پرش به محتوا

یائویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نمونه‌ای از تصویرسازی الهام‌گرفته از ژانر بی‌ال. اندام باریک و ویژگی‌های جسمانی نیمه دوجنسه‌نمای شخصیت‌ها از ویژگی‌های رایج بی‌شونن (به معنای «پسر زیبا») در آثار بی‌ال است.

یائویی (به ژاپنی: やおい، انگلیسی) که با عشق پسرانه (ژاپنی: ボーイズ ラブ، هپبورن: bōizu rabu) یا سرواژهٔ بی‌ال (ビーエル ،BL) نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از آثار داستانی است که خاستگاه آن ژاپن است و به نمایش روابط هم‌جنس‌کامانه میان شخصیت‌های مرد می‌پردازد.[الف] این آثار معمولاً توسط زنان و برای مخاطبان زن خلق می‌شوند و از این نظر با گونهٔ مشابهِ آثار هم‌جنس‌کامگانه که توسط و برای مردان همجنس‌گرا تولید می‌شود (بارا) تفاوت دارند؛ هرچند بی‌ال مخاطبان مرد نیز دارد و ممکن است توسط پدیدآورندگان مرد نیز تولید شود. بی‌ال طیف گسترده‌ای از رسانه‌ها، از جمله مانگا، انیمه، سی‌دی درام، رمان، بازی ویدئویی، مجموعه تلویزیونی، فیلم و آثار طرفداران را دربر می‌گیرد.

اگرچه بازنمایی همجنس‌گرایی در رسانه‌های ژاپنی پیشینه‌ای کهن دارد که به روزگار باستان بازمی‌گردد، اما ریشه‌های بی‌ال معاصر به مانگاهای عاشقانهٔ مرد با مرد بازمی‌گردد که در دههٔ ۱۹۷۰ پدید آمدند و زیرشاخه‌ای تازه از شوجو مانگا (کمیک‌های ویژهٔ دختران) را شکل دادند. برای این ژانر اصطلاحات گوناگونی به کار می‌رفت؛ از جمله شونن-آی (少年愛؟, ت.ت. 'عشق پسرانه')، تانبی (耽美؟, ت.ت. 'زیبایی‌پرستی') و جونه (ジュネ؟, [dʑɯne]). اصطلاح یائویی (‎/ˈjaʊi/‎ YOW-ee; ژاپنی: やおい [jaꜜo.i]) در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، در بستر فرهنگ دوجینشی (آثار ناشر–مؤلف)، به‌عنوان نام این ژانر رواج یافت. این واژه سرواژه‌ای از عبارت واژگان "yamanashi ochinashi iminashi" (به معنای بدون اوج، بدون فرجام، بدون معنا) است و در آغاز به‌صورت طنزآمیز و خودانتقادانه برای اشاره به آثار آماتوری هواداران به کار می‌رفت که بر روابط جنسی تمرکز داشتند و طرح داستانی و شخصیت‌پردازی را نادیده می‌گرفتند و اغلب با قرار دادن شخصیت‌های مردِ مجموعه‌های محبوب در موقعیت‌های جنسی، از مانگا و انیمه‌های جریان اصلی نقیضه می‌ساختند. اصطلاح «عشق پسرانه» بعدها، در دههٔ ۱۹۹۰، توسط ناشران ژاپنی به‌عنوان اصطلاحی فراگیر برای رسانه‌های عاشقانهٔ مرد با مرد که برای مخاطبان زن عرضه می‌شدند، پذیرفته شد.

مفاهیم و درون‌مایه‌های مرتبط با بی‌ال شاملِ مردان آندروجینی که با نام بی‌شونن شناخته می‌شوند، کم‌رنگ بودن نقش شخصیت‌های زن، روایت‌هایی که بر روابط اجتماعی هم‌جنس تأکید دارند و از برجستگی همجنس‌گراهراسی اجتماعی و فرهنگی می‌کاهند، و همچنین بازنمایی تجاوز. یکی از ویژگی‌های رایج و تکرارشوندهٔ بی‌ال، جفت‌سازی شخصیت‌ها در روابط بر پایهٔ نقش‌های سِمِه (seme)، یعنی نقش جنسی فاعل یا تعقیب‌کننده، و اوکِه (uke)، یعنی نقش جنسی مفعول یا فردِ مورد تعقیب، است. بی‌ال حضوری گسترده در سراسر جهان دارد و از دههٔ ۱۹۹۰، هم از طریق صدور مجوز و توزیع بین‌المللی و هم از راه انتشار غیرمجاز آثار توسط هواداران بی‌ال [en] در اینترنت، گسترش یافته است. آثار، فرهنگ و جامعهٔ هواداری بی‌ال موضوع پژوهش و بحث پژوهشگران و روزنامه‌نگاران در سراسر جهان بوده‌اند.

ریشه‌شناسی و اصطلاح‌شناسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

اصطلاح‌های گوناگونی برای توصیف آثار داستانی عاشقانهٔ مرد با مرد ژاپنی و آثاری که تحت تأثیر ژاپن ساخته شده‌اند، به‌عنوان یک ژانر وجود دارد. در یک پژوهش که در سال ۲۰۱۵ توسط کازوکو سوزوکی بر روی نویسندگان حرفه‌ای ژاپنیِ داستان‌های عاشقانهٔ مرد با مرد انجام شد، پنج زیرژانر اصلی شناسایی شد:[۱]

شونن‌آی[ب] (少年愛؟, ت.ت. «عشق پسران»)
اگرچه اصطلاح شونن‌آی از نظر تاریخی به افبوفیلی یا شاهدبازی اشاره داشت، اما از دههٔ ۱۹۷۰ برای توصیف ژانر تازه‌ای از شوجو مانگا (مانگای دخترانه) به کار رفت که داستان‌های عاشقانه میان بی‌شونن‌ها را روایت می‌کرد؛ اصطلاحی برای شخصیت‌های مرد آندروجینی یا زن‌صفت.[۳] آثار اولیهٔ شونن‌آی از ادبیات غربی، نوشته‌های تاروهو ایناگاکی[۴] و گونهٔ رمان تربیتی الهام گرفته بودند.[۵] در شونن‌آی، اغلب به ادبیات، تاریخ، علم و فلسفه ارجاع داده می‌شود؛[۶] سوزوکی این گونه را «فضل‌فروشانه» و «دشوار برای فهم» توصیف می‌کند[۷] و معتقد است «تأملات فلسفی و انتزاعی» آن، خوانندگان کم‌سن‌وسال را با چالشی روبه‌رو می‌کرد، زیرا خوانندگان معمولاً تنها پس از بزرگ‌تر شدن توانایی درک ارجاعات و درون‌مایه‌های عمیق‌تر آن را پیدا می‌کردند.[۸]
تانبی[پ] (耽美؟, ت.ت. «زیبایی‌پرستی» یا «زیبایی‌شناختی»)
اصطلاح و مفهوم تانبی پیش از پیدایش مانگاهای عاشقانهٔ مرد با مرد در دههٔ ۱۹۷۰ وجود داشت و در اصل برای توصیف آثار ادبی اروتیکِ سطح‌بالای نویسندگانی چون یوکیو میشیما، جون‌ایچیرو تانیزاکی و یاسوناری کاواباتا به کار می‌رفت. تا دههٔ ۱۹۸۰، مجله‌های ویژهٔ هواداران شونن‌آی از این اصطلاح برای توصیف آثار نویسندگان آماتور و حرفه‌ای منتشرشده در همان مجله‌ها، و نیز برای اشاره به آثاری با مضامین هم‌جنس‌کامگی و همجنس‌گراییِ ضمنی از نویسندگانی چون اسکار وایلد، ژان کوکتو، تاتسوهیکو شیبوساوا و میشیما استفاده می‌کردند. در این بافت، تانبی عمدتاً برای توصیف داستان‌های نثر به کار می‌رود، اما برای مانگا و هنرهای تجسمی نیز استفاده شده است.[۱۰]
جونه (ジュネ؟, تلفظ در ژاپنی: [dʑɯne])
این اصطلاح از نام مجلهٔ مانگای عاشقانهٔ مرد–مرد جونه که نخستین بار در سال ۱۹۷۸ منتشر شد، گرفته شده است و در آغاز برای توصیف آثاری به کار می‌رفت که از نظر سبک هنری به مانگاهای منتشرشده در این مجله شباهت داشتند.[۱۱] همچنین از این اصطلاح برای اشاره به آثار آماتور با موضوع همجنس‌گرایی مردان که آثاری اصیل و نه اقتباسی بودند نیز استفاده می‌شد.[۱۲] تا دههٔ ۱۹۹۰، این اصطلاح تا حد زیادی جای خود را به عشق پسرانه داد. گفته شده است که ناشرانی که قصد ورود به بازار جونه را داشتند، اصطلاح عشق پسرانه را برای جدا کردن هویت این ژانر از ناشر مجلهٔ جونه ابداع کردند.[۲]
یائویی (やおい؟)
اصطلاح یائویی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ توسط مانگاکاها یاسوکو ساکاتا و آکیکو هاتسو ابداع شد.[۱۳][۱۴] این واژه، سرواژه‌ای از عبارت yama nashi, ochi nashi, imi nashi (山[場]なし、落ちなし、意味なし؟) به معنای بدون اوج، بدون فرجام، بدون معنا است.[۱۵] این اصطلاح در ابتدا به‌صورت طنزآمیز و خودانتقادانه برای اشاره به دوجینشی‌های عاشقانهٔ مرد با مرد (آثار خودانتشاریافته) به کار می‌رفت که بیشتر بر روابط جنسی تمرکز داشتند و به پی‌رنگ و شخصیت‌پردازی توجه چندانی نمی‌کردند.[۱۵][۷][۱۶]
عشق پسرانه (ボーイズ ラブ bōizu rabu؟)
این اصطلاح معمولاً به‌صورت مخفف بی‌ال (ビーエル bīeru؟) نوشته می‌شود. «بویز لاو» یک واسی-ایگو[ت] است که از ترجمهٔ تحت‌اللفظی انگلیسیِ شونن-آی ساخته شده است.[۱۷] این اصطلاح نخستین بار در سال ۱۹۹۱ توسط مجلهٔ Image با هدف گردآوردن این ژانرهای پراکنده زیر یک عنوان واحد به کار رفت و پس از استفادهٔ مجلهٔ Puff [ja] در سال ۱۹۹۴ به‌طور گسترده رواج یافت.[۱۲] امروزه بی‌ال رایج‌ترین اصطلاح برای توصیف رسانه‌های عاشقانهٔ مرد با مردِ ویژهٔ زنان در ژاپن و بخش بزرگی از آسیاست، هرچند کاربرد آن در کشورهای غربی یکدست نیست.[۱۲][۱۸]

با وجود تلاش پژوهشگران برای صورت‌بندی تفاوت‌های میان این زیرژانرها، در عمل این اصطلاحات اغلب به‌جای یکدیگر به کار می‌روند.[۱۷] کازومی ناگایکه و توموکو آئویاما خاطرنشان می‌کنند که هرچند بی‌ال و یائویی رایج‌ترین اصطلاحات برای این نوع رسانه هستند، اما آن‌ها آگاهانه از تعریف دقیق زیرژانرها پرهیز می‌کنند؛ زیرا تفاوت‌های میان آن‌ها به‌روشنی قابل تعیین نیست و حتی در صورت تفکیک نیز، این زیرژانرها «از نظر مضمونی همچنان درهم‌تنیده باقی می‌مانند».[۱۷][۱۹]

در بررسی سوزوکی از این زیرژانرها، او اشاره می‌کند که «هیچ اصطلاح کوتاه و مناسبی در زبان ژاپنی وجود ندارد که همهٔ زیرژانرهای داستان‌های عاشقانهٔ مرد با مردِ نوشته‌شده توسط زنان و برای زنان را در بر بگیرد.»[۱][۱۷] در کشورهای غربی، یائویی به‌عنوان یک اصطلاح فراشمول برای کمیک‌های الهام‌گرفته از ژاپن با محوریت روابط عاشقانهٔ مرد با مرد به کار رفته است.[۱۱] همچنین ناشران آمریکایی مانگا این اصطلاح را برای این‌گونه آثار ترجیح می‌دادند؛ زیرا معتقد بودند اصطلاح عشق پسرانه ممکن است دلالت ضمنی بر میل جنسی به کودکان داشته باشد.[۱۷] در ژاپن، یائویی برای اشاره به دوجینشی‌ها و آثاری به کار می‌رود که تمرکز اصلی آن‌ها بر صحنه‌های جنسی است.[۱۱] در همهٔ این کاربردها، اصطلاحات یائویی و عشق پسرانه شامل مانگای همجنس‌گرایان بارا نمی‌شوند؛ ژانری که آن نیز روابط جنسی میان مردان را به تصویر می‌کشد، اما عمدتاً توسط مردان همجنس‌گرا و برای آنان نوشته می‌شود.[۱۱][۲۰]

