... عشق و دیگر هیچ

 

من درختی دارم

بر کویری که در آن

رازها پنهان است

تپه های شنی از سرعت و فرسایش باد

شکلهای هنری در دل خود می سازند

یا که از تشنگی لذت یک قطره آب

سرزمین برهوت

تکه تکه شود و نقشه زیبا سازد

من در ختی دارم

در همین خاک و شن و ماسه و باد

یا بیابانی از

غم باران و نمی از امید

کاشکی در شب و روز

باران می بارید

برف بر روی زمینی خسته

آن کویر از نفس غرق شدن می نالید

ولی افسوس که این ابر خیال

سالها در خواب است

من درختی دارم

کوچک است اندامش

ولی از عمق وجودش آرزوها پیداست

درد دل می کند از دوری گلهای بهار

یا که سرسبزی و شادابی از آرامش دشت

که در او پنهان است

من درختی دارم

هرگز او را به بیابان نگذرام تنها

و به امید نجات

تا ابد خواهم ماند

که درختم ز غم و غصه و رنج

نشود خاک و من از بادیه دریا بروم

 

 

منم سرگشته حیرانت ای دوست                       کنم یکباره جان قربانت ای دوست

ولی با ساز شوق وصل کویت                        دهم سر بر سر پیمانمت ای دوست

دلی دارم در آتش خانه کرده                            میان شعله ها کاشانه کرده

دلی دارم که از شوق وصالت                               وجودم را ز غم ویرانه کرده

من آن آواره بشکسته بالم                               ز هجرانت غمی در سینه دارم

منم آن مرغ سرگردان تنها                              پریشان گشته شد یکباره حالم

ز هر سر بر سر سجاده کردم                                دعایی بر آن دلداده کردم

ز حسرت ساقر چشمانم ای دوست                                لبالب یکسره از باده کردم

دلا تا کی اسیر یاد یاری                                        ز هجر یار تا کی داغداری

بگو تا کی ز شوق روی لیلی                                         تو مجنون پریشان روزگاری

پریشانم پریشان روزگارم                                       من آن سر گشته هجر نگارم

کنون عمریست با امید وصلت                                      درون سینه آسایش ندارم

ز هجرت روز و شب فریاد دارم                                        ز بیدادت دلی نا شاد دارم

درون کوهسار سینه خود                                   هزاران کشته چون فرهاد دارم

چرا ای نازنینم بی وفایی                                     دمادم با دل من در جفایی

                                 چرا آشفته کردی روزگارم

                               عزیزم دارد این دل هم خدایی

 

چرا از مرگ مي ترسيد ؟
چرا زين خواب جان آرام شيرين روي گردانيد ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد ؟

- مپنداريد بوم نااميدي باز ،
به بام خاطر من مي كند پرواز ،
مپنداريد جام جانم از اندوه لبريز است .
مگوييد اين سخن تلخ و غم انگيز است –

مگر مي اين چراغ بزم جان مستي نمي آرد ؟
مگر افيون افسون كار
نهال بيخودي را در زمين جان نمي كارد ؟
مگر اين مي پرستي ها و مستي ها
براي يك نفس آسودگي از رنج هستي نيست ؟
مگر دنبال آرامش نمي گرديد ؟
چرا از مرگ مي ترسيد ؟

كجا آرامشي از مرگ خوش تر كس تواند ديد ؟
مي و افيون فريبي تيزبال وتند پروازند
اگر درمان اندوهند ،
خماري جانگزا دارند .

نمي بخشند جان خسته را آرامش جاويد
خوش آن مستي كه هشياري نمي بيند !

.......................................

براي خوندن ادامه اين شعر زيبا به ادامه مطلب برويد

 

کاش بر ساحل رودی خاموش

عطر مرموز گیاهی بودم

چو بر آنجا گذرت می افتاد

بسراپای تو لب می سودم

 

 

کاش چون نای شبان می خواندم

بنوای دل دیوانه تو

خفته بر هودج مواج نسیم

می گذشتم ز در خانه تو

 

 

کاش چون یاد دل انگیز کسی

می خزیدم به دلت پر تشویش

ناگهان چشم تو را می دیدم

خیره بر جلوه زیبایی خویش

 

 

کاش در بستر تنهایی تو

پیکرم شمع گنه می افروخت

ریشه زهد تو و حسرت من

زین گنه کاری شیرین می سوخت

 

 

کاش از شاخه سرسبز حیات

گل اندوه مرا می چیدی

کاش در شعر من ای مایه عمر

شعله راز مرا می دیدی

 

تن تو

نازک و نرمه

مثل برگ

                 تن من

                      جون میده پرپر بزنه زیر تگرگ

 

