توان بر روی جاده ی زندگی به انتظار نشسته ام ...! چشمانم را این سو آن سو می گردانم، تا تو را بیابم ...! دیگر سراغ تو را از هیچ مسافری نمی گیرم، دیگر چشم امید به غیر تو نخواهم دوخت، با هیچ کس هم قدم نخواهم شد. خدایا؛ احساسم را و عشق را دیگر برای هیچ معشوقه زمینی خرج نخواهم کرد ... که   

"هر که آمد بار خود رابست و رفت                        

ما همان بد بخت و خوار و بی نصیب             

زین چه حاصل جز فریب و جز فریب و جز فریب                        

زان چه حاصل جز دروغ و جز دروغ و جز دروغ

باز می گویند فردای دگر صبر کن تا دیگری پیدا شود

کاوه ای پیدا نخواهد شد امید

کاشکی اسکندری پیدا شود..."  

خدایا؛ تو لایق عشقی ... تو خود عشقی...! خدایا اینبار خودت بیا ... بیا ... بیا که بی پناه و درمانده ... و غریب ... و چشم انتظارتوام...! می دانم که بارها بارها آمدی می دانم ... می دانم که طاقت شکسته شدن مرا نداشتی. آمدی تا مرا با خود ببری ولی دریغ ...! دریغ که هیچ گاه تو را ندیدم، هیچ گاه صدایت را نشنیدم ... آخ ... آخ ...! که پشتم را به تو کردم و با غرور بر روی جاده ی خودت قدم نهادم. چه با غرور!!!!! خدایا؛ نادانی مرا ببخش. خدایا؛ چه کنم؟ که بس زیاد نادانم ...! چه کنم؟ که بس زیاد فراموشکار ...! چه کنم؟ که زیاد به درگاهت روی انداختم و حال ... چه کنم؟ که از بدی های سرشار رویی سیاه با خود آورده ام ...! خدایا؛ خدایا؛ تو توانایی ببخشش داری، دست های تو توانایی آن را دارد، که به من زندگانی بخشد، یا بگیرد از من آنچه را می بخشد ...! خدایا؛ از همین حالا تمام حرف هایم را برای تو خواهم گفت و تمام شعرهایم را برای تو نجوا خواهم کردو تمام احساس عمیق و عشق سرشارم را فقط برای تو خرج خواهم کرد. که تو لایق عشقی و خود عشقی...! خدایا ؛ چه کنم ...؟ چه فریادی برآورم ...؟ چه ناله ای سر دهم ...؟ از آن روزی که دیگر مرا نپذیری ...! از آن روزی که روی از من برگردانی ...! آخ ... آخ ...! خدایا؛ چه کنم؟ خدایا؛ از آن روز که تمام پناهم، پناهم ندهد...! که تمام امیدم، امیدم را ناامیدکند ...! چه کنم؟ چه کنم؟ از آن روز ...؟ که هزار بار آرزو می کنم که بمیرم ولی آن روز نیاید ...! می دانم که تو بزرگ، بخشنده و مهربانی ... به یقین می دانم که تو بر من ذره ای بد نخواهی کرد، که تو عین خوبی هستی ...! اما ... خدایا؛ ناله ام از آن روز از برای تو و خشم تو نیست ... که می دانم غفوری ... ستارالعیوبی ...! خدایا؛ ناله ام از خودم بلند است، که می ترسم کاری کنم، که مهر باطلی به قلبم بفشاری ...! وای از آن روز ! وای ...! که قلبم دیگر تو را نشناسد ... مگر می شود! وای از آن روز! که دیگر اشکهایم جاری نگردد ... وای مگر می شود!  برای تو و بیاد تو اشک نریزم ...! وای از آن روزی ! که دیگر سر بر سجده ی عشقت نگزارم ... مگر می شود!               

پس بیا تا دیر نشده بیا ... بیا ...!                          

"دست خسته مرا  

مثل کودکی بگیر

با خودت مرا ببر

خسته ام ازین کویر "

چشم انتظار توام ...                                                                    

تصمیم داشتم که تو را یک غزل کنم

 
وقتش رسیده است به قولم عمل کنم!

 
این یک معادله ست که مجهولهاش را


باید به انزوا بکشانم و حل کنم


کندویمان عصاره ی نیش و کنایه هاست


زنبور می شوم که لبت را عسل کنم


راحت کنار می کشم از این بهانه ها


تا شانه های خالی خود را بغل کنم


بوسیدنت خلاف قوانین کشور است


باید عمل به شیوه ی بین الملل کنم


من روی خط زلزله ات ایستاده ام


قصدم نبود فاصله ای را گسل کنم


باید به فکرهای سیاهم جهت دهم


اصلا درست نیست تو را مبتذل کنم!

 

سیما نوذری

 

خداوندا:

تو میدانی که انسان بودن

و ماندن

در این دنیا چه دشوار است!

چه زجری می کشد آنکس

که انسان است

و از احساس سرشار است!


خدایا گله دارم ... !

                       گله دارم ... !