در غرب، اصطلاح شونن-آی گاهی برای توصیف عناوینی استفاده می‌شود که بر عاشقانه بودن به جای محتوای جنسی صریح تمرکز دارند، در حالی که یائویی برای توصیف عناوینی به کار می‌رود که در درجه اول مضامین و موضوعات جنسی صریح را به نمایش می‌گذارند.[۲۱][۲۲][۱۳] افزون بر این، هواداران غربی گاهی از یائویی به‌عنوان برچسبی برای اسلش فیکشن مبتنی بر انیمه یا مانگا نیز استفاده می‌کنند.[۲۳] کاربرد اصطلاح یائویی در ژاپن، که آن را صرفاً به آثاری با صحنه‌های جنسی آشکار محدود می‌کند، گاه با کاربرد گسترده‌تر این واژه در غرب برای اشاره به کل ژانر تعارض پیدا می‌کند و موجب سردرگمی میان مخاطبان ژاپنی و غربی می‌شود.[۱۸]

تاریخچه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیش از ۱۹۷۰: خاستگاه‌های شونن-آی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
ماری موری که رمان‌های تانبی او پایه‌گذار بسیاری از درون‌مایه‌ها و ویژگی‌های رایج ژانر شونن-آی شدند.

همجنس‌گرایی و آندروجینی در ژاپن پیشینه‌ای دیرینه دارند که به دوران باستان بازمی‌گردد. این پیشینه را می‌توان در سنت‌هایی مانند شودو (衆道؟, عشق میان سامورایی‌ها و همراهانشان) و کاگما (陰間؟, روسپیان مردی که به‌عنوان بازیگران کارآموز کابوکی فعالیت می‌کردند) مشاهده کرد.[۲۴][۲۵] با این حال، ژاپن در جریان غرب‌گرایی و طی دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) از رویکرد مداراگرانه نسبت به همجنس‌گرایی فاصله گرفت و به‌تدریج به سمت نگرش‌های اجتماعی خصمانه‌تر نسبت به همجنس‌گرایی و اجرای قوانین ضد لواط حرکت کرد.[۲۶][۲۷]

در مواجهه با این دگرگونی حقوقی و فرهنگی، هنرمندانی که همجنس‌گرایی مردان را در آثار خود به تصویر می‌کشیدند، معمولاً این کار را به‌صورت ساب تکست انجام می‌دادند.[۲۸] تصویرگری‌های کاشو تاکاباتاکه در مجلهٔ مانگای شونن (کمیک‌های پسرانه) نیهون شونن، بنیان زیبایی‌شناسی‌ای را شکل داد که بعدها با عنوان بی‌شونن شناخته شد؛ یعنی پسران و مردان جوانی که اغلب در بسترهای روابط اجتماعی هم‌جنس یا هم‌جنس‌کامانه به تصویر کشیده می‌شدند و با «انفعال همراه با تردید، شکنندگی، ناپایداری و لطافت» شناخته می‌شدند.[۲۹] رمان جنگل عاشقان (۱۹۶۱) نوشتهٔ ماری موری، نویسندهٔ تانبی، که به رابطهٔ میان یک استاد دانشگاه و معشوق جوانش می‌پردازد، از پیشگامان اثرگذار ژانر شونن-آی به‌شمار می‌رود.[۴][۳۰] آثار موری از ادبیات اروپا، به‌ویژه ادبیات گوتیک، تأثیر پذیرفته بودند و پایه‌گذار بسیاری از درون‌مایه‌های رایج در شونن-آی، یائویی و بی‌ال شدند؛ از جمله فضای بیگانه‌گرایی غربی، شخصیت‌های تحصیل‌کرده و ثروتمند، اختلاف سنی چشمگیر میان زوج‌ها، و فضاهای خیال‌پردازانه یا حتی فراواقع‌گرایانه.[۳۰]

در مانگا، مفهوم گکیگا (劇画؟) در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ پدید آمد؛ رویکردی که می‌کوشید از مانگا برای روایت داستان‌های جدی و واقع‌گرایانه با مخاطب بزرگسال استفاده کند. گکیگا زمینه‌ساز شکل‌گیری مانگاهایی شد که روابط انسانی را به‌گونه‌ای واقع‌گرایانه به تصویر می‌کشیدند و راه را برای پرداختن به موضوعات مربوط به جنسیت انسان در بستری غیرپورنوگرافیک هموار کردند.[۳۱] مجموعهٔ مانگای شوجو (کمیک‌های دخترانه) Fire! (manga) اثر هیدکو میزونو که شخصیت‌های اصلی مرد خود را به‌گونه‌ای اروتیک به تصویر می‌کشید و همجنس‌گرایی مردان را در بستر فرهنگ راک اند رول آمریکایی نمایش می‌داد، از آثار اثرگذار در این زمینه به‌شمار می‌رود.[۳۲]

دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰: از شونن-آی تا یائویی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
موتو هاگیو، از اعضای گروه سال ۲۴ و از چهره‌های برجستهٔ ژانر شونن-آی

مانگای عاشقانهٔ هم‌جنس‌کامانه معاصر ژاپن در دههٔ ۱۹۷۰ به‌عنوان یکی از زیرژانرهای مانگای شوجو پدید آمد.[۱۷] در این دهه، نسل تازه‌ای از هنرمندان مانگای شوجو ظهور کردند که برجسته‌ترین آن‌ها گروه سال ۲۴ بود. این گروه نقش مهمی در گسترش مانگای شوجو ایفا کرد و با الهام از ادبیات، سینما و تاریخ ژاپن و اروپا، تنوع بیشتری از درون‌مایه‌ها و موضوعات را به این ژانر وارد کرد.[۳۳] اعضای این گروه، از جمله کیکو تاکه‌میا و موتو هاگیو، آثاری با محوریت همجنس‌گرایی مردان خلق کردند. در اتاق آفتاب‌گیر (۱۹۷۰) اثر تاکه‌میا، نخستین اثر ژانری دانسته می‌شود که بعدها با نام شونن-آی شناخته شد؛ پس از آن نیز ژیمنازیوم نوامبر (۱۹۷۱) اثر هاگیو منتشر شد.[۳۴]

تاکه‌میا، هاگیو، توشیه کیهارا، ریوکو یاماگیشی و کائورو کوریموتو از برجسته‌ترین هنرمندان شونن-آی در این دوره بودند.[۳۵][۱۴] از مهم‌ترین آثار این دوره می‌توان به قلب توماس (۱۹۷۴–۱۹۷۵) اثر هاگیو و کازه تو کی نو اوتا (۱۹۷۶–۱۹۸۴) اثر تاکه‌میا اشاره کرد.[۳۵][۳۶][۳۷] آثار این هنرمندان معمولاً روایتگر عشق‌های تراژیک میان بی‌شونن‌های آندروجین در بسترهای تاریخی اروپایی بودند.[۳][۳۲] هرچند این آثار در ظاهر برای دختران نوجوان و زنان جوان تولید می‌شدند، اما خوانندگان بزرگسال، اعم از مردان و زنانمنزجرکننده همجنس‌گرا را نیز به خود جذب کردند.[۳][۳۸] در همین دوره، نخستین مجله‌های مانگای همجنس‌گرایان نیز منتشر شدند: بارازوکو، نخستین مجلهٔ تجاری ویژهٔ مردان همجنس‌گرا در ژاپن، در سال ۱۹۷۱ انتشار یافت و تأثیر چشمگیری بر تاکه‌میا و شکل‌گیری ژانر شونن-آی گذاشت.[۳۹]

خرده‌فرهنگ دوجینشی (آثار خودانتشاری) نیز هم‌زمان با دههٔ ۱۹۷۰ شکل گرفت (بخش آثار هواداری را ببینید)،[۴۰][۴۱] و در سال ۱۹۷۵، نخستین کومیکت به‌عنوان گردهمایی هنرمندان آماتوری که دوجینشی تولید می‌کردند، برگزار شد.[۴۲] اصطلاح یائویی که در ابتدا برخی از پدیدآورندگان دوجینشی‌های عاشقانهٔ مرد با مرد برای اشاره‌ای طنزآمیز و خودانتقادانه به آثارشان به کار می‌بردند، بعدها برای توصیف آثار آماتوریِ متأثر از شونن-آی و مانگای همجنس‌گرایان رواج یافت.[۴۳][۴۴] دوجینشی‌های یائویی اولیه که برای کومیکت تولید می‌شدند، معمولاً آثار اقتباسی بودند و در پی تأثیر مانگای Fire!، هنرمندان گلم راکی مانند دیوید بویی و کوئین از سوژه‌های محبوب آن‌ها به‌شمار می‌رفتند.[۴۲] همچنین، دوجینشی‌های یائویی در مقایسه با آثار شونن-آی، محتوای جنسی صریح‌تری داشتند.[۴۵]

در پی موفقیت شونن-آی و آثار اولیهٔ یائویی، ناشران کوشیدند با راه‌اندازی مجله‌های اختصاصی این ژانر از بازار روبه‌رشدِ آن بهره‌برداری کنند. تصویرگران زن جوان نیز با انتشار آثار یائویی جایگاه خود را در صنعت مانگا تثبیت کردند و این ژانر بعدها به «یک خرده‌فرهنگ فراملی» تبدیل شد.[۴۶][۴۷][۴۸]

انتشارات مجله مجله [ja] که مجلهٔ مانگای همجنس‌گرایانه سابو [ja] را منتشر می‌کرد، در سال ۱۹۷۸ مجلهٔ ژوئن (مجله) را راه‌اندازی کرد و مینوری شوبو [ja] نیز در سال ۱۹۸۰ مجلهٔ آلن را منتشر کرد.[۴۹][۵۰] هر دو مجله در آغاز بر ژانر شونن-آی تمرکز داشتند؛ ژانری که انتشارات مجله مجله آن را «حد واسط میان ادبیات تانبی و پورنوگرافی» توصیف می‌کرد.[۵۱] این مجله‌ها همچنین مقاله‌هایی دربارهٔ همجنس‌گرایی، داستان‌های ادبی، تصویرگری و آثار آماتور یائویی منتشر می‌کردند.[۵۲] موفقیت مجلهٔ ژوئن به اندازه‌ای بود که اصطلاح ژوئن-مونو (June-mono) یا به‌اختصار ژوئن، برای توصیف آثاری با موضوع همجنس‌گرایی مردان، به رقیبی برای اصطلاح شونن-آی تبدیل شد.[۳۹][۵۳]

در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، محبوبیت آثار شونن-آی که به‌صورت حرفه‌ای منتشر می‌شدند رو به کاهش گذاشت و در مقابل، یائویی‌هایی که به‌صورت دوجینشی منتشر می‌شدند، محبوبیت بیشتری یافتند.[۵۴] مانگاهای جریان اصلی شونن با پس‌زمینهٔ ژاپنی، مانند کاپیتان سوباسا، به منبعی محبوب برای خلق آثار اقتباسی از سوی پدیدآورندگان یائویی تبدیل شدند و این ژانر نیز بیش از پیش، به‌جای محیط‌های غربی، به بازنمایی محیط‌های ژاپنی پرداخت.[۵۵] آثاری که در دههٔ ۱۹۸۰ از شونن-آی تأثیر گرفته بودند، به نمایش شخصیت‌های اصلی مسن‌تر روی آوردند و در روایت و طراحی هنری خود سبکی واقع‌گرایانه را برگزیدند؛ از نمونه‌های شاخص آن می‌توان به مانگای بنانا فیش (۱۹۸۵–۱۹۹۴) اثر آکیمی یوشیدا و توموی (۱۹۸۶) اثر واکونی آکیساتو اشاره کرد.[۳۵][۳۸] دههٔ ۱۹۸۰ همچنین شاهد گسترش یائویی به انیمه، درام‌های رادیویی و لایت ناول‌ها بود.[۵۶] اقتباس انیمه‌ای پاتالیرو! در سال ۱۹۸۲ نخستین مجموعهٔ تلویزیونی انیمه بود که مضامین شونن-آی را به تصویر کشید؛ همچنین Kaze to Ki no Uta و ارثیان نیز به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۹ در قالب اووی‌ای (شبکهٔ نمایش خانگی) به انیمه اقتباس شدند.[۵۷]

دههٔ ۱۹۹۰: محبوبیت در جریان اصلی و یائویی رونسو

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
گروه مانگاکای کلمپ که آثارشان از نخستین آثار متأثر از یائویی بود که به مخاطبان غربی معرفی شد.

