Έχεις κάποιο είδος αναπηρίας; Χώστου να μεν σε θωρούν

Διαβάστε εδώ: Στη Μεγάλη Βρεττανία γονείς αντιδρούν γιατί παρουσιάτρια παιδικών προγραμμάτων έχει μόνο ένα χέρι.

Η χώρα των inclusion policies, του every child matters και της ισότητας! Εδώ φαίνεται ο κοινωνικός ρατσισμός, όταν η "κάστα" της υψηλής κοινωνίας, των ιδιωτικών σχολείων με τα 40,000 λίρες δίδακτρα το χρόνο αντιδρά γιατί μια κοπέλα που είχε τη δύναμη να δουλέψει σκληρά και να καταφέρει να παρουσιάζει μια παιδική εκπομπή στο BBC είχε το θράσος να έχει μόνο ένα χέρι. Και πως θα το εξηγήσουν αυτό στα παιδιά τους; 

Τα συμπεράσματα δικά σας....

Επιστρέφω σε λίγο...

αντιτρομοκρατία my ass

12.35, ανακαλύπτω ότι οι συναδέλφοι μου κανόνισαν πως θα πάνε στην 'εκδρομή' και έμεινα μόνη μου. Κοιτάζω ώρες για τρένα και βρίσκω ένα που φεύγει σε 20 λέπτά. Μαζέφκω τα πουτού μου (back-back, data loggers, laptop, βαλίτσα) και βουρώ στο σταθμό, υπολογίζω ότι θέλω 5 λεπτά μέχρι το σταθμό και 5 λεπτά για να κόψω εισητήριο, άρα θα είμαι καλά. Και ενώ είμαι στο δρόμο προς το σταθμό, φορτωμένη σαν την γέρημη, πετάσετε μπροστά μου μια πολισμάνα (Π).

Π. Κυρία μου να σας σταματήσω για ένα λεπτό;
Α. Εεεε. [εσταμάτησες με πιλέ;]
Π. Κάνουμε έρευνα για την τρομοκρατία και πρέπει να σου κάνω έλεγχο. Είναι εντάξει μαζί σου;
Α. Εν με πειράζει φτάνει να μεν χάσω το τρένο μου!
Π. Να σας ρωτήσω γρήγορα τότε, θέλω τα στοιχεία σας
Α. Αράχνη Αραχνίδου, 077....., Λονδίνο κλπ κλπ
Π. Αντιλαμβάνεστε ότι η έρευνα αυτή είναι για αντιτρομοκρατική ενέργεια και είναι για το δικό σας συμφέρον γιατί έτσι θα σας προστατεύσουμε όταν ανεβείτε στο τρένο;
Α. Ναι, ναι. Αν προλάβω να πιάσω το τρένο θα με προστατεύσετε.
Π. Συγνώμη, ορίστε να σας δώσω το πιστοποιητικό σας που δείχνει ότι σας έχω κάνει έρευνα και είστε εντάξει και μπορείτε να φύγετε.
Α. Ευχαριστώ, γεια

Τζαι διερωτούμε κόρη μου πολισμάνα, είδες με έτσι φύτουκλα γέριμια, φορτωμένη με τις βαλίτσες τζαι τα λαπτοπ, τί έννοιες είχες να με σταματήσεις για έρευνα για τρομοκρατία; Τζαι που με σταμάτησες, ε τι εκατάλαβες; Έλεξες τις βαλίτσες μου, είδες αν είχα 5 κιλά εκρηκτικά και ήμουν έτοιμη να ανατινάξω το τρένο ή το μετρό ή να προκαλέσω πανικό; Τζαι που σου είπα ότι είμαι η Αράχνη επίστεψες; Την επόμενη φορά θα πω ότι είμαι η Μελίνα Μερκούρη, όχι πως θα σου κάμει διαφορά. Τζαι αν σου έλεα ότι μένω στις Πάνω Αρόδες ήταν να αντιδράσεις διαφορετικά;

Για αυτό μην μου ξαναπείτε τίποτε για την αντιτρομοκρατία στη χώρα τούτη. Περιπαίζουμε τον κόσμο, κάμνουμε 2-3 έρευνες (όπως κάμνουμε τα αλκοοτεστ στη Κύπρο) και κλείουμε τα στόματα στα πρόβατα. Αν θέλουν μπορούν να σας τα πετάξουν όλα στον αέρα σε μερικά δευτερόλεπτα, όσο και αν περιπαίζεται τα πρόβατα!