دست باد

پرمیده برگ و رو هوا

اما من

موندنیم

تا برسه

        دستای مرگ

 

نفسم این خاکه

خون گرمم پاکه

 

من از تبار پاک آریایی

قشنگ ترین قصیده ی رهائی

هوای عشق تازه نیست

تو رگهام، تن نمی دم، به رنگ

                                        کهربائی

 

نفسم این خاکه

خون گرمم پاکه

 

واسه رفتن دیگه دیره

تن من اینجا اسیره

خاک اینجا چه عزیزه

عاشق قدیمی پیره

 

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبائی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادری است

روزی که دیگر درهای خانه هاشان را نمی بندند

قفل

افسانه ای است

و قلب

برای زندگی بس است

 

کاش چون پائیز بودم ... کاش چون پائیز بودم

کاش چون پائیز خاموش و ملال انگیز بودم

آفتاب دیدگانم سرد می شد

آسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشک هایم همچو باران

دامنم را رنگ می زد

وه ... چه زیبا بود اگر پائیز بودم

وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله می زد

در شرار آتش دردی نهانی

نغمه من ...

همچو آوای نسیم پر شکسته

پیش رویم :

چهره تلخ زمستانی

پشت سر :

آشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام :

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

کاش چون پائیز بودم ... کاش چون پائیز بودم

 

روز دلگیر و خسته کننده ای بود دیگه زیادی با تنهایی خلوت می کردم و سکوت اتاقم رو به هر تفریحی ترجیح میدادم ... داشتم با کامپیوتر ور می رفتم که گوشیم به صدا در اومد !!!! یکی از دوستای قدیمی من بعد از مدتها بهم زنگ زده بود ناخودآگاه لبخندی زدم و با خوشحالی گوشی رو برداشتم ... صدای شاداب بهروز رو که با حالت افسردگیم مقایسه کردم برای خودم متاسف شدم...

بهروز من رو به یک هواخوری کوچیک کنار دریا دعوت کرد ، من هم بدون درنگ قبول کردم و درست سر ساعت ۶ عصر سر قرار حاضر شدیم ... باد سرد و ملایمی از طرف دریا به صورتم برخورد می کرد و یه حس عجیبی به من میداد ، از بهروز خواستم تا حد امکان به ساحل نزدیک بشیم تا بتونم به آرامش روحی برسم ، وقتی به نزدیکی ساحل رسیدم و نبرد امواج دریا را با سخره های سخت ساحل دیدم از این حوادث طبیعی لذت میبردم و لبخند میزدم ...

بعضی امواج را از دور با چشمهایم همراهی می کردم ، تعداد کمی از آنها خودشون رو به ساحل میرساندند ، شاید اینگونه می شد تصور کرد که بسیاری از موجها در راه رسیدن به ساحل ناامید می شدند و می مردند... ناخودآگاه دریا من را به فکر عشق و دوستی های ما انسانها انداخت و این سوال در ذهن من شکل گرفت که چه تعداد از آنهایی که همدیگر را دوست دارند به عشق خودشون میرسن؟ آیا ما انسانها حاضریم برای رسیدن به کسی که دوسش داریم جونمون رو به خطر بندازیم یا حتی بمیریم؟؟؟؟؟

 نمی دونم شما چی حاضرین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

۱۰۰۰مرتبه ۹۰۰جمله ی عاشقانه را۸۰۰جا ۷۰۰ بار پیش ۶۰۰ نفر طرح کردم .

 

۵۰۰ نفر آنان ۴۰۰ جمله ی آن را به۳۰۰زبان مختلف در ۲۰۰نامه ترجمه کردند .

 

۱۰۰ بار برای تو در ۹۰ روز روزی ۸۰ دفعه خواندم .

 

۷۰ جمله را تو ۶۰ بار و ۵۰ روز روزی ۴۰ مرتبه برای خودت تکرار کردی .

 

۳۰ تای آن را در بیش از ۲۰ روز آموختی .

 

از تو ۱۰ سئوال در ۹ روز کردم .

 

۸ مرتبه به ۷ سئوال من ۶ جواب در فاصله ی ۵ روز دادی .

 

۴ مرتبه تو را در ۳ جا دعوت کردم ۲ ساعت از تو خواهش کردم

 

تا ۱ بار گفتی :

 

 

                                   دوستت دارم

 

آخرین جام را می خورم به سلامتی

پیوندی که از هم گسست،

تنهایی ما دونفر،

اندوه من.

 

همیشه خواهم خورد به سلامتی

لبانی که دروغ گفتند،

چشمانی که چون گور سرد بودند،

دنیایی بی رحم و خشن،

و نجات بخشی که در خواب است.