محبوبیت روزافزون یائویی توجه سردبیران مجله‌های مانگا را به خود جلب کرد و بسیاری از آنان پدیدآورندگان دوجینشی‌های یائویی را برای انتشارات خود استخدام کردند؛[۵۸] زتسوآی ۱۹۸۹ (۱۹۸۹–۱۹۹۱) اثر می‌نامی اوزاکی، مجموعه‌ای در ژانر یائویی که در مجلهٔ شوجوی مارگارت منتشر می‌شد، در ابتدا یک دوجینشی از کاپیتان سوباسا بود که اوزاکی بعدها آن را به اثری مستقل تبدیل کرد.[۵۹] تا سال ۱۹۹۰، هفت ناشر ژاپنی آثار یائویی را در فهرست انتشارات خود گنجانده بودند، رخدادی که بازار نشر تجاری این ژانر را رونق بخشید.[۵] بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵، سی مجلهٔ اختصاصی یائویی تأسیس شد که در میان آن‌ها مجله بی × بوی، که در سال ۱۹۹۳ بنیان‌گذاری شد، به یکی از تأثیرگذارترین مجله‌های مانگای یائویی آن دوران تبدیل شد.[۶۰] مانگاهای منتشرشده در این مجله‌ها از آثار واقع‌گرایانه‌ای همچون بنانا فیش تأثیر پذیرفتند و از معیارهای شونن-آی در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ فاصله گرفتند.[۶۰][۶۱] آثار شونن-آی منتشرشده در این دوره، برخلاف گذشته، معمولاً کمدی بودند نه ملودرام؛ از جمله گراویتیشن (۱۹۹۶–۲۰۰۲) اثر ماکی موراکامی.[۶۲] در نتیجه، یائویی و بی‌ال به رایج‌ترین اصطلاحات برای توصیف آثاری با محوریت روابط عاشقانهٔ مرد–مرد تبدیل شدند و اصطلاحات شونن-آی و ژوئن را به حاشیه راندند.[۵۶]

بخش قابل توجهی از مانگاهای شوجو در دههٔ ۱۹۹۰ به‌تدریج عناصر یائویی را در پی‌رنگ خود گنجاندند. گروه مانگاکای کلمپ که خود فعالیتش را با خلق دوجینشی‌های یائویی آغاز کرده بود،[۶۳] در این دوره آثار متعددی با درون‌مایه‌های یائویی منتشر کرد؛ از جمله آر جی ودا (۱۹۹۰–۱۹۹۵)، توکیو بابیلون (۱۹۹۱–۱۹۹۴) و کاردکپتر ساکورا (۱۹۹۶–۲۰۰۰).[۶۴] هنگامی که این آثار در آمریکای شمالی منتشر شدند، از نخستین آثار متأث از یائویی بودند که مخاطبان غربی با آن‌ها آشنا شدند.[۶۴] ژانر بی‌ال نیز در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ در سرزمین اصلی چین محبوبیت یافت، که در پی همین محبوبیت، این کشور انتشار و توزیع آثار بی‌ال را ممنوع کرد.[۶۵]

اواسط دههٔ ۱۹۹۰ شاهد شکل‌گیری آنچه «مناقشهٔ یائویی» یا یائویی رونسو (や お い 論争) نامیده می‌شود، بود؛ مناقشه‌ای که عمدتاً در مجموعه‌ای از مقاله‌ها منتشرشده در مجلهٔ فمینیستی Choisir بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ جریان داشت.[۶۶] در یک نامه سرگشاده، نویسندهٔ همجنس‌گرای ژاپنی ماساکی ساتو، این ژانر را به دلیل بازنمایی نادقیق مردان همجنس‌گرا، ژانری همجنس‌گراهراس توصیف کرد[۳۰] و هواداران یائویی را «زنانی منزجرکننده و چندش‌آور» خواند که «دلبستگی منحرفانه‌ای به رابطهٔ جنسی میان مردان دارند».[۶۶] در پی آن، مناقشه‌ای چندساله شکل گرفت و هواداران و پدیدآورندگان یائویی استدلال کردند که یائویی گونه‌ای سرگرمی برای زنان است که قصد ندارد تصویری واقع‌گرایانه از همجنس‌گرایی ارائه دهد، بلکه پناهگاهی در برابر زن‌ستیزی موجود در جامعهٔ ژاپن به‌شمار می‌رود.[۳۰] مباحث دانشگاهی برخاسته از یائویی رونسو به شکل‌گیری حوزه‌ای با عنوان «مطالعات بی‌ال» انجامید که بر مطالعهٔ بی‌ال و رابطهٔ میان زنان و بی‌ال تمرکز دارد.[۶۷] این مناقشه همچنین بر پدیدآورندگان یائویی تأثیر گذاشت؛ چیو کوریهارا در نتیجهٔ یائویی رونسو، یائویی را کنار گذاشت و به خلق آثار پورنوگرافیک دگرجنس‌گرا روی آورد، در حالی که هیساکو تاکاماتسو با در نظر گرفتن دیدگاه‌های منتقدان این ژانر، آثاری خلق کرد که برای مخاطبان همجنس‌گرای مرد مناسب‌تر بودند.[۳۰]

دههٔ ۲۰۰۰ تاکنون: جهانی‌شدن یائویی و بی‌ال

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
اوتومه رود در ایکه‌بوکورو در دههٔ ۲۰۰۰ به یکی از مهم‌ترین مقاصد فرهنگی هواداران یائویی تبدیل شد.

بحران اقتصادی ناشی از دههٔ از دست‌رفته در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰ بر صنعت مانگا تأثیر گذاشت، اما تأثیر چشمگیری بر بازار یائویی نداشت؛ برعکس، مجله‌های یائویی در این دوره همچنان رو به افزایش بودند و فروش آثار یائویی نیز رشد کرد.[۶۱][۶۸] در سال ۲۰۰۴، اوتومه رود در ایکه‌بوکورو به یکی از مهم‌ترین مقاصد فرهنگی هواداران یائویی تبدیل شد و فروشگاه‌های متعددی به عرضهٔ محصولات شوجو و یائویی اختصاص یافتند.[۶۹] دههٔ ۲۰۰۰ همچنین شاهد افزایش شمار خوانندگانِ مرد یائویی بود، به طوری که یک نظرسنجی از کتابفروشی‌ها در سال ۲۰۰۸ نشان داد که بین ۲۵ تا ۳۰ درصد از خوانندگان یائویی مرد بودند.

دههٔ ۲۰۰۰ شاهد رشد چشمگیر یائویی در بازارهای بین‌المللی بود؛ روندی که با برگزاری نخستین همایش آمریکایی انیمه، یائویی-کان، در سال ۲۰۰۱ آغاز شد.[۷۰] نخستین ترجمه‌های انگلیسیِ رسمیِ دارای مجوز از مانگای یائویی در سال ۲۰۰۳ در بازار آمریکای شمالی منتشر شدند.[۷۱][۷۲] این بازار تا پیش از رکود ناشی از بحران مالی ۲۰۰۸ به‌سرعت گسترش یافت، اما پس از آن بحران، با وجود کاهش، در سال‌های بعد به رشد آهستهٔ خود ادامه داد.[۷۰] در کرهٔ جنوبی نیز بی‌ال در قالب مانهوا گسترش یافت که از آثار شاخص آن می‌توان به مارتین و جان (۲۰۰۶) اثر پارک هی-جونگ و کراش آن یو (۲۰۰۶) اثر لی کیونگ-ها اشاره کرد.[۷۳]

دهه‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ شاهد افزایش محبوبیت رسانه‌های یائویی و بی‌ال در چین و تایلند، در قالب وب‌ناول، فیلم‌های لایو-اکشن و مجموعه‌های تلویزیونی لایو-اکشن بودند. اگرچه «عشق پسرانه» (boys' love) و «بی‌ال» (BL) در سراسر آسیا به اصطلاحات عام برای این‌گونه آثار تبدیل شده‌اند، در تایلند از مجموعه‌های نمایشی بی‌ال گاه با عنوان «Y» یا «مجموعهٔ Y» نیز یاد می‌شود که صورت کوتاه‌شدهٔ یائویی است.[۷۴][۷۵] مجموعه‌های Y تایلندی به‌طور آشکار محتوای بی‌ال ژاپنی را با بافت محلی تایلند سازگار می‌کنند و در سال‌های اخیر نزد طرفداران سراسر جهان، که اغلب بی‌ال تایلندی را مستقل از پیشینهٔ ژاپنی آن می‌دانند، محبوبیت فزاینده‌ای یافته‌اند.[۷۶] بی‌ال تایلندی همچنین آگاهانه از فرهنگ سلبریتی‌های کی-پاپ وام می‌گیرد و در پرورش سبک خاص خود از آیدل‌ها، با عنوان «زوج‌های خیالی» (khu jin)، بهره می‌برد؛ آیدل‌هایی که برای جفت‌شدن با یکدیگر در نظر گرفته شده‌اند و مخاطبان عمدتاً زن بی‌ال تایلندی از آن‌ها استقبال می‌کنند. از دیدگاه توماس بودینت، انسان‌شناس فرهنگی، مجموعه‌های بی‌ال تولیدشده در تایلند مرحلهٔ بعدی در تحول تاریخی بی‌ال را نمایندگی می‌کنند؛ ژانری که درک جهانی از آن، بیش از پیش از انحصار ژاپن خارج می‌شود[۷۷]

در حالی که پیشینهٔ طرفداری از بی‌ال در چین به اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و ظهور دان‌می (danmei؛ خوانش چینی ماندارین از اصطلاحِ ژاپنی تانبی) بازمی‌گردد،[۷۸] مقررات دولتی در چین انتشار برخط آثار نویسندگان دان‌می را با دشواری روبه‌رو کرد؛ به‌طوری که آیین‌نامه‌ای که در سال ۲۰۰۹ از سوی ادارهٔ ملی انتشارات چین صادر شد، بخش عمده‌ای از داستان‌های برخط دان‌می را ممنوع کرد.[۷۹] در سال ۲۰۱۵ نیز در چین قوانینی برای ممنوعیت نمایش روابط همجنس در تلویزیون و سینما به اجرا درآمد.[۸۰] رشد ارائه‌دهنده خدمات پخش جریانی در دههٔ ۲۰۱۰ یکی از عوامل محرک تولید مجموعه‌های نمایشی بی‌ال در سراسر آسیا دانسته می‌شود، زیرا توزیع برخط بستری را برای انتشار آثاری با محتوای روابط غیردگرجنس‌گرایانه فراهم می‌کند؛ آثاری که پخش آن‌ها از تلویزیون پخش همگانی اغلب مجاز نیست.[۷۵]

مفاهیم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بی‌شونن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
دیوید بویی
بیورن اندرسن
تاماسابورو باندو پنجم
دیوید بویی، موسیقی‌دان، بیورن اندرسن، بازیگر، و تاماسابورو باندو پنجم، بازیگر کابوکی، بر نحوهٔ به‌تصویرکشیدن شخصیت‌های بی‌شونن در مانگای شوجو و بی‌ال تأثیر گذاشتند.