Μόλις επιστρέψω σπίτι θα ποστάρω και το πιστοποιητικό μου! Προς το παρόν θα είμαι ένα πρόβατο στα χωράφκια...που δεν μπορεί χωρίς ιντερνετ.

1 νέο μήνυμα

Τελειώνω το μάθημα και ανοίγω το κινητό να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο. Βρίσκω 3 μηνύματα, τα 2 για το ταξίδι του σ/κ και το 3ο από άγνωστο αγγλικό κινητό. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν ότι θα είναι καμιά διαφημιστική βλακεία. Το ανοίγω και διαβάζω:

"Είδα την Κ. στο δρόμο και έμαθα ότι είσαι εδώ. Ξέρω πως ίσως και το sms μου να μην σου είναι ευχάριστο και πως έχω κάνει λάθη που σε πλήγωσαν όμως θέλω να διορθώσω. Θα ήθελα κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε αλλά αν δεν συμφωνείς κατανοώ"

Τελειώνει η πρώτη σελίδα το μηνύματος και πριν προχωρήσω πάρακατω είμαι ήδη σε κατάσταση σοκ! Ποιον είναι τούτο το άτομο το οποίο με πλήγωσε τόσο πολύ και γιατί εγώ δεν θυμούμε τίποτε; Μήπως με πλήγωσε τόσο πολύ που το κατέστειλα στο ασυνείδητό μου; 

Και συνεχίζω να διαβάζω:

"Όμως σε παρακαλώ δέξου αυτό το sms σαν ένα μεγάλο από καρδιάς συγνώμη. Β."

Αααααα. Now it makes sense! Μια παλιά "φίλη" που ενώ ήξερε ότι γινόταν ιστορία με κάποιον,  πήγε μαζί του, όχι επειδή της άρεσε αλλά επειδή δεν είχε κάτι καλύτερο. Ιστορία παλιά, βλακεία παλιά, πριν 2 χρόνια έγιναν τούτα νομίζω. Μετά από αυτό απλά δεν τους απαντούσα τηλέφωνα, μηνύματα και γενικά τους απέφευγα μέχρι που εξαφανίστηκα. Αποφάσισα ότι δεν ήταν άτομα που ήθελα στη ζωή μου. Τότε πρέπει να με είχε πειράξει, αλλά από τότε ούτε που το ξανασκέφτηκα.

Ένιωσα παράξενα όμως με το μήνυμα. Δεν νιώθω καθόλου αρνητικά συναισθήματα απέναντί της,  αλλά, ενώ από τη μια η λογική μου λέει να μην απαντήσω γιατί δεν υπάρχει λόγος, από την άλλη σκέφτομαι ότι εαν ένα άτομο 2 χρόνια μετά θέλει να σου ζητήσει συγνώμη για κάτι που έγινε, ίσως νιώθει πραγματικά την ανάγκη να το κάνει, ίσως να είναι ένα είδος closure για αυτή. 

Η ερώτηση είναι, εσείς τι θα εκάμνετε στη θέση μου; 

London today!

Για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια έπεσε τόσο χιόνι στη Λόνδρα! Λεωφορεία γιόκ, τρένα ημι-γιόκ, δουλειά γιόκ (δουλειά απο σπίτι). Αποκλεισμένοι στο σπίτι. Enjoy, we do!