مرد درحال تميز كردن اتومبيل تازه خود بود كه متوجه شد پسر 4 ساله اش تكه سنگي برداشته و بر وري ماشين خط مي اندازد .


مرد با عصبانيت دست كودك را گرفت و چندين مرتبه ضربات محكمي بر دستان كودك زد بدون اينكه متوجه آچاري كه در دستش بود شود

در بيمارستان كودك به دليل شكستگي هاي فراوان انگشتان دست خود را از دست داد .

وقتي كودك پدرخود را ديد با چشماني آكنده از درد از او پرسيد : پدر انگشتان من كي دوباره رشد مي كنند ؟



مرد بسيار عاجز و ناتوان شده بود و نمي توانست سخني بگويد ، به سمت ماشين خود بازگشت و شروع كرد به لگد مال كردن ماشين ...

و با اين عمل كل ماشين را از بين برد و ناگهان چشمش به خراشيدگي كه كودك ايجاد كرده بود خورد كه نوشته بود :



( دوستت دارم پدر ! )



روز بعد مرد خودكشي كرد .

عصبانيت و عشق محدوديتي ندارند .

يادمان باشد چيزها براي استفاده كردن هستند و انسان ها براي دوست داشتن .

مشكل دنياي امروزي اين است كه انسانها مورد استفاده قرار مي گيرند و اين درحالي است كه چيزها دوست داشته مي شوند .

آنگاه که خنده بر لبت می میرد

                                                             چون جمعه ی پاییز دلم می گیرد

دیروز به چشمان تو گفتم که برو

                                                                امروز دلم بهانه ات می گیرد

گرفته

هنوز جای پات رو قلبمه

می مونه جای اون داغ .....

 دوستت دارم ، دوستت دارم

 
 به لطافت برگ گل

 
به ظرافت و زيبايي گل رز ، نرگس ، مريم 

 دوستت دارم ، دوستت دارم

شعر از سهیلا انوری

پرستوها چرا پرواز کردید جدایی را شما آغاز کردید

خوشا آنانکه دلداری ندارند به عشق و عاشقی کاری ندارند

خدا حافظی برای تو رهایی داشت برای من غم تلخ جدایی داشت

خداحافظی برای تو چه آسان بود ولی قلب من از واژه چه سوزان بود

خداحافظ غروب من طلوع من خدا حافظ ای محبوب خوب من.

عزیزم

قلب من رو به تو پرواز مي كند
مرا ببخش ! از اين جرم بزرگ كه دوستي است و جنايت ها به مكافات آن رخ مي دهد چشم بپوشان ؟ اگر به تو «عزيزم» خطاب كرده ام ، تعجب نكن . خيلي ها هستند كه با قلبشان مثل آب يا آتش رفتار مي كنند . عارضات زمان ، آن ها را نمي گذارد كه از قلبشان اطاعات داشته باشند و هر اراده ي طبيعي را در خودشان خاموش مي سازند .
اما من غير از آن ها و همه ي مردم هستم . هر چه تصادف و سرنوشت و طبيعت به من داده ، به قلبم بخشيده ام . و حالا مي خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزواي خود به طرف تو پرتاب كنم و اين خيال مدت ها است كه ذهن مرا تسخير كرده است
مي خواهم رنگ سرخي شده ، روي گونه هاي تو جا بگيرم يا رنگ سياهي شده ، روي زلف تو بنشينم
 من يك كوه نشين غير اهلي ، يك نويسنده ي گمنام هستم كه همه چيز من با ديگران مخالف و تمام ارده ي من با خيال دهقاني تو ، كه بره و مرغ نگاهداري مي كنيد متناسب است
 بزرگ تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم ، به تو خواهم گفت چه طور
 اما هيهات كه بخت من و بيگانگي من با دنيا ، اميد نوازش تو را به من نمي دهد ، آن جا در اعماق تاريكي وحشتناك خيال و گذشته است كه من سرنوشت نامساعد خود را تماشا مي كنم
دوست كوه نشين تو