دستانم پشت شالم گره خورده در هم

امشب چرا چنین رنگم پریده است؟

شرابی تلخ از اندوهی بی پایان

به او خوراندم

 

می توانم فراموشش کنم ؟

تلو تلو خوران بیرون رفت

با گردی از اندوه بر چهره.

دیوانه وار پشت سرش دویدم

از پله ها پایین رفتم. وارد کوچه شدم

 

فریاد زدم:« شوخی بود باور کن!

 از پیش من نرو . ترکم نکن!»

لبخندی ترسناک چهره اش را پوشاند

به سردی گفت:

«در باد نایست سرما می خوری.»

آری دوست عزیز :

تو در گورستان تاریک زمین دم مسیحای پاک را دمیدی

                                 آری دوست عزیز :

تو خود مانند پروانه گرد این شمع سوزان و حریص زمین سوختی و ساختی تا به من ، تنها به من

بیاموزی که :

                            آری ، آری زندگی زیباست

                                                              زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست 

 

 

اگر اشک بودی تو را در چشمانم می فشاندم

                                                     اگر خواب بودی به سکوتت پر میکشیدم

اگر آب بودی تورا نیمه شب به لب می رساندم

                                                     اگر ماه بودی به دنبال تو در آسمانها می دویدم

اگر مرگ بودی شتابان به سویت پر می کشیدم

                                                     اگر زهر بودی تو را چون نوش سر می کشیدم

اما افسوس ...     

                                             تو نه اشکی و نه آهی و نه مهری

                                                تو یک معشوقه بی همتایی

عشق شوری در نهاد ما نهاد                            جان ما در بوته سودا نهاد

گفت و گویی در زبان ما فکند                           جست و جویی در درون ما نهاد

از خمستان جرعه ای بر خاک ریخت                      جنبشی در آدم وهوا نهاد

دم به دم در هر لباسی رخ نمود                        لحظه لحظه جای دیگر پا نهاد

چون نبود او را معین خانه ای                         هر کجا جا دید ، رخت بر آنجا نهاد

حسن را در دیده خود جلوه داد                          منتی بر عاشق شیدا نهاد

یک کرشمه کرد با خود آنچنانک                         فتنه ای در پیر و در برنا نهاد

تا تماشای وصال خود کند                           نور خود در دیده بینا نهاد

تا کمال علم او ظاهر شود                                این همه اسرار بر صحرا نهاد

شور و غوغایی بر آمد از جهان                              حسن او چون دست در یغما نهاد

چون در آن غوغا مجنونی را بدید                                نام او را سر دفتر غوغا نهاد

 

در بهار من خزان افتاده است                                     جسم من بی سایبان افتاده است

زخم دارم ، زخمهایی آتشین                                     بر دلم داغی گران افتاده است

زیر پایم فرشی از خورشیدهاست                               سایه ام بر آسمان افتاده است

جاده شد مغلوب رفتنهای من                                     زیر پایم ناتوان افتاده است       

این دلم آواره شد در کوی دوست                                 آنقدر کز وی نشان افتاده است

بس که مجذوب نگاهش گشته ام                                از نگاهم این وآن افتاده است

آن روز دستهامان را می پیچیدیم و قلبهامان می جهید. می دیدیم که خورشید از دریا زاده می شود و زندگی را به ما می آموزد.

امروز ما از حاشیه رود چشم بر می داریم و زیر آسمان سترون می مانیم با اندوهی ناگوار .در کنار ما سنگی می وزد همرنگ فجر روشن‌‌ مانند زمین سخت. بوی سنگ در مشاممان می پیچید و کسی می آید تا روشنی ها را بمکد . ناگهان واژه هایی بر زبان ما می روید که فلزی و داغ است  آنگاه همه ابری  می شویم و کدر . هاله ای از تاریکی گرداگرد ما حصار می کشد . دیگر خورشیدی که از دریا زاده شده بود آن سوی حصارها ناپدید می گردد و تو در انحنای حفره ای تاریکتر کرفتار می شوی .

سالها می گذرد ... و می بینی که تو به مگسی تبدیل شدی و بر کاسه گلهای شنگرف لانه ساخته ای تا با خون زلال آنان تغذیه کنی و رفیقت نیز در کنار آبگیری خزه بسته به خواب فرو رفته است ...

يه كبوتر روي آسفالت خيابون،توي خون          يه كبوتر پره غصه رو نوك يه پشت بون

فكر اون جفتي كه با هم بودن تو آسمون          اما افتاده زمين ديگه با سنگ يه كمون!

