بوی باران بوی کاج

خیلی دلم واستون تنگ شده.خیلی متاسفم که نتونستم و نمی تونم به کامنتاتون جواب بدم.

اگر لطف کنید به من و بگویید چکار کنم ممنون میشم.

مدتی میشه که وقتی میام براتون نظر بزارم عددی

که باید تایپ کنم تا پیامم ارسال بشه عدد در جای مورد نظر رویت  نمیشه تا من وارد کنم

 تا پیام را ارسال کنم.

نمی دونم این اشکال از بلاگفا هست یا مربوط به وبم  میشه

 تروخدا اگه می دونید به من کمک کنید.

منتظرتون می مونم

دلم دیگه واقعا گرفته.

با عشق افسون

دویدم

تا مرز سختی های فرتوت را لگد کنم

از نو بسازم ،بودنم را

از نو ریشه ی خشکیده ی انزوایم را

به بودنی

 به نفسی

به آهی

پیوند دهم

اما انگار خنده های تلخ روزگار ایست می دهد مرا

تا بار دیگر برای تنفسم

پنجره را بگشایم

                                                 افسون

کاش باران باشد

تو باشی

یک جاده ی بی انتها

و گندم زاری که

که خواب را فراموش کرده است

و رقص دخترکان را تداعی می کند

که چین شلیته هایشان

با رقص باد می گذراند

رنگین کمان را از خاطر م

ودر پولک های چارقدشان

رقصانی گندمزار را به نظاره می نشینم

با  چیدن هر خوشه ی  گندم

لا لا یی شان

تا اوج خانه های گلی شان بالا  می رود

اما خندان،

سادگی را

با ساقه  های گندم می بافند

تا به رقص، با متر سک های گندمزاردعوت شوند

و به ترانه ی باد ایمان آورند

تا به جای نان

سفره ای پر از یاس  داشته باشند

وبه پولک های سر بند شان

عکس گندمزار را حک کنند

تا زیر سقف خانه

آزاد و رها ببافند ساقه های سادگی را

تا من و تو با قلم اندیشه یمان

ساد گی شان را نقاشی

آری،،

سادگی شان را نقاشی

سادگی شان ن ن ن  را.....

                                                                          افسون

نگاه هم بارانیست

چرا که تو را نمی بینم

حتی در دور دستها هم  تو را نظاره نمی کنم

نمی خواهم باران باشم

که ازنبودن وجودت

خود را ملتمسانه به شیشه ی نگاه هت بکوبم

می خواهم ابر باشم

که هر آن از پنجره ی نگاه هت

 انتظار آمدنم را کشی.......

                                                     افسون

چه روز گاری بود

بوی آتش ،بوی دود

توی جنگل ،کنار رود

یه خروار هیزم،درخت کاج......

بیا نسیم

با خود ببر عطر پیراهنم را

که گرفته عطر کاجها را

و بغض قورت نداده که معطل یه اشاره است برای چرخیدن

از رقص کبوتران که میان دستان من و تو آزاد می شدند و رها از قفس

چه روز های ساختیم برای هم

بیا نسیم

با خود ببر

هنوز خاطراتش نمناک می کند دیدگانم را

و اندیشه ی  شبانه اش

خاطرم را خط خطی

بیا ببر نسیم عطر پیراهنم را

عطر کاج ها  را

 چون به دور از او نمی خواهم

شادی کبوتران را

عطر کاج  ها را

 بوی دود هیزم

و حتی تبسم تو را نسیم

من نمی خواهم.......

                                                   افسون

کجائید اندیشه های ناب من

کاش گهگاهی حالی می پرسیدید

مدتی است

صدای چرخ دستی زمان

خواب اندیشه های مرا ربوده است

و آواز ک های دروغین تهی کرده است

مزه ی خواب را از چشمانم

تنها یک نگاه برایم باقی ست،وآن نگاه آبی توست

که سد رویا های مرا در هم می شکند

دریای خیال تو

ساحل تاریک مرا روشن می کند

و مجنون بودنم را

با یک اشاره نیست

در پی ماه

لبخند را یدک می کشم

تا کشتی به گل نشسته را آزاد کنم

و دیدگانم را از دیدارت ُفراخ و رویائی

کجائید اندیشه های ناب من

کاش گهگاهی حالی می پرسیدید

که چطور قلم نوشته هایم را

برای وصل دیدارش تراش دهم

تا ستاره ای را از

آسمان طلائی اندیشه هایم بچینم

تا خواب  انتظا ر را در هم شکنم

و سردی آغوشم  را با نفس عشقش گرما  دهم

کاش اندیشه هایم

حالی می پرسیدید از من...