شخصیت‌های اصلی آثار بی‌ال اغلب بی‌شونن (美少年؛ به‌معنای تحت‌اللفظی «پسر زیبا») هستند؛ پسران و مردان جوانی که به‌شدت آرمانی‌سازی شده‌اند و ویژگی‌های مردانگی و زنانگی را به‌طور هم‌زمان در خود دارند.[۸۱] مفهوم بی‌شونن را می‌توان در نقاط مختلف شرق آسیا مشاهده کرد، اما نمود زیبایی‌شناختی ویژهٔ آن در مانگای شوجو دههٔ ۱۹۷۰ (و پس از آن در مانگای شونن-آی) از فرهنگ عامهٔ آن دوران تأثیر پذیرفت؛ از جمله از هنرمندان گلم راک مانند دیوید بویی، ایفای نقش تادزیو توسط بیورن اندرسن در اقتباس سینمایی سال ۱۹۷۱ مرگ در ونیز، و اوناگاتای کابوکی، تاماسابورو باندو پنجم.[۸۲] هرچند بی‌شونن به بی‌ال محدود نمی‌شود، اما آندروجینیِ شخصیت‌های بی‌شونن اغلب برای پرداختن به مفاهیم جنسیت و گرایش جنسی در آثار بی‌ال به کار گرفته می‌شود.

سمه و اوکه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
اثری یائویی که یک seme (در چپ) و یک uke (در راست) را نشان می‌دهد.

دو شخص در ژانر یائویی (و تا اندازه ای کمتر در یوری)[۸۳] که در رابطهٔ جنسی مشارکت می‌جویند، اغلب به نام‌های سمه (فاعل یا top) و اوکه (مفعول یا bottom) خوانده می‌شوند. این واژگان از هنرهای جنگی سرچشمه گرفته‌اند:[۸۴] سمه از فعلی سرچشمه می‌گیرد که معنای «یورش بردن» می‌دهد، در حالی که uke از فعل «دریافت کردن، گرفتن» سرچشمه می‌گیرد و در زبان عامیانهٔ همجنسگرایی ژاپنی در معنای دریافت کنندهٔ آلت یا شونده (bottom) در آمیزش مقعدی به کار می‌رود. آلئاردو زانگلینی بر این گمان است که واژگان هنرهای جنگی برای یک خواننده ژاپنی اهمیتی بسزا دارند به گونه ای که الگوی نخستینِ روابط همجنسگرایی در ژاپن، خود محتوی عشق بین سامورایی‌ها و همراهان همجنس آنان بود.[۸۴] سمه و اوکه اغلب به سبک بی‌شونن و به شدت آرمانگرایانه نگاریده می‌شوند و آمیزه ای از هر دوی ویژگی‌های مردانگی و زنانگی اند.[۸۱]

زانگلینی گمان می‌کند که الگوی مثالی یک سامورایی خود مسبب «ساختار سلسله‌مراتبی و تفاوت سنی» در برخی روابط است که در یائویی و بی‌ال ترسیم می‌شود.[۸۴] در بیشتر موارد سمه به عنوان مردِ مثالیِ فرهنگ انیمه و مانگا ترسیم می‌شود: خویشتن دار، نیرومند از دیدگاه بدنی، و نگهبانِ شریک جنسی اش. سمه به‌طور کلی از نظر سنی بزرگتر و نیز بلند قامت تر،[۸۵] چانه‌ای سفت‌تر، موهای کوتاه‌تر، چشمانی کوچکتر، ویژگی‌های قالبی مردانه‌تر و رفتاری شاه نرینه تر از uke دارد. سمه معمولاً اوکه را دنبال می‌کند، کسی که اغلب بدنی نرم‌تر، آندروجین، ویژگی‌های زنانه، با چشمانی بزرگتر و ساختاری کوچکتر دارد و از دیدگاه بدنی از سمه ناتوان‌تر است.[۸۶] راه دیگری که نقش‌های سمه و اوکه را به ما می شناسانَد، این است که ببینیم کدام یک در روابطی که با دیگری دارد، مسلط و فرادست است _آن شخصیتی می‌تواند نقش uke را ایفا کند که (حتی اگر نماینده ویژگی‌های زنانه نباشد) به سادگی با شریک خود قیاس شده و شخصیت فرادست‌تر و مردانه‌تر را دنبال کند.[۸۷]

یک مفهومِ یائوییِ همسان با سمه و اوکه، مفهوم tachi و neko است، هر چند با آن یکی نیست. این جفتِ الگویی بیشتر در آثار یائویی کهن به کار می‌رفت _در یائویی امروزی، این جفتِ مفهومی اغلب در جفتِ مفهومیِ سمه و اوکه تحلیل رفته یا اینکه دیگر نیازی به یادکردن از آن نیست. واژهٔ tachi به عنوان آن عضوی در رابطهٔ آمیزشی که شریکِ کنش پذیرِ خود (یعنی neko که برابر با uke امروزی است) را دنبال می‌کند، مفهوم شده است. آن پسر گِی که از پسر (مرد) دیگر درخواست [سکس] می‌کند، نه تنها می‌تواند برانگیزانندهٔ رابطه جنسی باشد بلکه همچنین از احساسِ داشتنِ نقشِ یک شونده (bottom) لذت می‌برد.

آمیزش مقعدی، زمینه ای رایج در یائویی است به طوری که تقریباً همگی داستان‌ها [ی این ژانر]، به نحوی بدان اشاره می‌کنند. آن جای خط داستان که در آن اوکه نسبت به آغازیدن آمیزش مقعدی با سمه بی‌میل است، شبیه است به بی میلی خواننده [ی داستان] به داشتن رابطهٔ آمیزشی با کسی دیگر برای نخستین بار.[۸۸] زانگلینی می‌نویسد که تشریح آمیزش مقعدی تقریباً همواره شخصیت‌ها (سمه و اوکه) را رو در روی یکدیگر قرار می‌دهد، تا شیوه سگی. زانگلینی همچنین می‌نویسد که uke به ندرت کار آلت لیسی بر روی سمه را انجام می‌دهد، بلکه به جای آن جذابیت سکسی و عاشقانهٔ شریکش را دریافت می‌دارد.[۸۴]

امکان جا به جایی نقش‌های سمه و اوکه اغلب منبعی برای شوخی و برانگیزش جنسی برای شخصیت‌ها است.[۲۲] گاهی شخصیت شونده (bottom) در رابطهٔ جنسی یک کننده (top) خواهد شد؛ یا هر دو نقش جنسی خود را با یکدیگر جا به جا خواهند کرد.[۸۹] ریبا (به ژاپنی: リバ که کوته نوشت واژهٔ انگلیسی Revesible به معنای دگرگون شونده، تغییر پذیر است) برای تشریح جفتی که امکان دارد نقش‌های سمه و اوکه خود را عوض کنند، به کار می‌رود.[۹۰] در نوع عام دیگری از شخصیت‌ها، نویسنده از شکل‌دادن سنتی به سمه و اوکه خودداری می‌کند و هر دو عاشق را به صورت «پسران خوشگلِ به یک اندازه جذاب» ترسیم می‌کند. در این مورد، هر یک از دو نفری که معمولاً نقش اصلی را دارد، در فرایند آمیزش نقش کنش‌پذیر (مفعول) را ایفا خواهد کرد.

بارا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

هر چند گاهی منتقدان غربی بارا را با یائویی آمیخته و یکی انگاشته‌اند، اما مانگای مردان گی یا gei comi (عشق مردانه یا Men's Love یا ML به انگلیسی و بارا به ژاپنی) برای خواننده مرد گی و نه خوانندهٔ زن فراهم می‌شود و در ابتدا بیش از هر چیز خالق آنها هنرمندان مرد گی یا دوجنس‌گرا (از جمله گنگورو تاگامه) هستنپ و در مجله‌های مردان همجنسگرا به صورت دنباله‌دار (سریالی) به چاپ می‌رسد.[۹۱] بارا یک ژانر جاویژه بازاریِ کوچکتر از یائویی در ژاپن است.[۹۲] بارا دربرگیرندهٔ زیر_ژانر seijin (تن‌کامگی مردانه) برای مردان همجنسگراست و بیشتر شبیه به کامیک‌های برای مردان (سینن) است تا کامیک‌هایی که برای خوانندگان زن نوشه می‌شوند (شوجو/جوسی).[۹۳] شماری اندک از آنها مجوز انتشار یافته یا برای بازارهای انگلیسی زبان ترجمه شده‌اند.[۹۲]

بارا بازآفرینی نقش‌های جنسی دگرجنس‌گراهنجارِ بین seme ی مردوار و uke ی زن وار که در یائویی برجسته است را هدف نمی‌گیرد. مانگای مردان گی کمتر صحنه‌های «گریه‌های مهارنشدنی یا وقفه‌های تأمل در خود» را در بر می‌گیرد و کمتر از یائویی در پی «به دست دادن شناخت کلی از شخصیت‌ها» پیش از وقوع صحنه‌های سکسی است.[۹۴] مردان در کامیک‌های بارا شباهت بیشتری به مردانگی در رفتار دارند و به عنوان «پُر مو، بسیار عضلانی، یا با اندکی اضافه وزن»[۹۵] شبیه به بیف‌کیک یا خرس نگاریده می‌شوند. هر چند بارا معمولاً رمانتیسم گی و محتوای بزرگسالانه را در بر می‌گیرد که گاهی شامل خشونت یا سوء استفاده است اما در بیشتر موارد جهان واقعی یا زمینه‌های اتوبیوگرافیک را بررسی و ارزیابی می‌کند و تابوی همجنس‌گرایی در ژاپن را به رسمیت می‌شناسد.[۹۶] گاچی موچی (gachi muchi) به معنای عضلانی و چاق، زیر-ژانری برای عشق پسرانه (boys' love) است و در میان هواداران انگلیسی زبان، بارا نامیده می‌شود؛[۹۷]این ژانر نمایانگر یک میانبُر بین بارا و یائویی است؛ و از لحاظ نویسندگان، هنرمندان و سبک هنری با آن دو اشتراک قابل توجهی دارد. این زیر-ژانرِ نوپای عشق پسرانه با اینکه هنوز به جهت زنان آفریده شده، ویژگی‌های بدنی مردانه‌تر را ترسیم می‌کند و بیشتر احتمال دارد نویسندگان و هنرمندان مرد همجنسگرا نوشته باشند؛ و نیز تصور می‌شود که آمیزه ای از مخاطبان گی را فریفته خود کند. پیش از گسترش گاچی موچی، بزرگ‌ترین همپوشانی و اشتراک بین نویسندگان یائویی و بارا در آثاری بود که زمینهٔ بی‌دی‌اس‌ام داشتند.[۹۸] مانند Zettai Reido؛ مجله‌ای گلچین که آشکارا شمار زیادی نویسندهٔ مرد داشت.[۹۹] چندین تن از نویسندگانِ زنِ یائویی که آثار یائویی با زمینهٔ BDSM نگاشته بودند، برای نوشتن داستان‌های بارا با زمینهٔ BDSM نیز استخدام شده‌اند.[۹۸]

کمبود شخصیت‌های زن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

شخصیت‌های زن اغلب یا نقش‌های بسیار کمی در یائویی دارند یا غایب اند.[۱۰۰] سوزوکی می‌نویسد که به ویژه مادران در چهره ای منفی نگاشته می‌شوند، چنان‌که در مورد Zetsuai 1989 دیده می‌شود یعنی زمانی که شخصیت اصلی به عنوان یک کودک می‌بیند که مادرش، پدرش را می‌کُشد. سوزوکی بر این گمان است که علت آن اینست که شخصیت، و همین‌طور خوانندهٔ داستان، در پی جبران نبودِ مهرِ مادریِ بی قید و شرط با عشقی سوزان «قدغن» هستند که در یائویی دیده می‌شود.[۱۰۱] ناریکو انوموتو، یک نویسندهٔ یائویی، می‌گوید که زمانی که زنان در یائویی نگاریده می‌شوند، «کمکی نمی‌کند اما به طرزی رازآمیز داستان را واقعی جلوه می‌دهد».[۱۰۲] زمانی که هواداران [ــِـ آماتور]، یائویی را [با تقلید استهزاآمیز] از مجموعه‌هایی [نظیر انیمه‌های محبوب] که شخصیت‌های زن دارند، می‌آفرینند (همان‌طور که در آغاز این مقاله گفته شد، یائویی در اساس تقلیدی طنز آمیز از مانگا و انیمه‌های محبوب بود که هواداران آماتور آفریده‌اند)، نقش زن یا کاهش می‌یابد یا اینکه کشته می‌شود.[۱۰۰] یوکاری فوجیموتو می‌گوید که «به نظر می‌رسد یائویی و شخصیت‌های زنِ دوست داشتنی با یکدیگر ناهمخوان و متقابلند».[۱۰۳]

