از دوستان قدیمی ام که در گذشته ها از طریق این صفحه با هم در ارتباط بودیم و مطالب هم دیگر را میخواندیم و نظر میدادیم خواهش میکنم که در پیام خصوصی ایمیل آدرس هایشان و در صورت امکان شماره تماس شان را برایم شریک کنند. خیلی دوست دارم حال و ااحوالی بگیرم از شما.
به نام پروردگار
چند روز قبل 34 ساله شدم. از بد روزگار سالروز تولد بنده دقیقاً یک روز بعد از فروپاشی افغانستان است، من در روزی که باید خوشحال باشم، جشن بگیرم، بخندم و لذت ببرم، غرق در گذشته میشوم. یاد روزگاری می افتم که با همه بدی هایش تلخ نبود و در کنار شما زندگی خوشی داشتم اما در چشم بهم زدنی همه زندگی ام به زهری تلخ تبدیل شد.
قطعاً هر کسی که این پیام را میخواند، میداند که با هزار عشق و امید روزگار می گذراندیم و شکستن سالها عشق و امید و غرور، برایم دردناک بود طوری که هنوز با این موضوع کنار نیامده ام.
بعد از سقوط من پاسخ خیلی از دوستان نزدیکم را نداده ام، خیلی ها برایم پیام مانده اند که نخوانده و نشنیده حذفشان کردم، بعضی ها برایم زنگ زده اند که یا قطع کرده ام و یا قبول نکرده ام، تنها دلیلش این بود که از وضعیت روحی مناسبی برخوردار نبودم و متأسفانه هنوز هم نیستم، مطمئناً این دوستان از من ناراحت هستند و من واقعاً شرمنده هستم و پوزش می طلبم.
در گذشته هم قطعاً باعث رنجش دوستان، همکاران، خانواده، خویش و قوم شده ام و این روزها که فرصت فکر کردن بیشتری دارم واقعاً احساس شرمندگی میکنم.
خواستم این سال را هم با معذرت خواستن از شما شروع کنم و امید وارم از اعماق قلبتان من را ببخشید تا شاید امسال شروع دیگری باشد.
به امید روزی که تک تک شما عزیزانم را در آغوش بگیرم.
حق یارتان
نمیدانم ما آدم ها تا چه حد میتوانیم نا امید باشیم که از زندگی مان بگذریم و آن کاری را انجام دهیم که نباید انجام دهیم.
ولی همین را میدانم که خدا بزرگ است و بخشنده، پس من برایت دعا میکنم. جایت بهشت
روی زمین ملیون ها انسان زندگی میکند که عقایدشان مختلف است، دین شان متفاوت، حتی در بعضی موارد خدایشان نیز متفاوت است. ولی من شخصاً برای همه احترام قائلم و برایم فرقی نمی کند پیرو چه هستند.
ولی بعضی انسانها هستند که انسانیت را قبول ندارند، این نوع انسانها را دوست ندارم و هر زمانی که با همچنین انسانی روبرو شوم، از لحاظ روحی می شکنم.
ای کاش زمانی برسد که قبل از دین و عقایدمان برای انسان بودن ارزش قائل باشیم.
به امید آنروز
به نام خدایی که آبرو و عزت میدهد.
من در طول زندگی ام با انسانهایی زیادی از هر قشر جامعه ارتباط داشته ام. بعضی ها ارتباط کاری، بعضی ها دوست، بعضی ها آشنا، بعضی ها نا آشنا و بعضی ها هم فامیل و تمام سعیم را کرده ام که با آنها رفتار نیک داشته باشم و کمک شان کنم.
بعد از 15 اگست 2021 خیلی چیزها تغییر کرد، خصوصاً جایگاه اجتماعی من میان تمام این افراد، بعضی ها هنوز هم مثل گذشته به من احترام میگذارند، بعضی ها هم بی تفاوت هستند، بعضی ها طعنه میزنند، بعضی ها از اینکه جایم را گرفته اند خوشحالند اما بعضی ها کلاً رفتارشان بر عکس شده است دلیل اش را نمیدانم و نمیخواهم بدانم.
