یادداشتی برای دخترم

می خواهم از این آینه ها خانه بسازم
یک خانه برای تو جداگانه بسازم

یک خانه ی صحرایی بی سقف پُر از گُل
با دور نمای پَر پروانه بسازم

من در بزنم ، باز کنی ، از تو بپرسم
آماده ای از خواب تو افسانه بسازم؟

هر صبح مربای غزل ، ظرف عسل ، من
با نان تن داغ تو صبحانه بسازم

شاید به سرم زد ، سر ظهری ، دم عصری
در گوشه آن مزرعه میخانه بسازم

وقتی که تو گنجشک منی ، من بپرم باز
یک لانه به ابعاد دو دیوانه بسازم

می ترسم از آن روز خرابم کنی و من
از خانه آباد تو ویرانه بسازم

غنچه ی لب هات اگر پیشم به خنده وا نبود

 از تو حرف تازه ای گفتن که کار ما نبود

من به دنیا آمدم دنیا نمی آمد به من

بی تو اصلا قامتم اندازه ی دنیا نبود ‌‌‌‌

من نمی گویم که قبل از تو کسی هرگز نبود

قبل تو بوده ولی مانند تو زیبا نبود ! ‌‌‌

من همیشه در پی چشمان آهو بوده ام

"یوز وحشی" نصف من دنبال "آهوها" نبود

چشم بادامی که باشد چشم دیگر را چه کار؟

مثل چشمت هیچ چشمی اینچنین گیرا نبود ‌

بارها طعم لبت را با عسل سنجیده ام

جان تو طعم عسل مثل لبت اعلا نبود...

دوست دارم از تو گفتن ها عیان می شد ولی

نام من از شاعران "دفتر آقا" نبود...

احمد جم

همیشه قصه شب

در همین خلاصه شده است

تو غرق خوابی

و من غرق آرزوی توام

ترسم از این است که

یک شب بخواهی به خوابم بیایی

و من همچنان به یادت

بیدار نشسته باشم

برای فراموشی تو 

هیچ راهی وجود ندارد 

خودم را  

به هر راهی که می زنم 

روزی با تو رفته بودم...