                                                      افسون

وقتی شب،

لحاف سیاه اش را بر تن یخ کرده ی شهر می کشد

ویلون زن پیر هم پول هایش را میشمارد

و ژنده پوش بی نوا هم ،

نان و کاسه ی آبش را بر پله ی چرک به نمایش می گذارد

این شهر، صحنه ی تئا تر است دیگر

و ما، چون تماشا چیان

گاهی می خندیم

گاهی می گرییم

گاهی هم نیشخند را

به شانه های آویزان سادگی می فروشیم

و این اند یشه،

زانوهایمان  را ملول می کند برای حرکت

و سیاهی ها چون جغد شب  پیکره ی پلیدی ها را می تراشند

لاجرم جزیی از سکوت می شویم

و مثل قایق های پیر

در لاجوردی دریاها

سکوت را نقاب  بی تابی خویش می کنیم.

سکوت را نقاب بی تابی خویش می کنیم.

                                                            افسون

 روز هایم بر کا غذ تنها ییش نقاشی می کشد تو را

و شب هایم سکوت را ،بی بهانه دعوت می کند

جنگل خیالم از طپش می ایستد

و صدای نا بهنگام بوف ها

مهتاب آشنا را دگرگون نمی کند

پیوسته به لبان تو نگاه می کنم

به نمناکی جنگل ابر خیره می مانم

و خیس بودن رویا هایم را به هم نوایی اشک هایم آشتی می دهم

و طپش باد را به انگشتان سکوت  دعوت می کنم

تا دوباره روز هایم بر کاغذ تنهاییش تو را نقاشی کشد

و شب هایم سکوت را....

                                                                            افسون

به تو که می رسم

نسیم گوش به استراق می گشاید

خنده ی خورشید دیوار  را به بغل می گیرد

نزدیکت که می شوم بوی کویر می گیرم ،ستاره ها رو می چینم

با تو که می  شوم سایه ات بت می شود

پرستش را یاد می گیرم

به تو که می رسم شانه هایت شیار می کند دلتنگی ام را

لحظه هایم پر می شود

کلامم ،رنگ خاکستر به خود نمی گیرد

نگاهت،، تردیدم را می شکند

بی وقفه مروارید های احساست را جمع می کنم

و شتا بان  بر زورق نگاهت پارو می زنم

و باز و باز و باز

شتابان..................بر زورق نگاهت پارو می زنم

                                                           افسون

تقدیم به همسرم که جان و روح منه.

میان بازیهای باد صدای تو می آید هنوز

صدای قدم های تو

که ساز رفتن را آرام می نوازد 

"سکوت تنهاییم چکه می کند"

و من به دنبال روزنه ی سکوت

صدای لرزان جیرجیرک ها

جای خالی تو را

در شب های تنهاییم پر می کند

من از چشم شیشه ای اتاقم تو را طلب می کنم

و از چکیدن سکوت از سقف تنهائیم ،

سکوت را

                                                              افسون 

عمریست ژنده پوش دلتنگی های توام               

تو که شناسنامه ام را به دیروز دادی

بی آن که به،

بی قراری شب های بی ستاره ام بیندیشی

تلی از کاه ساختی و اسیر در باد

کاش زوزه ی باد را هم می شنیدی

و در شب های تنهائیت

پاورقی خاطراتم را مرور

شاید

گوشه ای از آن نوشته شده باشد

"هم سلولی دیرینه ام"

شمایل شعر هایم را به تاراج مبر

بی او من پوچ ام....

