بادکنکه دلتنگیهام

دلم میخواد بخوابم

من خیلی وقته که

آروم خوابیدن زیر خاک رو

به

پریشون قدم زدن زیر نم نم بارون

پاییزی ترجیح میدم

چقدر رفتن قشنگه وقتی که از بودنت متنفر می شی.

تو ای ناجی ترانه هایم!

لبخند بسته بر لبم،

به چه قیمتی تنهایی را برایم هدیه اوردی!؟

از کدام گل فروشی خار گل سرخ را برایم پیدا کردی!؟

برای چه بار دگر زنگ خانه دلم را زدی...!؟

تو از کجا طلوعی دوباره داشتی...!؟

از برای چه هستی ام را با خود برده ای...!؟

بی تو قلبم آرام می تپید،بی تو سوار بربالهای اقاقی ها بودم،

بی تو سکوت معنی داشت،

آمده ای و مرا،نه، دلم را با خود برده ای...

آمده ای و چشمانم را همیشه منتظر گذاشتی...

ای مهربانم!بس دگر چرا نیستی!؟

"زهرا علیزاده"

قطار می رود...

تو می روی...

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام...

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه

!!! رفته تکیه داده ام

زنده یاد قیصر امین پور

اشکهایم که سرازیر می شوند

دیری نمی پاید که قندیل می بندد

عجیب سرد است هوای نبودنت

بریم ادامه مطلب

باهات حرف دارم

دنیا دست توست

با توام ای کسی که نامت را دیوانه گذاشته اند!

خوش به حالت...

خوش به حالت که غمت نیست، می خندی و

می روی...

خوش به حالت که دنبال شادی دربه در کوچه های زندگی نیستی،

شادی نام دیگر توست!

خوش به حالت

که درگیر دیوانگی آدمها نیستی و فقط به دیوانگی شان می خندی!

خوش به حالت ... دنیا دست توست...

وچه میدانم و چه می دانند که تو می دانی و ما نمی دانیم...

این مردم نام تو را دیوانه گذاشته اند به جرم خندیدن!خنده دار است...

ومن نمی خندم... نمیخندم تا به من نگویند دیوانه!

واین ها می گویند خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت باش

من هم همرنگ این جماعت شدم...

قانون این مردم به من اجازه آدم بودن نمی دهد

که اگر بخواهم آدم باشم،به من می گویند دیوانه!

ای که نامت دیوانه است ،کاش مثل تو بودم!

کاش می توانستم مثل تو باشم...

کاش من هم دیوانه بودم...

دیوانگی هم عالمی دارد

میترسم ازایستادن ثانیه های عمرم،

می ترسم از میوه ی رسیده ای که لحظه های پروازش در دستان من و توست:

نگران روزیم که بگویند این آخرین فرصت نوشتن است،

بگویند فرصت گفتم از عشق را ندارم،

نگران اویم که حرف دلم را نخواند و من رفته باشم،

گاهی نگران قاصدکی می شوم که پشت پنجره منتظر می ماند...

نگرانم که روزی رسد و من نباشم!

آیا کسی هنوز منتظر نوشته های دلم هست؟

کسی نگاهش به دفترچه ی کوچکم هست؟

منتظر حرفهای تنهایی هایم هست؟

اگر لحظه ای دیگر پایانم است،

میخواهم در همین ثانیه با تو نه با یادت،

تنها با خود تو،نفس آخر را بکشم!

به سر آستین کارگری که دیوارت را می چیند و به تو می گوید ارباب.

نخند!

به پسرکی که ادامس می فروشد و تو هرگز نمی خری.

نخند!

به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه می رود و شاید چند ثانیه ی کوتاه معطلت کند.

نخند!

به دبیری که دست و عینکش گچی است و یقه ی پیراهنش جمع شده.

نخند!

به دستان پدرت،

به جارو کردن مادرت،

به همسایه ی که هر روز صبح نان سنگک می گیرد،

به راننده ی چاق اتوبوس،

به رفتگری که در گرمای تیر ماه کلاه پشمی به سر دارد،

به راننده ی آ؟نسی که چرت می زند،

به پلیسی که سر چهارراه با کلاه صورتش را باد میزند،

به مجری نیمه شب رادیو،

به مردی که روی چهارپایه می رود تا شماره کنتور برقتان را بنویسد،

به جوانی که قالی پنج متری روی کولش انداخته و در کوچه ها جار می زند،

به بازاریابی که نمونه اجناسش را روی میزت می ریزد،

به پارگی ریز جوراب کسی در مجلسی،

به پشت و رو بودن چادرپیرزنی در خیابان،

به مردی که در خیابانی شلوغ ماشینش پنچر شده،

به مسافری که سوار تاکسی می شود و بلند سلام می گوید،

به فروشنده ای که به جای پول خرد به تو آدامس می دهد،

به هول شدن همکلاسی ات پای تخت،

به مردی که در بانک از تو می خواهد برایش برگه ای پر کنی،

به اشتباه لفظی بازیگری در یک نمایش تاتر،

نخند،نخند که دنیا ارزشش را ندارد که تو به خردترین رفتارهای نابجای آدمها بخندی!

که هرگز نمیدانی چه دنیای بزرگ و پر دردسری دارند!

آدمهایی که هر کدام برای خود و خانواده ای همه چیز و همه کسند!

آدمهایی که به خاطر روزیشان تقلا می کنند،

بار می برند،

بی خوابی می کشند

کهنه می پوشند

جار می زنند

سرما و گرما می کشند

و گاهی خجالت هم می کشند،...

بیائیم و هرگز به دیگران نخندیم

و زمانی لب به خنده باز کنیم که

خودمان را در شادی و خوشبختی دیگران سهیم بدانیم

و بقولی

"به دیگران نه،ولی با دیگران بخندیم