شونن-آی (عشق پسرانه)های آغازین و یائویی به عنوان زن‌ستیز نگریسته شده‌اند، اما ویم لانسینگ از کاهش پیام‌های زن ستیزانهٔ شخصیت‌ها یاد می‌کند و گسترش ژانر یوری را به عنوان نشانه‌ای از کاهش زن ستیزی می‌نگرد. همچنین هواداران یائویی به عنوان «مهاجرانی» که فرهنگ چیرهٔ جامعه را ترک گفته‌اند، نگریسته می‌شوند؛ [فرهنگی] که در این پارادایم به نحوی سرشتین و بنیادین، زن ستیز است.[۴۱] در سالیان اخیر، داشتن یک شخصیت زن که دو شخصیت داستان را پشتیبانی و حمایت کند، رو به محبوبیت گذارده است. یائویی نویسی به نام فومی یوشیناگا در کارهایش معمولاً دست کم یک شخصیت زنِ پشتیبان و دلگرمی دهنده را جای می‌دهد.[۱۰۴]

برابری گی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

داستان‌های یائویی به صورت نیرومندی هم-اجتماع گرا (homosocial) هستند که به مردان آزادی می‌دهند به یکدیگر بپیوندند و با هم هدف‌های مشترکی دنبال کنند چنان‌که در دوجینشی های∗ کاپیتان سوباسا دیده می‌شود؛ یا ممکن است با یکدیگر رقیب باشند چنان‌که در Haru Wo Daiteita دیده می‌شود. پیوند روحی و همسانیِ زوج ها[ی هم جنس] بر سلسله مراتب نیروی مرد-زن چیره می‌شود.[۱۰۵] بسیاری از زوج‌هایی که در داستان‌های سنتی یائویی نگاریده شده‌اند بایستی برای با هم بودن، بر مانع‌هایی که بیشتر روحی و احساسی هستند تا فیزیکی، چیره آیند. درون مایهٔ پیروزی قهرمان در یائویی با داستان‌های عامیانهٔ باختر زمین قیاس شده‌اند؛ به طوری که دومی گرایش به برانگیختن وضع موجود دارد اما یائویی راجع به شهوت و در پی «کشف، (و نه محصور کردن) فرصت هاست».[۶۲] آکیکو میزوگوچی می‌نویسد که هرچند [بهره‌گیری از] همجنسگرایی برای ژرفابخشی به تنش‌های عشقی همچنان «شرم آور» توصیف می‌شود، یائویی به‌طور فزاینده ای داستان‌های با مضمون آشکارسازی و پذیرش گام به گامِ شخصیت‌ها[ی همجنسگرا] در جمع بزرگتر را می‌نگارد؛ که از آن جمله می‌توان به مانگای آبی رخشنده (Brilliant Blue) اشاره کرد.

میزوگوچی بر این گمان است که یائویی توصیفی خیلی گی-دوستانه تر از جامعهٔ ژاپن را ارائه می‌کند، که ادعا می‌کند شکلی از کنشگرایی در میان نویسندگان یائویی است.[۱۰۶] برخی داستان‌های درازتر یائویی از جمله FAKE و Kizuna، زوجِ همجنس را در وضعی ترسیم می‌کنند که دوتایی در حال حرکت و کنش اند.[۱۰۷] هر چند شخصیت‌های مرد گی در مانگای یائویی برجسته شده‌اند، مانگای یائویی به ندرت با حقیقتِ همجنس‌گراهراسی در جامعهٔ ژاپن به روشنی رویارویی می‌کند. به گفته هیساکو میوشی، سردبیر شرکت انتشاراتی مانگای Libre Publishing، در حالی که یائوییِ سابق «بیشتر بر شیوهٔ زندگی همجنسگرایانه از دیدگاهی واقع گرا» تمرکز داشت، با گذشت زمان بار واقعگراییِ این ژانر رو به کاهش نهاد و جنبه طنز آن رو به فزونی نهاد و داستان‌ها [اکنون] «صرفاً برای تفریح» اند.[۱۰۸] مانگای یائویی اغلب رویه‌های فانتزیک، تاریخی یا فوتوریستی دارد و بسیاری از هواداران به این ژانر به مثابه یک «فانتزی فرار از واقعیات» می‌نگرند.[۱۰۹] همجنسگراهراسی زمانی که به عنوان یک موضوع ارائه شود،[۱۱۰] به مثابه یک شگرد پی‌رنگ به کار می‌رود تا «درام را ژرفا بخشد» یا اینکه پاکی و معصومیتِ عشقِ قهرمان را نشان دهد. مت تورن حدس زده است که خوانندگان ژانر یائویی _ژانری که در ابتدا روایت‌های رمانتیک [و سکسی] را می‌نگارد_ ممکن است به واسطهٔ وجود درون مایه‌های سیاسی نیرومندی مانند همجنسگراهراسی [که در داستان دیده می‌شود]، از حالت برانگیختگی جنسی خارج شود.[۱۱۱] ماکوتو تاتنو، دودلی و تردید خود را نسبت به اینکه تمرکز بر روی مسائل واقعی گی «به یک گرایش (روند) بدل شود، ابراز می‌دارد؛ چرا که دختران، بیشتر داستان را می‌پسندند تا واقع‌گرایی را».[۱۱۲] آلن ویلیامز استدلال می‌کند که نبود یک هویت گی در یائویی از پست‌مدرن بودنِ یائویی سرچشمه می‌گیرد.[۱۱۳]

فانتزی تجاوز

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فانتزی تجاوز، درون مایه ای است که نوعاً در یائویی دیده می‌شود.[۱۰۵] آمیزش مقعدی به مثابهٔ نوعی بیان وفاداری و عشق نسبت به شریک جنسی است و در یائویی «خشونتِ هویدا» ی تجاوزْ به یک «عمل سرشار از احساس» تغییر شکل می‌دهد. در حالی که جامعهٔ ژاپن اغلبْ زنانی که در زندگی مورد تجاوز قرار گرفته‌اند را نادیده می‌گیرد یا خوارشان می‌شمارد، ژانر یائوییْ پسرانی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند را چنان توصیف می‌کند که هنوز «سرشار از معصومیت» اند و پس از رخداد تجاوز، همچنان مورد علاقهٔ متجاوز خود اند؛ [این] مجازی است که شاید از [مانگای یائوییِ] کازه تو کی نو اوتا سرچشمه گرفته است.[۱۱۴] صحنه‌های تجاوز در یائویی به ندرت همچون اعمالی بزه (شامل یک متجاوز و یک قربانی) نمایانده شده‌اند: صحنه‌هایی که در آنها یک seme به یک uke تجاوز می‌نماید به مثابه نشانی از «اختلال امیال جنسیِ» متجاوز تشریح نشده‌اند بلکه در عوض نشانه ای از «عشق مهار نشدنیِ» متجاوز (seme) به uke هستند. چنین صحنه‌هایی اغلب نوعی شگردپی‌رنگ اند که بدین منظور استفاده می‌شوند تا قربانیْ متجاوزِ خود را به سان موجودی فراتر از یک دوست خوب ببیند و نوعاً سبب می‌شود که uke در عشق seme گرفتار آید.[۱۰۵] زمینه‌های فانتزی تجاوزْ پیگیر و جویای فقدان احساس مسئولیتِ قهرمان در سکس‌اند و در نهایت به بزنگاهِ داستان می‌رسد، جایی که «قهرمان مسئولیت سکس (تجاوز) خود را می‌پذیرد».[۱۱۵]

مانگای یائویی زیر هتل مجلل _که در زمینهٔ یک زندان مردانه به نگارش درآمده_ به خاطر توصیفی واقع گرایانه تر از تجاوز مورد ستایش قرار گرفته است.[۱۱۶] نویسندگانی همچون فوسانوسوکه ایناریا (نگارندهٔ مانگای گل رز نورس) از عنصر تجاوز نه به مثابه کاتالیزور رمانتیک سنتی بلکه به مثابه عنصر پی‌رنگ دراماتیک تراژیک بهره می‌گیرد. سایر یائویی‌ها گرایش به این دارند که رابطهٔ دوستی ای را توصیف کنند که از شکل غیر رضایتمندانه آغاز و به شکل رضایتمندانه تغییر شکل می‌دهد؛ اما داستان‌های جناب فوسانوسوکه ایناریا از آن گونه‌هایی اند که پیوندهای دوستی از شکل رضایتمندانه آغاز و به دوستیِ غیر رضایتمندانه ختم می‌شوند؛ آن هم بیشتر به سبب فشارهای اجتماعی بیرونی ای که به روابط شخصیت‌های گی برچسب انحراف می‌زنند. داستان‌های وی هنوز فانتزیک شناخته می‌شوند، با این حال بی پرده و واقع گرایانه صحنه‌های سکسی تجاوز میان شخصیت‌ها را به نگارش می‌کشانند.[۱۱۷]

تراژدی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

داستان‌های نشریه جونه∗ با پایانِ دربرگیرندهٔ خودکشی شان محبوب بودند چرا که «تماشاگه زجر و رنج مردان» بودند.[۱۱۸] نظر مت تورن این است که در یائوییْ توصیف و تشریح آزار و اذیت (سوء استفاده) راهی است برای برخی خوانندگان که با آزار و اذیت‌هایی که خود شخصاً تجربه کرده‌اند کنار بیایند. در میانهٔ دهه ۱۹۹۰ آنچه مُد بود، پایان خوشِ [داستان] بود. زمانی که پایان‌های تراژیک نشان داده می‌شوند، علتْ خیانت و بی وفایی [یک عاشق به معشوقش] نیست بلکه تقدیرات بی رحم و ناخواستهٔ یک جهان بیرونیِ سازش‌ناپذیر است.[۱۱۹]

نشر در ژاپن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ۱۹۹۰، هفت نشریه ژاپنیْ درون مایهٔ بی‌ال را وارد محصولات خود کردند _که آغازی شد بر بازار نشر تجاری [این] ژانر. در ۲۰۰۳ حدود ۳٫۸ درصد از هفته نامه‌های مانگا به بی‌ال اختصاص یافته بودند. ارزیابی ای در سال ۲۰۰۸ تخمین زد که بازار یائویی تجاری ژاپنی سالانه نزدیک به ۱۲ بیلیون ین درآمد ناخالص داشت که از این رقم فروش رمان ماهانه ۲۵۰ میلیون ین، مانگا ماهانه ۴۰۰ میلیون ین، CDها ماهانه ۱۸۰ میلیون ین، و بازی‌های ویدیویی ماهانه ۱۶۰ میلیون ین بودند. در همین زمان، مجلات بی‌ال شامل BE-BOY, CHARA, GUSH و CIEL می‌شدند. گزارشی در ۲۰۱۰ تخمین زد که ارزش بازار یائویی در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ نزدیک به ۲۱٫۳ بیلیون ین بود.[۱۲۰]

در کنار مانگا و انیمه، بازی‌های بی‌ال (معروف به عنوان بازی‌های یائویی) نیز وجود دارند و معمولاً دربرگیرندهٔ رمان‌های دیداری (بصری) یا اروگه اند که جهت‌گیری شان حول و حوش زوج‌های مرد همجنسگرا بوده و برای مخاطبان زن اند. مانگای یائویی نیز گمان می‌رود بخش عمده بازار (مخاطبان) اش را زنان تشکیل دهد. ملاک این است که هر دوی شخصیت(ها) و موارد مؤثرْمرد هستند. بازی‌هایی که مخاطبان مرد همجنسگرا را هدف می‌گیرند ممکن است بارا نامیده شوند.

یک یائوییِ دوجینشیِ رمان هری پاتر که قهرمان داستان، هری پاتر، را در حال بوسیدن سوروس اسنیپ می‌نگارد.

