از تو تا من

رنگ غروب می دهند بی تو جنوب های من

 

رنگ به رنگ می شوند با تو غروب های من

 

خلسه ی عقل و چشم تو حکایت همیشگی

 

شراره های آتش است واجب چوب های من

 

به کل قامت غزل غبار غم نشسته بود

 

بهار تو بهانه ای به رفت و روب های من

 

بین نگاه های ما عشق رسوب می کند

 

شعر جوانه می زند بین رسوب های من

 

رقص و سجود موج ها ، بوسه به پای ساحلت

 

تو معنی حقیقی تمام خوب های من

 

پ . ن : بنا به دلایلی به روز نمی کنم. شما هم به روی خودتون نیارید، این غزلو اصلا اسفند 89 نذاشته بودم یادتون باشه!

پی نوشت بر پ . ن: 5 سال!!!

تقدیم به همه ی دوست های خوبم، تقدیم به برق الکترونیک 1387 دانشگاه دولتی بیرجند.

هزار و سیصد و هشتاد و هفت می ماند

در انتهای خراسان و برق می خواند

هویتی که نشانی روح جمعی ماست

نشسته پازل ما را به هم بچسباند

و بعد اسم مهندس، الکترونیکی

برای وجه تمایز فقط، بگنجاند

شبیه ترس رسیدن، کلاس ساعت هشت

از این شماره ی ترمم مرا بترساند

دوباره قول بگیرد ته غزل از ما

هزار و سیصد و هشتاد و هفت می ماند

وارد 24 شدم. دقیقا 23 سال پیش، دقیقا در این زمان و دقیقا در روز جمعه.

حیف بجنورد نیستم!

به نداشته هام اضافه شد.

god father زندگی ایم، پدربزرگم بعد از عملش دنبال پرتودرمانیه.

خدا همه ی مریض ها رو شفا بده.

لطفا دعا کنید.

متنو هم از وبلگ محمد برداشتم شرمنده ام اصلا حوصله ی نوشتن ندارم.

کتاب مجتبی فدایی دوست خوبم تحت عنوان "گاهی کاج ها از آن طرف می افتند" به

 چاپ و توزیع رسیده که شامل ۱۰ داستان کوتاه هست.

از اونجا که مجتبی عزیز فوق العاده نویسنده ی خوبیه خوندن این کتاب ارزشمند رو بهتون توصیه میکنم

برای اطلاعات بیشتر می تونین به وبلاگمن میم.ف هستم مراجعه کنین.

از توجهتون ممنونم

این غزل بمونه پهلوی بقیه غزل هام برای آینده. دوست هایی که بیرجندن ان شا الله توی کارگاه و یا احیانا شب شعری چیزی قاطی بقیه می خونمش. نگید این چه وضع آپ کردنته. بگذریم!

و اما با یک رباعی قدیمی در خدمتتونم :

تکلیف خدا بود و به پا خاست حسین

صبری که به اندازه ی دریاست حسین

آیین خلیل و کعبه و قربانی

ای قائم حج بی کم و کاست حسین

عاجزانه التماس دعا دارم توی این شب های عزیز.

حوصله ی پست جدید رو نداشتم فقط خواستم اینو این جا بگم که از وقتی اسم نویسنده ی وبلاگ رو به اسم خودم برگردوندم توی هیچ کدوم از وب گردی هام نظری با اسم مستعار نذاشتم و وبلاگ دیگه ای هم ندارم آدرس وبلاگ دیگه ای رو هم نمی دم و تصمیمی هم ندارم این کارو بکنم. چه ربطی داشت؟! حتما داشته دیگه!

و غزلی حاصل "دیوانه شدم" های این روزها:

من هم هنوز از تو و این قافیه سرم

باید که درد را به تکاپو درآورم

حالم خراب می شود و فکر می کنم

از انفجار بغض در این گوشه، بهترم

از نفرتم به عشق تو تا مرز خودکشی

تا نذرها و گریه ی هر روز مادرم

با رنج مرغ وحشی من هم غریبه ای

با بال بسته نیز از این بام می پرم

روشن ترین ستاره ی قلبم غروب کرد

مرگی برای عشق که پا زد به باورم

با گریه و دروغ که خامت نمی شوم

من یک غریبه ام، یک احسان دیگرم

پ. ن. باور کنید دچار توهم و خودبزرگ بینی نشدم!

با یک رباعی قدیمی میزبان شما هستم :

پرواز که حس دل نا آرام است

دستان ظریف تو برایش دام است

باید که رباعی تو را پاره کنم

در پیله ی من شاپرکی ناکام است

من همت آغاز ندارم تو ولی . . .

من جرأت پرواز ندارم تو ولی . . .

من بلبل مخلوق گلی دستت

من قدرت اعجاز ندارم تو ولی . . .