مطلب از شیلا

چه شبها که من بی صدا گریه کردم

برای دل بی نوا گریه کردم

وبی شانه هایت گریه کردن چه سخت است

بیا تا ببینی کجا گریه کردم

به شوق بهار نجیب نگاهت

شدم ابرو بی اذعا گریه کردم

غریبانه سر روی زانو نهادم

برای دلت بی ریا گریه کردم

من مي گم منو شكستن چشم فانوسمو بستن

تو مي گي خدا بزرگه ماه اميده به شب من

من مي گم آخه دلم بود اون كه افتاده به خاكه

تو مي گي سرت سلامت آينه ها زلال و پاكه

من مي گم فاصله مرگه بين دستاي تو تا من

تو مي گي زندگي اينه حاصله عشق تو با من

من مي گم حالا بسوزم يا كه با غصه بسازم

تو مي گي فرقي نداره من كه چيزي نمي بازم

من ميگ اينجارو باختي عمري كه رفته نمياد

تو مي گي قصه همين بود تو يه برگي تو اين باد

باورم كن اي ستاره

باورم كن

وقتی توی لحظه هام عشق تورو کم میارم

به دلم هزارو یک غم میارم

توی چشمات خودمو گم می کنم

آسمون دلمونم وا می کنم

پر بارون میشم از دیدن تو

پر آرزو واسه چیدن تو

گر چه داشتنت برام خیالیه

بی تو (ستاره) اما زندگیم چه خالیه

منم عاشق مرا غم سازگار است

                                             تو معشوق تورا با غم چه کار است

كاش آن روزي كه تقديم تو شد هستي من

مي سپردم كه مراقب باشي

جنس اين جام از بلور است پر از عشق و غرور است

مبادا بازيچه شود روزي ...  

میخوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه

  به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه

  یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

   بدون یه خدافظی پر نزنی تنها نری

   یه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نمیشه

    فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه

   اگه بری شبا چشام یه لحظه ام خواب ندارن

   آسمونای آرزو یه قطره مهتاب ندارن

   راستی دلت میاد بری؟ بدون من بری ؟

   بدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر؟

   اصلا بگو که دوست داری اینجور دوست داشته باشم؟

   اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم؟

   حتی اگه دلت نخواد اسم تو , تو قلب منه

    چهرهء تو یادم میاد وقتی که بارون میزنه

گالری عکس وبلاگ

كاش مي شد قلب ها آباد بود كينه و غم ها بدست باد بود

كاش مي شد فراموشي نداشت نم نم باران هم آغوشي نداشت

كاش مي شد كاش هاي زندگي گم شوند پشت نقاب بندگي

كاش مي شد آسمان غمگين نبود رد پاي مرگ و كين رنگين نبود

جاده بي انتهاست مي دانم مرگ هم سهم ماست مي دانم

قسمت چشمهاي باراني گريه بي صداست مي دانم

مادرم با نگاه خود مي گفت:زندگي اشتباست مي دانم

يك نفر بي بهانه مي گريد در دلش جاي پاست مي دانم

يك نفر بي گناه مي ميرد آه او آشناست مي دانم

مي سپارم تو را در آيينه آينه بي رياست مي دانم

مگه ميشه يه پرنده ، بمونه بي آب و دونه ، مگه

ميشه كه قناري ، توي بغض آواز بخونه ، اگه تو

بري ز پيشم ، من همون قناري ميشم ، كه تو بغض

 و گريه هاشم ، ميگه ميخوام با تو باشم ، مگه

 ميشه كه ستاره ، توي آسمون نباشه ، يا گلي به

خاطراتم ، عطر ياد تو نباشه ، اگه تو بري ز پيشم ،

 من همون ستاره ميشم ، كه تو هفتا آسمونم ،

نميخوام بي تو بمونم

در انتظار اشک هايم مباش زيرا که اين بار اشک هايم را در خفا خواهم ريخت

اشکهايی که ريشه اش نه از وفای توست ، اشکهايی که در پی جفای توست

بدنبال عصايی بودم تا برخيزم ،

عصايی که بلندم کرد تا کمرم را بشکند !