فن فیکشن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

خرده‌فرهنگِ فن فیکشنِ ژاپنی که با نام دوجینشی∗ شناخته می‌شود همزمان با برابرنهاد انگلیسی اش در دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد.[۴۱] شباهت‌های شاخص فن فیکشن در هر دو کشور عبارتست از بی رغبتی به ساخت روایتی استاندارد و محبوبیت ویژهٔ درون‌مایه‌های داستانی علمی–تخیلی.[۸۱] دوجینشی‌های اولیهْ انتشاراتِ آماتوری بودند که تحت کنترل قید و بندهای رسانه ای [و رسمی] نبودند. داستان‌ها را نوجوانانْ برای مخاطبان نوجوان نگاشته و کلاً بر پایه کاراکترهای مانگا یا انیمه‌ای که آنان نیز در نوجوانی یا ابتدای بیست سالگی شان بودند، می‌آفریدند.[۴۱] بیشتر دوجینشی‌ها را آماتورهایی که اغلب در "محافل (دایره‌ها)" کار می‌کنند، می‌سازند.[۱۲۱] گروه کلمپ چونان محفلِ دوجینشیِ آماتوری که با یکدیگر برای خلق نقیضهای از سن سیا∗ همکاری کردندْ آغاز به کار کرد.[۱۲۲] البته هنرمندان حرفه ای خاصی مانند کوداکا کازوما دوجینشی نیز می‌آفرینند.[۱۲۳] برخی شرکت‌های انتشاراتیْ مانگاهای دوجینشی ای که در دهه ۱۹۸۰ منتشر شدند را مورد بازبینی قرار دادند تا [نویسندگان] آماتور مستعد را شناسایی کنند، کاری که به پیدایش یوکا نیتا و چندین هنرمند دیگر انجامید.[۱۲۴] انجام این کار در دهه ۱۹۹۰ کاهش یافت اما به پیدایش شونگیکو ناکامورا نیز منتج شد.[۵۷]

دوجینشیِ معمولْ روابط مرد-مرد در مانگا و انیمهٔ غیر رومانتیک را ترسیم می‌کند. بسیاری از [این]محصولاتْ سرچشمه شان در آثار شونن و سینن‌های مرد-محوری است که دربرگیرنده دوستی‌های گرم مرد-مرد بوده و هواداران آنان را دلالتی بر مؤلفه‌های هم‌جنس‌کامگی می‌بینند،[۱۲۵] از آن جمله می‌توان به کاپیتان سوباسا و سن سیا را نام برد؛ دو اثری که یائویی را در دههٔ ۱۹۸۰ محبوب ساختند.[۴۱] ناشران شونن مانگا ممکن است کالاهایی (خدماتی) با زمینهٔ همواروتیک به عنوان سرویس خواننده∗به خوانندگان بی‌ال خود ارائه دهند.[۱۲۶] مؤسس شرکت کومیکت (Comiket)∗ یوشیهیرو یونه زاوا∗ دوجینشی را شبیه «بازی کردن دختران با عروسک‌ها» توصیف کرد.[۸۸] هواداران یائویی ممکن است داستانی دربارهٔ دو شخصیت واقعی مرد [ــِـ داستان را با تخیل خود] ابداع کرده و دیگر شخصیت‌ها را در داستان وارد کنند. هر شخصیت مرد _از جمله شخصیت‌هایی از محصولات غیرمانگایی مانند هری پاتر وارباب حلقه‌ها[۱۲۷] یا بازی‌های ویدیویی مانند بازی چند نفرهٔ کینگدم هارتس و فاینال فانتزی[۱۲۸][۱۲۹] یا مردم حقیقی مانند سیاستمداران_ ممکن است سوژه ای برای [خلق] یک دوجینشی شوند. مؤلفان آماتور همچنین ممکن است شخصیت‌هایی را با تجسم بخشیِ مفاهیم انتزاعی (مانند تجسم بخشی به کشورها در وب‌کامیکِ هتالیا: نیروهای محور∗)بیافرینند.[۱۳۰] در ژاپن نام گذاری دوجینشی‌ها نوعاً شامل نام‌های دو شخصیت اصلی داستان است که با علامت ضربدر از یکدیگر جدا شده‌اند، به طوری که نخست نام seme و سپس نام uke آورده می‌شود.[۱۳۱]

هر چند گاندام وینگ (Gundam Wing) فاقد محتوای رمانتیک گی است، نخستین اشتهارش در آمریکای شمالی به وسیلهٔ کارتون نت‌ورک در سال ۲۰۰۰ (پنج سال پس از پخش اولیه اش در ژاپن) خود نقطه عطفی بود بر داستان‌های یائویی که خوانندگان [ــِـ آماتور] در باختر زمین خلق می‌کردند؛ چنان‌که مک هاری در مقاله‌اش ذکر کرده (و نیز ایده‌های نظریه‌پردازان جنسی مانند جودیت باتلر و اِوِه سجویک∗) گاندام وینگ خود سبب مطالعهٔ «یائوییِ غربی گونه» می‌شود.[۱۳۲] از آن رو که فن فیکشنِ یائویی اغلب با اسلش فیکشن∗‌های غربی قیاس شدهْ مهم است که تفاوت‌های نامحسوس میان آن‌ها را دریابیم. آنتونیا لِوی می‌گوید که «چهرهٔ نوجوان در مانگای بی‌ال که خیلی راحت به آندروجینی تعبیر شده و ظرفیت تفسیرهای چندوجهی از سکس و جنسیت را داردْ چیزیست که دستیابی به آن برای اسلش نویسان بسی مشکلتر است».[۱۳۳] فارغ از این‌ها، با توجه به همپوشانی‌های ژرفی که میان دوخرده فرهنگ خوانندگان موجود استْ شباهت‌ها و پیوندهای بین یائویی و فن فیکشن اسلش نبایستی مورد غفلت قرار گیرند؛ چنان‌که کثرت اسلش فیکشن‌ها و دوجینشی∗های الهام گرفته از هری پاتر این را ثابت می‌کند.

یادداشت‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ آثاری که روابط هم‌جنس‌کامگانه میان شخصیت‌های زن را به تصویر می‌کشند، با عنوان یوری شناخته می‌شوند.
  2. ↑ اصطلاح «بی‌شونن مانگا» گاه در دههٔ ۱۹۷۰ به کار می‌رفت، اما از دههٔ ۱۹۹۰، با گسترش دامنهٔ شخصیت‌های اصلی این آثار فراتر از پسران نوجوان سنتی، کاربرد آن کاهش یافت.[۲]
  3. ↑ در داستان‌های عاشقانهٔ مرد-مرد چینی، از اصطلاح دان‌می (خوانش ماندارینی واژهٔ tanbi) استفاده می‌شود.[۹]
  4. ↑ واژه‌ها یا عبارات ژاپنی‌ای که از واژه‌های انگلیسی گرفته شده یا بر پایهٔ آن‌ها ساخته شده‌اند، اما در انگلیسی استاندارد وجود ندارند یا معنایی متفاوت دارند

^ Fan labor یا Fan production کارهای آفرینشگرانهٔ هواداران رسانه‌های گوناگون مانند گروه‌های موسیقی یا داستانی (فن فیکشن) هستند؛ دستاوردهای هنری این هواداران و خوانندگانِ آماتور ممکن است به اندازه خودِ آثار رسمی هنری ارزش داشته باشند اما اینان اغلب کارهای خود را نه با رویکرد دریافت پول بلکه برای لذت بردن هوادارانی که در همان زمینه‌های هنری با آنان علایق مشترک دارند، انجام می‌دهند.

^ دوجینشی یا Dōjinshi به اثر هنری از گونهٔ ناشر-نویسنده گفته می‌شود که نویسندهٔ آن، ناشر نیز هست. نویسندگان این ژانر غالباً آماتور هستند و با فن فیکشن تا حدودی همسان است.

^ خود-تحقیر کننده یا خود-ارزش کاهنده (self-deprecating) به کاری یا رفتاری که از کسی سر می‌زند و با تحقیر شخصیت خود یا کاستن از عزت و احترام خود شخص همراه است، گویند.

^ «گروه سال ۲۴» واژه‌ای است که دانشگاهیان و منتقدان هنری برای اشاره به گروهی از مانگا نویسان زن ساختند که تأثیری بسزا بر آغاز شوجو مانگا (کامیک‌های دخترانه) در دهه ۱۹۷۰ داشتند. از برجسته‌ترین آنان می‌توان از موتو هاجیو و کیکو تاکه میرا را نام برد. چراییِ نهادن نام «گروه ۲۴» بر این نویسندگان ناشناخته است اما گمان می‌رود که علت آن این باشد که آنان حول دورهٔ شووا ۲۴ یعنی سال ۱۹۴۹ به دنیا آمده‌اند.

^ umbrella term یا واژهٔ چتری، نام دیگر hypernym (رو نام) است و به نامی یا واژه ای اشاره دارد که خود دربرگیرندهٔ نام یا واژگان دیگری است. برای نمونه واژگان عقاب، شاهین، پرستو همگی زیر نام‌های پرنده هستند پس واژهٔ پرنده یک hypernym برای آنهاست.

^ Slash fiction یا داستان اسلش، ژانری از فن فیکشن است که پیوندهای رمانتیک یا سکسی میان شخصیت‌های مرد داستان موضوع آن است و گاهی با نماد m/m که حرف نخست در کلمهٔ male (مرد) را کنار یکدیگر می‌نهد، نشان داده می‌شود. برابر نهاد آن برای زنان femslash است که با نماد f/f که در آن f نخستین واژهٔ کلمهٔ female به معنای زن است، نشان داده می‌شود.

^ چنان‌که گفته شد، نخستین مجله در ژاپن که نوشتارهای زیباشناختی مرد-مرد چاپ می‌کرد، جونه (Juné) نام داشت.

^ Saint Seiya

^ Fan Service، سرویس خواننده یا سرویس هوادار در فرهنگ لغت الکترونیکی Urban Dictionary چنین تعریف شده است: به‌طور کلی سرویس خواننده راجع به صحنه (سکانس)هایی است که برای تهییج و تحریک جنسی بیننده طراحی شده‌اند. می‌توانند شامل جامه‌های نیمه لخت، نمای باسن، نمای شورت زنانه، نماهای برهنه (به ویژه صحنه‌های دوش‌گیری) و غیره باشند.[۱۳۴]

^ Comicet یک نمایشگاه دوجینشی است که سالانه دوبار در توکیوی ژاپن برگزار می‌شود و ناسودبر و داوطلبانه است. در ۲۱ دسامبر ۱۹۷۵ با شرکت حدود ۷۰۰ نفر آغاز به کار کرد و اکنون بزرگ‌ترین هم ایش خوانندگان یائویی در جهان با حدود نیم میلیون شرکت کننده است.