يه كمون تو دست خاكي يه بچه سياه           كه گرسنه مونده توي پايتخت گريه ها!

چشما خيس گريه و لبخند كم رنگي رو لب ...          خواهر مريض اون گشنه نمي مونه تا شب!

مي دوه توي خيابون با يه دنيا اشتياق               غافل از اينكه نشسته سر راش يه اتفاق

يه دوو مي رسه از راه صداي ممتد بوق!         صداي جيغ يه ترمز تو خيابون شلوغ ...

يه پسر بچه رو آسفالت خيابون توي خون         يه كبوتر توي دستاش هنوزم ميكنه جون

      يه تبسم يخ زده روي لباش!مي خواد بگه:      

   خواهرم! منو ببخش امشبم گشنه بمون!

 

 

مدتهاست به اين حقيقت رسيده ام كه ناچيزترين موجود اين كره خاكي ا م،هر چند تو را با اين همه بزرگي و جلال وعظمت با چشم دل ميبينم و تصوير نامريي ات را در لابه لاي دفتر سكوتم به تماشا مي نشينم.

من با سنگها و سخره ها همزبان،با آبها و آبشارها و رودها و چشمه ها همسفر، و با پرندگان همنوا و با فرشتگان همرازم.

آري، لحظه ها را خوانده و مي خوانم . روزها را با تمام نيت شان مي شناسم . شادي ام بي انتها و غمهايم ممتد است.هرگز در لبخند صرفه جويي نمي كنم. در عين اينكه از گريه هاي دائمي ام نكاسته ام ، هيح وقت از جنب و جوش و حركت باز نايستاده ام . نا اميدي را غمي بزرگ به شمار مي آورم و حيثيت عشق را به بازي نمي گيرم زيرا همه اين موهبتها را مديون عشق مي دانم كه عشق را فقط در نگاه تو می توان یافت .

از همان روزی که دست حضرت"قابیل" -گشت آلوده به خون حضرت"هابیل"- از همان روزی که فرزندان "آدم"  صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی - زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید ، آدمیت مرد ، گر چه آدم زنده بود .
از همان روزی که یوسف را برادر ها به چاه انداختند - ازهمان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند - آدمیت مرده بود .
بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب - گشت وگشت - قرن ها از مرگ آدم هم گذشت - ای دریغ آدمیت برنگشت .
قرن ما - روزگار مرگ انسانیت است - سینه ی دنیا ز خوبی ها تهی ست - صحبت از آزادگی پاکی مروت ، ابلهی ست - صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست - قرن موسی چنبه ها ست .
من که از پژمردن یک شاخه گل - از نگاه ساکت یک کودک بیمار - از فغان یک قناری در قفس - از غم یک مرد ، در زنجیر - حتی قاتلی بردار ! - اشک در چشمان و بغضم در گلوست - وندرین ایام ، زهرم در پیاله ، زهر مارم در سبوست - مرگ او را از کجا باور کنم؟ .
صحبت از پژمردن یک برگ نیست - وای جنگل را بیابان می کنند - دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند - هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا - آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند .
صحبت از پژمردن یک برگ نیست - فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست - فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نروست - فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست - در کویری سوت و کور - در میان مردمی با این مصیبت ها صبور - صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق - گفتگو از مرگ انسانیت است . . .

هر چه كردم نشوم از تو جدا بدتر شد
از دل ما نرود مهرووفا بدتر شد
مثلا خواستم اينبار موقر باشم
به جاي تو بگويم كه شما بدتر شد
اين متانت به دل سنگ تو تاثير نكرد
بلكه برعكس فقط رابطه ها بدتر شد
آسمان وقت قرار من و تو ابري بود
تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد
چاره دارو و دوا نيست كه حال بد من
بي تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد
روي فرش دل من جوهري از عشق تو ريخت
آمدم پاك كنم عشق تو را بدتر شد

 در آستانه ي فصلي سرد ...
 

آروم ، مثل حرکت توي خلاء ...

ماشيني که زوزه کشان توي اتوبان حرکت مي کنه ...آهنگي که دوسش دارم ...

گرگ و ميشه هوا ... سري که به شيشه ي ماشين تکيه خورده ...

چشمام هراسونه ديدن يک منظره ست ... شايد دلتنگيم رو بگيره ...

باد گرمي که بهم ميخوره رو دوس ندارم .شيشه رو ميدم پايين ... رها ميشم از همه ي فکرهاي مزاحم

ديگه همه ي صورت مساله هاي توي سرم رو پاک ميکنم ...

تو خيالم جوابي ميزارم براي همه چيز ...

(( يک صفر بزرگ وسط يک کاغذ سفيد ، اين نقطه ي آغاز دوباره ست ...))

