داستانهای یه گل پسر

پسرک کلاس دوم دبستان بود

او به پسر بچه های محل علاقه فراوانی داشت

خصوصا به همکلاسی هایش عشق می ورزید

 انها مسیر مدرسه تا خانه را باهم بازی می کردند

کوچه پس کوچه های روستا پر می شد

 از جیغ وفریادهای کودکانه انها

یه روز بدو بدو، یه روز گرگم به هوا

گاهی قائم موشک ویه روز کلاه نمدی

ان روز مدرسه که تعطیل شد

 پسرک از درخت بید مدرسه شاخه ای کند

وبا خروج از مدرسه بچه ها سر گرم بازی کلاه نمدی شدند

دوستانش از جلو می دویدند واو پشت سر انها

شاخه بید را تکان می داد ومیخواند

احمدی ،کلاه نمدی، طلبت دارم چرا نمیدی

واگر به یکی از بچه ها می رسید، شاخه را به او می زد

بازی انها تانزدیک خانه ادامه پیدا کرد

پدر منتظر بو تا دلبندش از راه برسد

ولی باکمال تعجب بازی انهارا دید

که پسرکش بچه های دیگر را می زند

تکه طنابی برداشت ونزدیک امد ومحکم بر پسرک کوبید

جیغ پسرک وصدای گریه اش فضا را پر کرد

 به او گفت این را زدم تا دیگر دوستانت را حتی در بازی نیازاری

وشاید رمز دوست داشتن پسرک دیگران را در این باشد

که یاد گرفته حتی به بهانه شادی وبازی دلی را نیازارد