Θράσος

Έναν πράμα που με νευριάζει τρομερά στην Κύπρο είναι το attitude/θράσος που έχουμεν. Τζαι δυστυχώς χωρίς να μπορεί να δικαιολογηθεί. Νομίζουμεν ότι είμαστε οι πιο έξυπνοι, πιο όμορφοι, πιο καλοί, πάντα έχουμε δίκιο τζαι ότι ούλλοι οι άλλοι έχουν λάθος. Δεν δεχόμαστε κριτική από κανέναν (όντας τέλειοι φυσικά) τζαι όταν τολμήσει κάποιος να μας πει την αλήθκεια αρχίζουμεν να φωνάζουμε ότι μας αδίκησαν, έππεσεν ρουσφέττιν (προφανώς παραπάνω που το δικό μας), θα πάμε στους ανώτερους, θα ανεκατώσουμεν όλον το κόσμο για να έβρουμε το δίκαιον μας (όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε) αγνοώντας παντελώς την πραγματικότητα και αραδιάζουμε ένα σωρό ψέματα για να στηρίξουμε την υπεροχή μας. Μέχρι τζαι σενάρια επιστημονικής φαντασίας δημιουργούμε για να εξηγήσουμε γιατί μπορεί να μας αδικήσαν:
Σενάριο 1: Δεν τους αρέσκει η φάτσα μας τζαι επειδή δεν είναι επαγγελματίες αποφασίσαν να μεν αναγνωρίσουν την αξία μας (άσχετο αν είμαστε άχρηστοι)
Σενάριο 2: Ξέρουν την ξαδέρφη του κουμπάρου του πρώην φίλου της ξαδέρφης της κολλητής μας τζαι εκακολήγησεν μας η σκρόφα. Δεν εξηγείτε αλλιώς.
Σενάριο 3: Εν άχρηστοι τζαι κομπλεξικοί τούτοι που μας ασκήσαν κριτική τζαι επειδή δεν μπορούν να δουν τον καλύτερο τους προσπαθούν να μας μειώσουν.
Σενάριο 4: Ζηλεύκει επειδή είμαι πιο όμορφη/όμορφος, έχω καλύτερο αυτοκίνητο/design flat/τσάντα Μίου.

Τα σενάρια μπορούν να συνεχιστούν (you got the point!) αλλά ποτέ δεν φταίμε εμείς, Ποτέ δεν κάνουμε αυτοκριτική και να αναγνωρίσουμε το μερίδιο της ευθύνης μας. Να πούμε ότι ρε παιδί μου ναι μπορεί κάποιος να είναι καλύτερος από εμένα σε κάτι και μπράβο του! Σιγά μεν έχει καλύτερον από εμάς! Τζαι διερωτούμε, τί μέσα στην κοινωνία μας μας εδημιούργησεν τούτο το τουπέ τζαι έδωσεν μας τα αρχίδια να συμπεριφερόμαστε σε όλους σαν αρχίδια; Εν τα πολλά λεφτά που εππεσαν απότομα; Εν η καταπίεση που ενιώθαμεν τόσα χρόνια που τους κατακτητές τζαι φκένει τωρά; Εν επειδή είμαστε λίοι τζαι εν νόμος επιβίωσης; Εν το πολλύν άππωμαν με το οποίο μεγαλώνουν οι τελευταίες γενειές; Τζαι το πιο σημαντικό είναι πως αλλάζει τούτο το πράμα;

Μερικές φορές πάντως μετανιώνω που είμαι professional....εν με παίρνει μακρυά. Λίον θράσσος please!

Fading

Remember those pictures we used to have when we were growing up? Those that were printed on photographic paper? If you go back to those you see that the colors are fading as the years pass by. It seems that the memories are fading away in similar ways. Funny isn't it if you think that those memories will come back more colorful and vivid as we grow younger in mind - when heading to the other end of life.

Anyway, last night I found on my computer a photo, a digital one. The colors were perfect and bright but the memory was fading fast. And that made me think. Aren't memories just instantaneous feelings? You will never feel the same as on that instant the photo was taken, and that is not captured on a piece of paper or a ton of pixels, it is not even captured in the moment. It is dynamic. And this is why its beautiful.