ღ.•° ஜ✿ اسیر سایه ها  ✿ஜ°•. ღ

دلبرم

پاییز در راه است

با بی بهانه ترین لحظه ها

با نا ارام ترین عاشقانه ها

با پر بغض ترین غروب ها

اما به یاد میاورم روزی را که

من به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

و

من باز عاشقت مانده ام

نگاهم

پریشانِ موهایِ پریشانی ست ،

که قلبم

نبض احساسش را در جاده ی گیسوانش گم کرده ست ،

امان از مزاحم ها .... همیشه بد موقع می آیند ....

باد را می گویم

وقتی می آید

خلوت دلم را بر هم میزند ،

زیباترین لحظه ی تاریخ هستی رقم می خورد

بیقراری ...

مصطفی نوروزی

ســـــــــــــــــــــــکوتم را نکن باور

من آن آرامــــــــــــش سنگین پیش از قــــــــهر طوفانم

من آن خـــــــــرمن من آن انــــــــــبار باروتم

که با آواز یکــــــــ کبریت

آتش میشــــــــــــوم یکــــــــ  سر

ســــــــــــکوتم را نکن بـــــــــــــــــاور

تمــــــــــام این قـفـــــــــس ها را

تمام حســـــــــــرت و این ترس هـــــــــــا را

من به دستانـــــــــــی که میخواهــــــــــــــد رها باشد

شـکستی سخـــــــــت خواهم داد!

ســـــــــــــــــکوتم را نکن بـــــــــــــــاور

که فردا را همانـــــــــــــــگونه که میخــــــــــــواهم

همانگـــــــــونه که باید باشـــــــــد اما نیست

میســـــــــــــــــــازم

ســــــــــــــکوتم را نکن بـــــــــــــــــــــاور

که مـــــــــــن آن آرامش ســــــــــــــنگین پیش از قهر طوفــــــــــــــــــــانم

همیشه دلتنگی بود و انتظار ، همیشه لبخند بود و به ظاهر یک عاشق ماندگار

امروز دیگر مثل همیشه نیست ، حس و حال من مثل گذشته نیست

امروز دیگر مثل همیشه نیست ، من هم طاقتی دارم ، صبرم تمام شدنیست

گفتی مرا دوست داری ، اما دوست داشتنت دو روز است ، دیروز گذشت و آخرش امروز است

تو برای من عشق نمیشوی ، تو برایم آنچه که میخواستم نمیشوی

از همان اول هم نباید به تو دل میبستم ، میدانستم روزی تمام میشوی

نمیدانستم برایت کهنه شده ام ، هنوز مدتی نگذشته که برایت تکراری شده ام

مهم نیست ، برای همیشه تو را از یاد میبرم ،قلبم هم نخواهد، خاطرت را خاک میکنم

تو نبودی لایق من ، تو نبودی عاشق من ، میمانم با همان تنهایی و  غم

مـن بـدم . . .

تـو خـوب بـــاش . . .

دیگــر ، سراغـم را نـگـیـر

خـودم را جـایی در این زندگــی گــُم کرده ام

دنبالـــــم نگرد . . . پـیـدایـم نـمـیـکـنی

نـفـس بـکـش . .

به جـای من هـم اگر تـوانستی مهربـــــانی کن

و بـعـد از مـن ، شـبـهـا بـه سـتـاره ام لـبـخـنـد بـزن

و مـاه کـه کـامـل شد ، از جــانـب مـن آرزویـی کـن

خودت هم منت بر سرم بگذار

و فـرامـوش کـن که زمـانی بـوده ام

خـودم نـیـز ، چـنـیـن خواهـــــم کرد

هــــــــــــی لعــــــــــــــــــنتی فک کردی چه خــبره؟؟؟؟؟؟

فــک کردی بازم برات اشــــــــک می ریزم؟؟؟؟؟

نه عزیزم اشــــتباه نکـــــن!!!!

دیگه تو زندگــــــیم جایی نداری ولی.....

ولی فقــــــــط گاهــــــــــــی اوقــــــــــــــــات به

"یـــــــــــــــــــــــادت مـــــیمیرم و زنده میشم....

بــــــــــــــــــرو و خوش باش ....

تو حق انتخـــــــــــــــــاب داری عــــزیزم

تو برای من "آغـــــــــــــــــاز"یه حادثه بودی

و من برای تو "آغــــــــــــــــــــــاز " یک خاطره

 یادته روز اول گفتم میخوام با یه دروغ بزرگ حرفامو شروع کنم ؟

تواخم کردی....

گفتم:دوست ندااااااااااارم بعد هر دوتامون زدیم زیر خنده.

اما دیروز گفتی میخوام با یه دروغ بزرگ خداحافظی کنم . و فریاد زدی: دوست

داااااااااااااااااارم

من بغض کردم و تو رفتی برای همیشه

         

  בورا בور عاشقت شدمـ

בورا בور نگرانت بودمـ

בورا בور عشق ورزیدمـ

و حال

عاشق شدن و عشق ورزیدنت بـﮧ دیگرے را בوراב ور می بینمـ

و از همینבورا בور مے میرمـ

معذرت میخواهم...