چقدر فاصله ها نزديک ميشه وقتي که کسي رو در قلبت جا بدي ...

و چقدر من احمقم که بعد از اين همه بالا و پايين ، دلم ميخواد که درهايي رو که سالها بستم ،

باز کنم ... صفر بزرگي که وسط کاغذ ميخوام بزارم .... يک شروع دوباره ...براي فاصله ي بعيدي که حتي گاهي محال به نظر ميرسه ....

 

هوا تاريک شده ... حسرت ديدن يک منظره به دلم موند ...

با خودم زمزمه ميکنم : 

      شجاعت اين نيست که نترسي ، اينست که در عين ترسيدن  ، ايمان داشته باشي...

INTERVIEW WITH GOD

گفتگو با خدا

 

I dreamed I had an interview with
god

خواب ديدم در خواب با خدا گفتگويي
داشتم

 

God asked

خدا گفت

 

So you would like to interview me

پس مي خواهي با من گفتگو کني

 

I said ,If you have the time

گفتم اگر وقت داشته باشيد

 

God smiled

خدا لبخند زد

My time is eternity

وقت من ابدي است

 

What questions do you have in mind
for me

چه سوالاتي در ذهن داري که مي خواهي
از من بپرسي

 

What surprises you most about human
kind

چه چيز بيش از همه شما را در مورد
انسان متعجب مي کند

 

God answered

خدا پاسخ داد

 

That they get bored with child hood

اين که آنها از بودن در دوران کودکي
ملول مي شوند

 

They rush to grow up and then

عجله دارند زودتر بزرگ شوند و بعد

 

long to be children again

حسرت دوران کودکي را مي خورند

 

That they lose their health to make
money

اينکه سلامتشان را صرف به دست آوردن
پول مي کنند

 

and then

و بعد

 

lose their money to restore their
health

پولشان را خرج حفظ سلامتي مي کنند

 

That by thinking anxiously about the
future

اينکه با نگراني نسبت به آينده

 

They forget the present

زمان حال را فراموش مي کنند

 

such that they live in nether the
present

آنچنان که ديگر نه در حال زندگي مي
کنند

 

And not the future

نه در آينده

 

That they live as if they will never
die

اين که چنان زندگي مي کنند که گويي ،
نخواهند مرد

 

and die as if they had never lived

و آنچنان مي ميرند که گويي هرگز نبوده
اند

 

God's hand took mine and

خداوند دستهاي مرا در دست گرفت

 

we were silent for a while

و مدتي هر دو ساکت مانديم

 

And then I asked

بعد پرسيدم

 

As the creator of people

به عنوان خالق انسانها

 

What are some of life lessons you
want them to learn

مي خواهيد آنها چه درسهايي از زندگي
را ياد بگيرند

 

God replied with a smile

خداوند با لبخند پاسخ داد

 

To learn they can not make any one
love them

ياد بگيرند که نمي توان ديگران را
مجبور به دوست داشتن خود كرد

 

but they can do is let themselves be
loved

اما مي توان محبوب ديگران شد

 

To learn that it is not good to
compare themselves to others

ياد بگيرند که خوب نيست خود را با
ديگران مقايسه کنند

 

To learn that a rich person is not
one who has the most

ياد بگيرند که ثروتمند کسي نيست که
دارايي بيشتري دارد

 

but is one who needs the least

بلکه کسي است که نياز کمتري دارد

 

To learn that it takes only a few
seconds to open profound wounds in
persons we love

ياد بگيرند که ظرف چند ثانيه مي
توانيم زخمي عميق در دل کساني که
دوستشان داريم ايجاد کنيم

 

and it takes many years to heal them

ولي سالها وقت لازم خواهد بود تا آن
زخم التيام يابد

 

To learn to forgive by practicing
for giveness

با بخشيدن بخشش ياد بگيرند

 

T o learn that there are persons who
love them dearly

ياد بگيرند کساني هستند که آنها را
عميقا دوست دارند

 

But simly do not know how to express
or show their feelings

اما بلد نيستند احساسشان را ابراز
کنند يا نشان دهند

 

To learn that two people can look at
the same thing

ياد بگيرند که مي شود دو نفر به يک
موضوع واحد نگاه کنند

 

and see it differently

اما آن را متفاوت ببينند

 

To learn that it is not always
enough that they be forgiven by
others

ياد بگيرند که هميشه کافي نيست ديگران
آنها را ببخشند

 

The must forgive themselves

بلکه خودشان هم بايد خود را ببخشند

 

And to learn that I am here

و ياد بگيرند که من اينجا هستم

 

ALWAYS