چه فایده
از این ایستادن ها
در این ایستگاههای شلوغ. . .
هیچ قطاری از تو پر نیست
و از هیچ پنجره ای
برایم دستی تکان نمی خورد
باید خودم رابه مأمور ایستگاه معرفی کنم
شاید قطاری مرا به یاد آورد. . . !
.
.
.
تب ریز چشمهای تو بامن
دریاچه ام
به نمک گونه های تو محتاج است
قایقی بفرست
و نگاه کن
چقدر از عطش پاروهای فصلی ات
که در کام این شورزاد دیرین
بالا و پایین می روند
لبریزم
.
.
.
تبـــــــــــــــــریز چشمهای تو بامن . . .
رنگ بازی آخر را
دست به دست
به باد می بازند
باد
این
تن پوش خستگی های
زمین
روی شانه های
بی پیراهن دشت
دست آخر را
از سر می گیرد . . .
تو آغاز می شوی !
نام تازه ی من است
در بی کرانگی اندوه وار عشق
آن گاه که تازیانه های درد
قرن های پر تکرار مرا
شاعرانه به تصویر می کشند.
صبر
نام ماندگار من است
در خلقتی بی نظیر
که استادش
صبورانه
رویای رویشش را به خاک می سپرد . . .
این باغ ، عجیب بوی تو را می دهد
هوا آغشته ی بهارها ست
در این سقف بی ستون بلند
چقدر ، از آبی احساس تو
لبریزم!
کاش شکوفه ی نارنجی بودم
در روزگار مضایقه ی باران
یا که عطر پراکنی برگهای سنجدی
تا زمین و زمان
عاشق شوند
به سبک بهار . . .!!!
و این مجموعه ،سرشار از شاعرانه هایی سپید تقدیم تمام دوستداران شعر و ادب:
آفرینش
از افق های ناپیدا
بوی آغاز می رسد
من
از تماشای بادبادکها می آیم
از وزش شاخه ها درباد
من
از ردپای نسیم بر صحراها
من از
آغاز هزاره ها می آیم
دست هایم ، بوی خاک می دهد
و چشم هایم
نشان نخستین دریاهای جهان است
تن پوش خودم را
از پریان باستانی این زمین کشف نشده
هدیه گرفتم
بی انکه حتی
زادگاه همیشه سبزم را
به یاد آورده باشم
زادگاه من
زادگاه تمام پدران اسمانیست
که لحظه لحظه ی آفرینش را
در سلول های تردید شیطانکها
سرودند
اینک ، باد
می سپاردم
به آغوش روزنه های نامکشوف قرن های
پس از این
تا آفرینش دستان مرا
ذره به ذره
در باغچه های پست مدرن
تکثیر کند . . . !
چه کسی باخود برد؟
این دشت ها عجیب ،
سرگردانی مرا آواز کردند
تا
خواب نیلوفران دلسپرده !
چقدر باد می بارد
چقدر خاک !
تا سپیده
ستاره های تنهایی ،چقدر از من دورند
چقدر از تو دور
با من بگو
از این شهر سیاه شب
تا آواز صبح
چند فرسنگ دلتنگی
مانده ست ؟ !
که آب بیاوری
چه کسی نان دارد ؟
چه کسی حتی اسب . . .؟
این تن هزار بار تکه تکه آمد. . .
و باران نبارید
وکسی آب نداد
گلهای این باغ زمستان زده را . . !