کلبه ی دلم کمی دلگیر است

گر امید گم شده در پاورقی های مچاله شده ام

که حقیقت بود تو و رنگ پریشان من است

باور کن...که دیوانگیم از ترس آدم بودن است

آدمی که عقل را ضایع کرد

مردمک بهت زده در پس هر پلک تو را می جوید

غم کتابی است هزار فصل

که پایانش همان مرگ من است

زندگی به کام ما تلخ گذشت

سختی اش عادت شد

دل ما سخت شدن را آموخت

مرگ در آیینه هر صبح سلام میکند

و تبسم من از آن همه بی خبری

در دلم میپرسم ..کی؟کجاست پایانم

مرگ من در عشق اول نطفه بست

معذرت میخواهم گر تو را گریاندم

مرگ من ارزش اشکهای تو را نداشت

از یاد ها رفته..و میروم و میدانم

که از چشمی اشکی برایم نمیبارد

 

چرا از بغض چشمانم تو حرفی را نمی خوانی!

تویی در من ولی یک لحظه با من هم نمی مانی!

من از احساس چشم تو شکوه عشق را دیدم

گمانم اشتباهی بود...!!!! این را هم نمی دانی؟

پر از شکم...، پر از اما...، اگر...، ای کاش...

ولی حتی تو بغض واژه ها را هم نمی بینی

کمی بی پرده می گویم، عزیزم «دوستت دارم»

ولی افسوس می دانم، تو این را هم نمی خواهی

برای بیت آخر هم کمی حسرت به دل دارم

که آیا تو...!!؟؟ نه این غزل را هم نمی خوانی

الو سلام منزل خداست؟

این منم مزاحمی که آشناست

هزار دفعه این شماره را دلم گرفته است

ولی هنوز پشت خط در انتظار یک صداست

شما که گفته اید پاسخ سلام واجب است

به ما که می رسد ، حساب بنده هایتان جداست؟

الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد

خرابی از دل من است یا که عیب سیم هاست؟

چرا صدایتان نمی رسد؟ کمی بلند تر !

صدای من چطور؟ خوب و صاف و واضح و رساست؟

اگر اجازه می دهی برایت درد دل کنم

شنیده ام که گریه بر تمام دردها شفاست؟

بخوان دل مرا به سوی خود كه تا سبک شوم،

صدای تو برای من ؛همیشه آشناست

با این خزان من نیز به پایان میرسم

تا آسمان هفتم این بام میرسم

روحم به روح ثانیه ها دست میکشد

بی لحظه های خسته ز سرسام میرسم

از قاصدک سبک بالتر و رهاتر منم

دردی که من به سرانجام میرسم

     مرگ از نگاه من اصلا سایه نیست

با مرگ من به نقطه الهام میرسم

دیگرخداوند دیگر میان صدایم غریب نیست

    با هر نفس نفس به تمنام میرسم

     لبخند میزنم به خدایم خوب و قشنگ

با خنده های او همین کام میرسم

فردا کنار ثانیه ها منتظرم بمان

   یک بیت مانده اما من به پایان میرسم

میروم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست

آنچنان که تار و پود قلب من از هم گسست

میروم با زخمهایی مانده از یک سال سرد

آن همه برفی که آمد آشیانم را شکست

میروم اما نگویی بی وفا بود و نماند

از هجوم سایه ها دیگر نگاهم خسته بود

راستی : یادت بماند از گناه چشم تو

تاول غربت به روی باغ احساسم نشست

طرح ویران کردنم اما عجیب ساده بود

روی جلد خاطراتم دست طوفان نقش بست

صدای باد می اید

ولی دختر بی صدا در خیابانهای سرد تنهایی قدم میزند

باران قطره های تیزش را به صورتش میکوبد

قطره های اشک دخترک میان باران گم شد

باد رد پایش را نابود کرد

هیچکس نفهمید که دختر پای پیاده کجا رفت

شاید رفت به کلبه تنهاییش  شاید هم به وادی عشق رفت

هیچکس ندانست ولی من میدانم

دخترک به اتاق تنهایی رفت تنها جایی که او را راه میدادند

جلو آینه به صورتش نگریست گریه میکرد اما بی صدا

هیچکس صدایی از او نشنید کسی ندانست که او کیست؟

ولی من فهمیدم که ندا ندا نیست سکوت است سکوت

... و فـردا باز انـدیشه ی رفـتن ، لـیک افـسوس

دریا همیشه خیره به چشمهای ناخداست

چشمـان آبیت آسـمان ِ تمام پرنده هاست

شـاید فرشـته هسـتی و شـاید قـشنگ تر

یک تازه عجیب که از دیگران جداست

آهـسته راه مـی روی و بـال مـی زنـی

با کفـش هایـت هرچـه پـرنـده آشناسـت

پرواز مـی کنم امـا به نگـاهت نمی رسـم

با من بگو  تو ، ادامه این راه تا کجاسـت

از شـعر هـای توسـت کـه پایـیز مـی رسـد

غمگین ترین غروب همین واژه های ماست

بـی تـو تـمام فاصـله هـا زخـم می شـونـد

با تو همیشه گریه من گرم و بی صداست

یـک روز بـا خــدا بـه  سـراغ مـن آمــدی

کی می رسم دوباره به تو ، باز با خداست

بخـند تـا بـه سـوی لبـت مـوج شـود دل

دریا همیشه خیره به لب های ناخداست