^ Yoshihiro Yonezawa

^ Hetalia: Axis Powers

^ Eve Sedgewick

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 Suzuki 2015, pp. 93–118.
  2. 1 2 Akiko, Mizoguchi (2003). "Male-Male Romance by and for Women in Japan: A History and the Subgenres of Yaoi Fictions". U.S. -Japan Women's Journal. 25: 49–75.
  3. 1 2 3 Welker, James (2006). "Beautiful, Borrowed, and Bent: 'Boys' Love' as Girls' Love in Shôjo Manga'". Signs: Journal of Women in Culture and Society. 31 (3): 842. doi:10.1086/498987. S2CID 144888475.
  4. 1 2 Welker, James. "Intersections: Review, Boys' Love Manga: Essays on the Sexual Ambiguity and Cross-Cultural Fandom of the Genre". Intersections. Archived from the original on 8 November 2014. Retrieved 29 November 2014.
  5. 1 2 Bauer, Carola (2013). Naughty girls and gay male romance/porn: slash fiction, boys' love manga, and other works by Female "Cross-Voyeurs" in the U.S. Academic Discourses. [S.l.]: Anchor Academic Publishing. p. 81. ISBN 978-3-95489-001-9.
  6. ↑ Suzuki 1999, p. 250.
  7. 1 2 Suzuki 1999, p. 252.
  8. ↑ Suzuki 1999, p. 251.
  9. ↑ Wei, John (2014). "Queer encounters between Iron Man and Chinese boys' love fandom". Transformative Works and Cultures. 17. doi:10.3983/twc.2014.0561. hdl:2292/23048.
  10. ↑ Welker 2015, pp. 52–53.
  11. 1 2 3 4 "Definitions From Japan: BL, Yaoi, June". aestheticism.com. Archived from the original on 5 June 2009.
  12. 1 2 3 "What is Boys' Love?". Futekiya. Dai Nippon Printing. 8 March 2020. Archived from the original on 16 November 2020. Retrieved 14 November 2020.
  13. 1 2 Galbraith, Patrick W. (2011). "Fujoshi: Fantasy Play and Transgressive Intimacy among "Rotten Girls" in Contemporary Japan". Signs. 37 (1): 211–232. doi:10.1086/660182. S2CID 146718641.
  14. 1 2 Mari, Kotani, foreword to Saitō, Tamaki (2007). "Otaku Sexuality" in Christopher Bolton, Istvan Csicsery-Ronay Jr. , and Takayuki Tatsumi ed. , page 223 Robot Ghosts and Wired Dreams University of Minnesota Press شابک ‎۹۷۸−۰−۸۱۶۶−۴۹۷۴−۷
  15. 1 2 Ingulsrud, John E.; Allen, Kate (2009). Reading Japan Cool: Patterns of Manga Literacy and Discourse. Rowman & Littlefield. p. 47. ISBN 978-0-7391-2753-7.
  16. ↑ Thorn 2004, p. 171.
  17. 1 2 3 4 5 6 Zsila, Agnes; Pagliassotti, Dru; Orosz, Gabor; Demetrovics, Zsolt (2018). Chiesi, Francesca (ed.). "Loving the love of boys: Motives for consuming yaoi media". PLOS One. 13 (6) e0198895. Bibcode:2018PLoSO..1398895Z. doi:10.1371/journal.pone.0198895. PMC 6002055. PMID 29902228.
  18. 1 2 "BL vs Yaoi vs Shounen-ai". Futekiya. Dai Nippon Printing. 11 April 2020. Archived from the original on 13 November 2020. Retrieved 10 November 2020.
  19. ↑ Nagaike & Aoyama 2015, p. 120.
  20. ↑ Wilson, Brent; Toku, Masami (2003). ""Boys' Love", Yaoi, and Art Education: Issues of Power and Pedagogy". Visual Culture Research in Art and Education. Archived from the original on 10 June 2010.
  21. ↑ Cha, Kai-Ming (7 March 2005). "Yaoi Manga: What Girls Like?". Publishers Weekly. Archived from the original on 4 December 2014. Retrieved 28 November 2014.
  22. 1 2 Wood, Andrea (2006). "Straight" Women, Queer Texts: Boy-Love Manga and the Rise of a Global Counterpublic". WSQ: Women's Studies Quarterly. 34 (1/2): 394–414.
  23. ↑ Hahn Aquila, Meredith Suzanne (2007). "Ranma ½ Fan Fiction Writers: New Narrative Themes or the Same Old Story?". Mechademia. 2: 34–47. doi:10.1353/mec.0.0017. S2CID 201756800.
  24. ↑ de Bats 2008b, pp. 133–134.
  25. ↑ McLelland & Welker 2015, pp. 6–7.
  26. ↑ de Bats 2008b, p. 136.
  27. ↑ McLelland & Welker 2015, p. 7.
  28. ↑ McLelland & Welker 2015, pp. 7–8.
  29. ↑ Hartley 2015, p. 22.
  30. 1 2 3 4 5 Vincent, Keith (2007). "A Japanese Electra and Her Queer Progen". Mechademia. 2. Project MUSE: 64–79. doi:10.1353/mec.0.0000. S2CID 120935717. Archived from the original on 30 November 2021. Retrieved 17 November 2020.
  31. ↑ Brient 2008b, p. 7.
  32. 1 2 Welker 2015, p. 45.
  33. ↑ Welker 2015, p. 44.
  34. ↑ Welker 2015, p. 47.
  35. 1 2 3 Welker 2015, p. 51.
  36. ↑ Angles, Jeffrey (2011). Writing the love of boys: origins of Bishōnen culture in modernist Japanese literature. Minneapolis: University of Minnesota Press. p. 1. ISBN 978-0-8166-6970-7.
  37. ↑ Toku, Masami (2007). "Shojo Manga! Girls' Comics! A Mirror of Girls' Dreams". Mechademia. 2: 19–32. doi:10.1353/mec.0.0013. S2CID 120302321.
  38. 1 2 McLelland & Welker 2015, p. 9.
  39. 1 2 Welker 2015, p. 62.
  40. ↑ Strickland, Elizabeth (2 November 2006). "Drawn Together". The Village Voice. Archived from the original on 20 August 2009.
  41. 1 2 3 4 5 McHarry, Mark (November 2003). "Yaoi: Redrawing Male Love". The Guide. Archived from the original on 17 April 2008.
  42. 1 2 Welker 2015, p. 54.
  43. ↑ Welker 2015, pp. 55–56.
  44. ↑ Matsui, Midori. (1993) "Little girls were little boys: Displaced Femininity in the representation of homosexuality in Japanese girls' comics," in Gunew, S. and Yeatman, A. (eds.) Feminism and The Politics of Difference, pp. 177–196. Halifax: Fernwood Publishing.
  45. ↑ Welker 2015, pp. 54–56.
  46. ↑ Kincaid, Chris (مارس 8, 2013). "Yaoi: History, Appeal, and Misconceptions". Japan Powered. Archived from the original on مارس 27, 2020. Retrieved مارس 28, 2020.
  47. ↑ "James Welker, "Boys Love (BL) Media and Its Asian Transfigurations"". Center for East Asian Studies. The Trustees of the University of Pennsylvania. مارس 27, 2018. Archived from the original on مارس 26, 2020. Retrieved مارس 28, 2020.
  48. ↑ Liu, Ting (April 2009). "Conflicting Discourses on Boys' Love and Subcultural Tactics in Mainland China and Hong Kong". Intersections: Gender, History and Culture in the Asian Context (20). Archived from the original on 28 January 2013. Retrieved March 28, 2020.
  49. ↑ Welker 2015, p. 61.
  50. ↑ Welker 2015, pp. 59–60.
  51. ↑ Welker 2015, p. 59.
  52. ↑ Welker 2015, pp. 60–62.
  53. ↑ Brient 2008b, pp. 5–7.
  54. ↑ Thorn 2004, p. 170.
  55. ↑ Welker 2015, p. 57.
  56. 1 2 Welker 2015, pp. 64–65.
  57. 1 2 Bollmann, Tuuli (2010). Niskanen, Eija (ed.). "He-romance for her – yaoi, BL and shounen-ai" (PDF). Imaginary Japan: Japanese Fantasy in Contemporary Popular Culture. Turku: Interna-tional Institute for Popular Culture: 42–46. Archived from the original (PDF) on 19 March 2015.
  58. ↑ Welker 2015, p. 63.
  59. ↑ Suzuki 1999, p. 261.
  60. 1 2 Welker 2015, p. 64.
  61. 1 2 Brient 2008b, p. 10.
  62. 1 2 McHarry, Mark (2006). "Yaoi". In Brulotte, Gaëtan; Phillips, John (eds.). Encyclopedia of Erotic Literature. New York: Routledge. pp. 1445–1447.
  63. ↑ Kimbergt 2008, pp. 113–115.
  64. 1 2 Sylvius 2008, pp. 20–23.
  65. ↑ Liu, Ting (2009). "Intersections: Conflicting Discourses on Boys' Love and Subcultural Tactics in Mainland China and Hong Kong". Intersections: Gender and Sexuality in Asia and the Pacific (20). Archived from the original on 28 January 2013. Retrieved 8 September 2009.
  66. 1 2 Hishida 2015, p. 214.
  67. ↑ Nagaike & Aoyama 2015, p. 121.
  68. ↑ Welker 2015, pp. 65–66.
  69. ↑ Welker 2015, p. 65.
  70. 1 2 Welker 2015, p. 67.
  71. ↑ McLelland, Mark (2006–2007). "Why are Japanese Girls' Comics full of Boys Bonking?". Refractory: A Journal of Entertainment Media. 10. Archived from the original on 15 April 2008.
  72. ↑ Brient 2008b, p. 11.
  73. ↑ Sylvius 2008, pp. 36–37.
  74. ↑ Watson, Joey; Jirik, Kim (15 June 2018). "Boys' love: The unstoppable rise of same-sex soapies in Thailand". ABC News. Archived from the original on 9 November 2020. Retrieved 17 November 2020.
  75. 1 2 Kishimoto, Marimi (14 November 2020). "Japanese-style 'boys love' dramas captivate Thai women". The Nikkei. Archived from the original on 17 November 2020. Retrieved 17 November 2020.
  76. ↑ Baudinette, Thomas (2019-04-03). "Lovesick, The Series: adapting Japanese 'Boys Love' to Thailand and the creation of a new genre of queer media". South East Asia Research. 27 (2): 115–132. doi:10.1080/0967828X.2019.1627762. ISSN 0967-828X. S2CID 198767219.
  77. ↑ Baudinette, Thomas (2020). "Creative Misreadings of "Thai BL" by a Filipino Fan Community: Dislocating Knowledge Production in Transnational Queer Fandoms Through Aspirational Consumption". Mechademia: Second Arc. 13 (1): 101–118. doi:10.5749/mech.13.1.0101. ISSN 1934-2489. JSTOR 10.5749/mech.13.1.0101. S2CID 219812643.
  78. ↑ Xu, Yanrui; Yang, Ling (2013). "Forbidden love: incest, generational conflict, and the erotics of power in Chinese BL fiction". Journal of Graphic Novels and Comics. 4 (1): 30–43. doi:10.1080/21504857.2013.771378. S2CID 145418374. Archived from the original on 2 February 2023. Retrieved 2 December 2018.
  79. ↑ Liu, Ting (April 2009). "Conflicting Discourses on Boys' Love and Subcultural Tactics in Mainland China and Hong Kong". Intersections: Gender and Sexuality in Asia and the Pacific (20). Archived from the original on 28 January 2013.
  80. ↑ Davis, Rebecca (5 June 2020). "China's Gay Rights Stance Can't Derail Demand for LGBT Films". Variety. Archived from the original on 30 October 2020. Retrieved 10 November 2020.
  81. 1 2 3 Kinsella, Sharon (Summer 1998). "Japanese Subculture in the 1990s: Otaku and the Amateur Manga Movement". Journal of Japanese Studies. 24 (2): 289–316. doi:10.2307/133236. JSTOR 133236.
  82. ↑ Monden, Masafumi (April 2018). "The Beautiful Shōnen of the Deep and Moonless Night: The Boyish Aesthetic in Modern Japan". ASIEN (147): 64–91. Archived from the original on 2 February 2023. Retrieved 31 July 2022.
  83. ↑ Aoki, Deb (3 March 2007) Interview: Erica Friedman – Page 2 بایگانی‌شده در ۱۳ مه ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine "Because the dynamic of the seme/uke is so well known, it's bound to show up in yuri. … In general, I'm going to say no. There is much less obsession with pursued/pursuer in yuri manga than there is in yaoi."
  84. 1 2 3 4 Zanghellini, A. (2009). "Underage Sex and Romance in Japanese Homoerotic Manga and Anime". Social & Legal Studies. 18 (2): 159–177. doi:10.1177/0964663909103623.
  85. ↑ Camper, Cathy (2006) Yaoi 101: Girls Love "Boys' Love".
  86. ↑ Jones, V. E. "He Loves Him, She Loves Them: Japanese comics about gay men are increasingly popular among women" بایگانی‌شده در ۲ مارس ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine. Boston.com. April 2005.
  87. ↑ Sihombing, Febriani (2011). "On The Iconic Difference between Couple Characters in Boys Love Manga بایگانی‌شده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine". Image & Narrative 12 (1)
  88. 1 2 Avila, K. "Boy's Love and Yaoi Revisited" بایگانی‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine. Sequential Tart. January 2005.
  89. ↑ Manry, Gia. (16 April 2008) It's A Yaoi Thing: Boys Who Love Boys and the Women Who Love Them بایگانی‌شده در ۹ ژوئیه ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine The Escapist
  90. ↑ "fujyoshi.jp". Archived from the original on 5 اوت 2008.
  91. ↑ McLelland, Mark (2000). Male homosexuality in modern Japan. Routledge. pp. 131, ff. ISBN 978-0-7007-1300-4.
  92. 1 2 Dirk Deppey. "A Comics Reader's Guide to Manga Scanlations". The Comics Journal. Archived from the original on 2012-04-06. Retrieved 11 July 2007.
  93. ↑ Madill, Anna; Zhao, Yao (2021-04-01). "Female-Oriented Male-Male Erotica: Comparison of the Engaged Anglophone Demographic and That of the Greater China Area". Sexuality & Culture (in English). 25 (2): 562–583. doi:10.1007/s12119-020-09783-9. ISSN 1936-4822. S2CID 225114409.
  94. ↑ McLelland, Mark (2000). Male homosexuality in modern Japan. Routledge. p. 136. ISBN 978-0-7007-1300-4.
  95. ↑ Elfodiluce, Valeriano (12 April 2004). "L'altra faccia dei manga gay". Gay.it. Archived from the original on 25 May 2014. Retrieved 24 May 2014.
  96. ↑ Solomon, Charles (14 October 2003). "Anime, mon amour: forget Pokemon--Japanese animation explodes with gay, lesbian, and trans themes". The Advocate. Archived from the original on 13 October 2020. Retrieved 9 November 2020.
  97. ↑ Simona (13 مه 2009). "Simona's BL Research Lab: Reibun Ike, Hyogo Kijima, Inaki Matsumoto". Akibanana. Archived from the original on 3 اکتبر 2009. Retrieved 29 اوت 2009.
  98. 1 2 Simona (13 مه 2009). "Simona's BL Research Lab: Reibun Ike, Hyogo Kijima, Inaki Matsumoto". Akibanana. Archived from the original on 3 اکتبر 2009. Retrieved 29 اوت 2009.
  99. ↑ Lunsing, Wim. Yaoi Ronsō: Discussing Depictions of Male Homosexuality in Japanese Girls' Comics, Gay Comics and Gay Pornography بایگانی‌شده در ۱۰ فوریه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine Intersections: Gender, History and Culture in the Asian Context Issue 12, January 2006 Accessed 12 August 2008.
  100. 1 2 Fletcher, Dani (May 2002). Guys on Guys for Girls – Yaoi and Shounen Ai بایگانی‌شده در ۲۶ دسامبر ۲۰۰۵ توسط Wayback Machine. Sequential Tart.
  101. ↑ Suzuki, Kazuko. 1999. "Pornography or Therapy? Japanese Girls Creating the Yaoi Phenomenon". In Sherrie Inness, ed. , Millennium Girls: Today's Girls Around the World. London: Rowman & Littlefield, pp. 259–260 شابک ‎۰−۸۴۷۶−۹۱۳۶−۵, شابک ‎۰−۸۴۷۶−۹۱۳۷−۳.
  102. ↑ Saitō Tamaki (2007) "Otaku Sexuality" in Christopher Bolton, Istvan Csicsery-Ronay Jr. , and Takayuki Tatsumi ed. , p. 231 Robot Ghosts and Wired Dreams University of Minnesota Press شابک ‎۹۷۸−۰−۸۱۶۶−۴۹۷۴−۷
  103. ↑ Fujimoto, Yukari (2013). Berndt, Jaqueline; Kümmerling-Meibauer, Bettina (eds.). Manga's cultural crossroads. Hoboken: Taylor and Francis. p. 184. ISBN 978-1-134-10283-9.
  104. ↑ Mayerson, Ginger (1 April 2007). "Ichigenme Volume 1". The Report Card. Sequential Tart. Archived from the original on 4 September 2015. Retrieved 5 April 2009.
  105. 1 2 3 Kazumi, Nagaike (2003). "Perverse Sexualities, Perverse Desires: Representations of Female Fantasies and Yaoi Manga as Pornography Directed at Women". U.S. -Japan Women's Journal. 25: 76–103.
  106. ↑ Mizoguchi, Akiko (سپتامبر 2010). "Theorizing comics/manga genre as a productive forum: yaoi and beyond" (PDF). In Berndt, Jaqueline (ed.). Comics Worlds and the World of Comics: Towards Scholarship on a Global Scale. Kyoto, Japan: International Manga Research Center, Kyoto Seika University. pp. 145–170. ISBN 978-4-905187-01-1. Archived from the original (PDF) on 29 ژوئیه 2012. Retrieved 29 اکتبر 2010.
  107. ↑ Salek, Rebecca (June 2005) More Than Just Mommy and Daddy: "Nontraditional" Families in Comics بایگانی‌شده در ۲ ژوئیه ۲۰۰۶ توسط Wayback Machine Sequential Tart
  108. ↑ de Bats, Hadrien (2008). "Entretien avec Hisako Miyoshi". In Brient, Hervé (ed.). Homosexualité et manga: le yaoi. Manga: 10000 images (in French). Editions H. pp. 17–19. ISBN 978-2-9531781-0-4.
  109. ↑ Shamoon, Deborah (July 2004) "Office Sluts and Rebel Flowers: The Pleasures of Japanese Pornographic Comics for Women" in Linda Williams ed. Porn Studies. Duke University Press p. 86
  110. ↑ Masaki, Lyle. (6 January 2008) "Yowie!": The Stateside appeal of boy-meets-boy YAOI comics بایگانی‌شده در ۱۷ مه ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine AfterElton.com
  111. ↑ Thorn, Matthew. (2004) "Girls And Women Getting Out Of Hand: The Pleasure And Politics Of Japan's Amateur Comics Community." pp. 169–186, In Fanning the Flames: Fans and Consumer Culture in Contemporary Japan, William W. Kelly, ed. , State University of New York Perss. شابک ‎۰−۷۹۱۴−۶۰۳۲−۰. Retrieved 12 August 2008.
  112. ↑ Wildsmith, Snow. "Yaoi Love: An Interview with Makoto Tateno". Graphic Novel Reporter. Archived from the original on 28 November 2014. Retrieved 28 November 2014.
  113. ↑ "Intersections: Rethinking Yaoi on the Regional and Global Scale". Archived from the original on 26 May 2016. Retrieved 5 June 2016.
  114. ↑ Suzuki, Kazuko. 1999. "Pornography or Therapy? Japanese Girls Creating the Yaoi Phenomenon". In Sherrie Inness, ed. , Millennium Girls: Today's Girls Around the World. London: Rowman & Littlefield, pp. 257–258 شابک ‎۰−۸۴۷۶−۹۱۳۶−۵, شابک ‎۰−۸۴۷۶−۹۱۳۷−۳.
  115. ↑ Valenti, Kristy L. (July 2005). ""Stop, My Butt Hurts!" The Yaoi Invasion". The Comics Journal. No. 269. Archived from the original on 27 March 2012. Retrieved 28 November 2014.
  116. ↑ Under Grand Hotel Vol. #01 - Mania.com
  117. ↑ Frennea, Melissa. (2012). "Forbidden Love and Violent Desire: Themes in the WWII Yaoi Manga of Fusanosuke Inariya" بایگانی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine. Presented at the Popular Culture Association Conference 2012 in Boston, MA.
  118. ↑ Gravett, Paul (2004) Manga: 60 Years of Japanese Comics (Harper Design شابک ‎۱−۸۵۶۶۹−۳۹۱−۰) pp. 80–81
  119. ↑ McLelland, Mark (2000) "The love between 'beautiful boys' in women's comics" p. 69 Male Homosexuality in Modern Japan: Cultural Myths and Social Realities Richmond, Surrey: Curzon Press شابک ‎۰−۷۰۰۷−۱۴۲۵−۱
  120. ↑ "Yano Research Reports on Japan's 2009-10 Otaku Market - News - Anime News Network". Archived from the original on 14 January 2012. Retrieved 10 February 2012.
  121. ↑ Ishikawa, Yu (2008) Yaoi: Fan Art in Japan بایگانی‌شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine (PDF) in Compilation of papers and seminar proceedings - Comparative Studies on Urban Cultures, 17–19 September 2008, Osaka City University, pp.37-42 The International School Office, Graduate School of Literature and Human Sciences, Osaka City University. Accessed 9 December 2014.
  122. ↑ Kimbergt, Sébastien (2008). "Ces mangas qui utilisent le yaoi pour doper leurs ventes". In Brient, Hervé (ed.). Homosexualité et manga: le yaoi. Manga: 10000 images (in French). Editions H. pp. 113–115. ISBN 978-2-9531781-0-4.
  123. ↑ Lees Sharon-Ann (July 2006). "Yaoi Publishers Interviews: Part 3 - Be Beautiful". Akiba Angels. Archived from the original on 9 September 2006. Retrieved 29 November 2014.
  124. ↑ O'Connell, M. "Embracing Yaoi Manga: Youka Nitta" بایگانی‌شده در ۲۷ فوریه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine. Sequential Tart. April 2006.
  125. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام out of hand وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  126. ↑ McHarry, Mark (2011). (Un)gendering the homoerotic body: Imagining subjects in boys' love and yaoi بایگانی‌شده در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine Transformative Works and Cultures
  127. ↑ Granick, Jennifer (16 August 2006) Harry Potter Loves Malfoy بایگانی‌شده در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine Wired.com
  128. ↑ Kingdom Hearts aestheticism.com
  129. ↑ Burn, Andrew; Schott, Gareth (2004). "Heavy Hero or Digital Dummy? Multimodal Player–Avatar Relations in Final Fantasy 7" (PDF). Visual Communication. 3 (2): 213–233. doi:10.1177/147035704043041. Archived (PDF) from the original on 2 نوامبر 2018. Retrieved 18 دسامبر 2018.
  130. ↑ Galbraith, Patrick W. (2009-10-31). "Moe and the Potential of Fantasy in Post-Millennial Japan". www.japanesestudies.org.uk (in English). Retrieved 2024-02-03.
  131. ↑ Toku, Masami (6 June 2002) Interview with Mr. Sagawa بایگانی‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine
  132. ↑ McHarry, Mark. “Identity Unmoored: Yaoi in the West. ” Queer Popular Culture: Literature, Media, Film and Television, ed. Thomas Peele. New York: Palgrave Macmillan, 2007, p. 193.
  133. ↑ Levi, Antonia. “Introduction. ” Boy’s Love Manga: Essays on the Sexual Ambiguity and Cross-Cultural Fandom of the Genre, North Carolina: McFarland & Company, Inc. Publishers, 2008, p. 3.
  134. ↑ «Urban Dictionary». www.urbandictionary.com.