                                                                   افسون

این روز های دراز

کی نگاه یخشان را به گرمی خورشید پیوند می دهند

و تقدیر بی انصاف را مشروط

مگر این روز ها نمی دانند

انتظار جا پایی بزرگ دارد

وگودالی که از باران لبریز است

                                                افسون

                                                                         I love you

                        شکوفه های صورتی پیشکش دل مهربونتون

                                     دوستان لبخند بهار مبارک

عمری است

گردنه های سرنوشت را بالا می روم

و حال در سرا شیبی تقدیر .

بند کفش هایم را محکم تر می بندم

حوض آبی خیالم

دیگر زلال نیست

انتخاب با من است

کاش سکه ای بالا اندازم

که در چرخش شیر شود یا خط

انداختم

سکه خندید

امتحان را رفوزه شد

 با تردید

روی لبه ایستاده بود سکه

در این اندیشه ام

که پشت بتون های نا مرئی  احساس و وجدان

همیشه جای تردید محفوظ است

کاش حال مرا می پرسیدند

تا بگویم

با تردید ادامه دادن حق من نیست

 آری

پیله ی سکوت انتخاب من نیست

خاموش زندگی کردن پناه  من نیست

چیدن نی های لرزان باور ،

اندیشه ی من است

کاش ....

دوباره سکه ای بالا می انداختم

                                                                      افسون

باران که آمد

بوی خاک خیس خورده

نوازش داد مشامم را

عطر داوودی ها نیز،

و خرمالو های کال

رقصانند از بوسه  ی باران

کفتر ها  خیس  شدند ،

ترسیدند

به دنبال لونه به این سو آن سو لرزیدند

حیف شد خانه ی  مورچه ها

         اما

سیراب شد

نرگس های نشسته در گلدان

و خنده ی ننه گلی هم....

سیراب از خنده ی نرگس ها

از پنجره می پائیدم من

رقص کودک را زیر باران

دهان گشود

سیراب شد از قطرات باران

به شوق چتری

فریاد می زد، از خوشحالی

            اما

حیف شد

فنجان چای  در دستم

سرد شد

تلنگری بود برایم

که دوباره غرق در افکارم

من عاشق بارانم........

                                                         افسون

من نگاه های  پر کینه را

زیر خاک های بی تفاوتی مدفون کردم

خوابه آیینه ی باورم را شکستم

از نردبان

اندیشه های زخمی پایین آمدم

پله های وصال را بالا رفتم

رشته عطر باورم گسست

به هوا گریخت

سایه ها دوره ام کردند

اما روشنی ها گفتن که بمانم

ماندم

گویا گریستم

از غمی که

گونه هایم را گز گز می کرد

فرار کردم

من لرزش غم را نمی خواستم

انعکاس خنده ی  تو

تمام باور من بود

به  شالیزار نگاهت دعوت شدم

که پر بود از نفس های باد

رقص شالی ها

دعوتم کرد به شب نشینی ستاره ها

عریانی نگاه شب

وحشت زده کرد چشمانم را

اما تلئلو ماه بی تاب بود

برای  ترانه ی آرام قدمهایت

باد  کافی بود

به انتظارش نشستم

گیسوی بلند شب را در دست گرفتم

افشان شده بود به انتظار باد

آیا ترانه قدمهایت را دوباره باد خواهد گفت؟

این زمزمه ای بود که مرتب

توی گوش شب می گفتم

شب خندید

من هم خندیدم

گویی باد

موهای افشانش را قلقلک داده بود

و راز قدمهایت را آشکار

دوباره شب خندید

و من نیز

از دعوتی.....

که به شب نشینی ستاره ها شده بودم

و از ترانه ی آرام قدم هایت  

 دوباره من خندیدممممممم

                                                  افسون                                          

شب آواز دارد

سکوت ، یه قصه ی دراز

من و تو  و دیروز

کلاغ غم را فرود

غار غار غار غار غار غار

اما به صعود پروانه هاباور

و به برکه ی آرزو ها ایمان

یواشکی

توری بینداز

ماهی آروزها یت را صید

صیاد آرزو ها

به برکه ی رو یا ها ایمان

و به قلاب ،،، ترانه ی باور

تورت را بینداز......

هنوز آواز شب پا بر جاست.

و قصه ی سکوت همچنان  دراز ..

تورت را  ، یواشکی بینداز...

                                                      افسون