من از بيگانگان هرگز ننالم ! که با ما هرچه کرد آن آشنا کرد !

آتشی که شوق کشورگشايی را در دروازه های قلبم فروزان کرد چه زود خاکستر شد !

اين مزرعه خاکستری در انتضار اشکهايم است شايد جوانه ای هوس رشد کند ، جوانه ای که تنها سبزی قلبم خواهد شد

و... که اميد مزرعه هنوز خاکستر نيست .

                        ای ستاره ای ستاره غريب!

                        ما اگر ز خاطر خدا نرفته ايم

                        پس چرا به داد ما نميرسد ؟

                    ما صدای گريه مان به آسمان رسيد

                         از خدا چرا صدا نميرسد؟

                       بگذريم ازين ترانه های درد

                     بگذريم ازين فسانه های تلخ

                 بگذر از من ای ستاره شب گذشت

                        قصه سياه مردم زمين

                        بسته راه خواب ناز تو

                       ميگريزد از فغان سرد من

                       گوش از ترانه بی نياز تو!

                        با نسيم دلکش سحر

                     چشم خسته تو بسته ميشود

                    بی تو در حصار اين شب سياه

                       عقده های گريه شبانه ام

                        در گلو شکسته ميشود ...!

از

از اين شبا دلم گرفته از اين شباي بي بهونه

غريبه اي تو قاب آينه به خاطرات من مي خنده

بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد
مثل يك بيت ته قافيه ها خواهم مرد
تو كه رفتي همه ثانيه ها سايه شدند
سايه در سايه آن ثانيه ها خواهم مرد
شعله ها ز بي رنگي دريا گفتند
موج در موج در اين خاطره ها خواهم مرد
گم شدم در قدم دوري چشمان بهار
بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد

   گفتم دوستت دارم                                            گفتی : خیالی نیست

   گفتم : می خواهم با تو باشم                             گفتی : ملالی نیست

   گفتم : نمی خواهی بدانی چرا غمگینم                گفتی : سوالی نیست

   گفتم : بین من و تو چه پیش آمده ؟                     گفتی : جدالی نیست

   گفتم : عاقبت عشق را چه می شود؟                  گفتی : زوالی نیست

   گفتم : لااقل لبخندی بزن                                   گفتی : که حالی نیست

   گفتم : کمی به خودت برس                               گفتی : ریالی نیست

   گفتم : تو زیباترین موجود روی زمینی                  گفتی : کمالی نیست

   گفتم : حرفهایت را بگو                                     گفتی : حلالی نیست

   گفتم : پس قانون زندگی چیست؟                     گفتی : روالی نیست

   گفتم : پس سهم تو از زندگی چیست؟              گفتی : نوالی نیست

   گفتم : کاش ما هم تا بیکرانها پر می کشیدیم     گفتی که بالی نیست

   گفتم : طبیعت را دوست دارم ٬ جنگل را             گفتی : غزالی نیست

   گفتم : بگو چه می خواهی                             گفتی : مثالی نیست

   گفتم : حرفهایت را بگو                                   گفتی : محالی نیست

   گفتم : کاش رویاهایم حقیقت داشتن               گفتی : محالی نیست

   گفتم : نرو ٬ بیشتر کنارم بمان                        گفتی : مجالی نیست

   گفتم : دوستت دارم                                     گفتی : خیالی نیست

   وقتی که می رفتی به چشمان بی رمقت نگاه کردم ٬ تازه فهمیدم که       عاشق من نیستی فهمیدم که

    تو دلت پیش دیگری ست .

   گفتم : خودت را به دردسر نینداز چرا که دیگری تو هم دلش پیش دیگریست

   خودت را آزار نده چون

   از کجا معلوم شاید دیگری دیگری تو هم عاشق دیگری دیگری باشد

              از کجا معلوم ؟

           دنیا پر از این دیگری هاست

                                          از کجا معلوم شاید

یک چشم من اندر غم دلدار گریست

                                                     چشم دگرم حسود بود و نگریست

چون روز وصال آمد اورا بستم

                                                        گفتم نگریستی نباید نگریست!