درآمد

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچهء همسایه

                                              سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سالها هست که در گوش من آرام ،

                                                  آرام

خش خش گام تو تکرارکنان ،

می دهد آزارم

 

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم ،

ـ که چرا ،

            ـ خانه کوچک ما

                                سیب نداشت

حمید مصدق

دستور زبان عشق

دست عشق از دامن دل دور باد!
می‌توان آیا به دل دستور داد؟

می‌توان آیا به دریا حکم کرد
که دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟

آنکه دستور زبان عشق را
بی‌گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می‌دانست تیغ تیز را
در کف مستی نمی‌بایست داد

قیصر امین پور

عاشقی ... !

خدای خوبم سلام ...!

می دانم زمان زیادیست که برایت خطی خطی نکرده ام ...!

آخ ... !

که تمام بال هایم از دوریت شکسته است ، ومثل همیشه

دلشکسته به سوی تو آمدم.

آخ ... ! خدای من تو چقدر عاشقی!

ای کاش تمام مدعیان عشق قدری از تو می آموختند ...!

دیگر چشمانم یاری ام نمی کنند. دیشب با خود فکر می کردم

که از شدت گریه هایم خواهم مرد ، اما هنوز زنده ام و فقط

سوزش چشمانم به یادگار مانده است.

با خود می اندیشم که یعقوب چقدر گریست که چشمهایش

نابینا شد ...!

یا بهتر است بگویم چقدر عاشق بود ، که انقدر اشک ریخت تا

چشمانش را از دست داد!

نمی دانم ... !

همیشه با خود فکر می کردم:"چقدر من غنی هستم" 

 چون عاشقی دارم که قلبش برایم می تپد ، هرگاه اشک

می ریزم با دستانش اشکم را پاک می کند ... یا شانه ای

هست که هرگاه دلم بی قرار شد سر بر آن گذاشته تا اندکی

آرام گیرم ...!

یا دوستانی که در لحظه های دلتنگی کنارم هستند ... تا دردم

را برایشان بازگو کنم ... !

وای چقدر خوب بود آن روزگار ... اما دریغ!

دریغ که آن لحظه تمام شد ... رفت! تمام دل خوشیم رفت!

خدایا ... در تمام این شبها که چقدر بی پناه بودم !

در تمام این شبها که بدون شانه ای گریستم !

در تمام این شبها که بدون یاری ، فقط و فقط با تو و برای تو

ناله سر دادم !

با تمام وجودم باور کردم ، آری!

با تمام وجودم باور کردم که چقدر تنها ... تنها هستم!

وچقدر بی یاور!

اما تو چه مهربان به حرف هایم گوش می دهی ...

خدایا تو چقدر خوبی!

من می خواهم عاشقی را از تو بیاموزم ... !

که چقدر بی ریا ، که چقدر بی قرار ،

                                           که چقدرصادقانه ... عاشقی!

که چقدر تو بخشنده ای که هنوز مرا ، مرا می پذیری. بعداز این

همه رفتن ها ، بعداز این همه بی وفایی ها ، بعداز این همه

احساسی که برای دیگری خرج کردم ...

وای خدای من ... دستانت را می بینم که چه عاشقانه به رویم

گشوده ای ... !

و چشمانت را ... چقدر عاشقانه هنوز انتظار مرا می کشی ... !

وای خدایا تو چقدر عاشقی ... !


این همه چراغ توی این شهره که هیچ کدوم دلمو روشن نمیکنه

من دلم آسمون می خواد ولی اینجه همش زمینه

.........!

دلم امروز گواه است کسی می‌آید

حتم دارم خبری هست ، گمانم باید ...

فال حافظ هم هر بار که می‌گیرم باز
« مژده ای دل که مسیحا نفسی... » می‌آید

ماه در دست به دنبال که این‌گونه زمین
مست ، می‌گردد و یک لحظه نمی‌آساید؟!

باید از جاده بپرسم که چرا می‌رقصد
مست موسیقی گامی شده باشد شاید!

... گله کم نیست ولی لب ز سخن خواهم بست
اگر آن چهره به لبخند لبی بگشاید

محمد‌مهدی سی‍ّار

ما منتظریم ماه کامل بشود

یک عمر تو زخم های ما را بستی
هر روز کشیدی به سر ما دستی

شعبان که به نیمه می رسد آقا جان!
ما تازه به یادمان می آید هستی!

***
هم چاه سر راه تو باید بکنیم
هم اینکه از انتظار تو دم بزنیم

این نامه ی چندم است که می خوانی
داریم رکورد کوفه را می شکنیم

***    

هر چند که خسته ایم از این حال نیا!
شرمنده! اگر ندارد اشکال نیا!

ما خط تمام نامه هامان کوفی است
آقای گلم زبان من لال نیا!

***  

هر چند که بیمار تو هستیم همه
دیوانه ی دیدار تو هستیم همه

بین خودمان بماند آقا عمری است
انگار طلب کار تو هستیم همه

***
هر روز به ما اگر که سر هم بزنی
بر ریشه ی خواب ما تبر هم بزنی

آقا تو که خوب می شناسی ما را
زنگ در خانه را اگر هم بزنی...

*** 

این مرد که در ره است باید او را...
می ترسم اگر سر زده آید او را...

از هر که سراغ او گرفتم دیدم
در شهر کسی نمی شناسد او را

 جلیل صفربیگی