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • Brient, Hervé, ed. (2008a). Homosexualité et manga: le yaoi. Manga: 10000 images (in French). Editions H. ISBN 978-2-9531781-0-4.
  • Brient, Hervé (2008b). "Une petite histoire du yaoi". Homosexualité et manga: Le yaoi (in French): 5–11.
  • de Bats, Hadrien (2008a). "Entretien avec Hisako Miyoshi". Homosexualité et manga: Le yaoi (in French): 17–19.
  • de Bats, Hadrien (2008b). "Le yaoi est-il gay?". Homosexualité et manga: Le yaoi (in French): 132–144.
  • Kimbergt, Sébastien (2008). "Ces mangas qui utilisent le yaoi pour doper leurs ventes". Homosexualité et manga: Le yaoi (in French): 113–115.
  • Sylvius, Peggy (2008). "Le yaoi en francophonie". Homosexualité et manga: Le yaoi (in French): 20–37.
  • Hartley, Barbara (2015). "A Genealogy of Boys Love: The Gaze of the Girl and the Bishōnen Body in the Prewar Images of Takabatake Kashō". Boys Love Manga and Beyond: History, Culture, and Community in Japan: 21–41. doi:10.14325/mississippi/9781628461190.003.0002.
  • Hishida, Hitoshi (2015). "Representational Appropriation and the Autonomy of Desire in yaoi / BL". Boys Love Manga and Beyond: History, Culture, and Community in Japan: 210–232.
  • McLelland, Mark; Welker, James (2015). "An Introduction to Boys Love in Japan". Boys Love Manga and Beyond. pp. 3–20. doi:10.14325/mississippi/9781628461190.003.0001. ISBN 978-1-62846-119-0.
  • Nagaike, Kazumi; Aoyama, Tomoko (2015). "What is Japanese "BL studies?": A historical and analytical overview". Boys Love Manga and Beyond. pp. 119–140.
  • Suzuki, Kazuko (2015). "What can we learn from Japanese professional BL writers?: A sociological analysis of yaoi/BL terminology and classifications". Boys Love Manga and Beyond: History, Culture, and Community in Japan. pp. 93–118. doi:10.14325/mississippi/9781628461190.003.0005.
  • Welker, James (2015). "A Brief History of Shōnen'ai, Yaoi and Boys Love". Boys Love Manga and Beyond: History, Culture, and Community in Japan: 42–75. doi:10.14325/mississippi/9781628461190.003.0003. ISBN 978-1-62846-119-0.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=یائویی&oldid=44697167»