گل به سرش می کند
روسری سرخ را
آب روان می شود
از لب این صخره ها
غنچه پر از خنده شد
سبزه کمی قد کشید
از دل نمناک ابر
قطره ی باران چکید
رود پر از آب شد
کوه پر از آبشار
دانه ای از زیر سنگ
گفت: سلام ای بهار
گاهی صدای قلب من
خیلی بلند و محکم است
انگار طبل کوچکی
در سینه ام جا مانده است
تقصیر قلبم نیست که
سرباز نافرمان شده
چشمان تو
چشمان تو
چشمان تو فرمانده است...
گاهی چه خوشحال
مانند باد است
دنیا به کامم می شود وقتی که شاد است
آزاد ِ آزاد
پرشور و سرمست
حس می کنم گاهی دلم یک تکه ابر است...
در یکی از آخرین روزهای اسفند ماه با جوانه زدن درختان جوانه زدم وحالا سیب سبز کالی ام که خیلی مانده تا رسیدنم.