امشب اتفاقی رخ داد که شدیداً دلم گرفت طوری که از اعماق قلبم از خدا خواستم که من را نجات دهد و از این ملک و این انسانها دورم کند و اگر در سرنوشت و تقدیر من آب و دانه ای در خاک نوشته شده است آنرا بردارد و برای جای دیگری بنویسد.
خوب است اینجا را دارم که درد دل کنم و کمی آرامش پیدا کنم، چون میدانم کسی جز خدا نمیدانم این را چه کسی نوشته است.
به امید تو پروردگارم
به نام پروردگار عزیزم
زندگی بالا و پایین دارد، نمیدانم معنی این جمله را درک کرده اید یا نه؟ ولی بنده با آغاز 32 ساله شدنم با تمام وجودم این جمله را درک کردم.
آغاز 32 ساله شدنم پُر بود از تحول، آشوب، تلخی، نا امیدی و ................................................................
خالق من تو دستم را بگیر تا در راه تو باشم، همین برایم کافی است.
الهی امیدم باش
در دامنه دو کوه بلند، دو آبادی بود که یکی «بالاکوه» و دیگری «پایین کوه» نام داشت؛ چشمه ای پر آب و خنک از دل کوه می جوشید و از آبادی بالاکوه می گذشت و به آبادی پایین کوه می رسید. این چشمه زمین های هر دو آبادی را سیراب می کرد. روزی ارباب بالا کوه به فکر افتاد که زمین های پایین کوه را صاحب شود.
پس به اهالی بالاکوه رو کرد و گفت: «چشمه آب در آبادی ماست، چرا باید آب را مجانی به پایین کوهی ها بدهیم؟ از امروز آب چشمه را بر ده پایین کوه می بندیم.» یکی دو روز گذشت و مردم پایین کوه از فکر شوم ارباب مطّلع شدند و همراه کدخدایشان به طرف بالا کوه به راه افتادند و التماس کردند که آب را برایشان باز کند. اما ارباب پیشنهاد کرد که یا رعیت او شوند یا تا ابد بی آب خواهند ماند و گفت: «بالاکوه مثل ارباب است و پایین کوه مثل رعیت. این دو کوه هرگز به هم نمی رسند. من ارباب هستم و شما رعیت!»
این پیشنهاد برای مردم پایین کوه سخت بود و قبول نکردند. چند روز گذشت تا اینکه کدخدای پایین ده فکری به ذهنش رسید و به مردم گفت: بیل و کلنگ تان را بردارید تا چندین چاه حفر کنیم و قنات درست کنیم. بعد از چند مدت قنات ها آماده شد و مردم پایین کوه دوباره آب را به مزارع و کشتزارهایشان روانه ساختند. زدن قنات ها باعث شد که چشمه بالاکوه خشک شود.
این خبر به گوش ارباب بالاکوه رسید و ناراحت شد اما چاره ای جز تسلیم شدن نداشت؛ به همین خاطر به سوی پایین کوه رفت و با التماس به آنها گفت: «شما با این کارتان چشمه ما را خشکاندید، اگر ممکن است سر یکی از قنات ها را به طرف ده ما برگردانید.» کدخدا با لبخند گفت: «اولاً؛ آب از پایین به بالا نمی رود، بعد هم یادت هست که گفتی: کوه به کوه نمی رسد. تو درست گفتی: کوه به کوه نمی رسد، اما آدم به آدم می رسد.»
از آن به بعد، زمانی که کسی در حق دیگری نامردی می کرد از این ضرب المثل استفاده ‘ميكردند
سر کوی بلند فریاد کردم / علی شیر خدا را یاد کردم 
علی شیر خدا یا شاه مردان/ دل ناشاد ما را شاد گردان
علی شیر خدا دردم دوا کن/ مناجات مرا پیش خدا کن
چراغ اسمون نذر دل تو / بهر جا عاشق است دردش دواکن
نظرگاه گر رویم با هم نگارا / بگیرم دامن شیر خدا را
بگریم تاخدا رحمش بیاید/نهیم برچشم خودقفل طلا را
رنگ سیاه خوب هست یا نه ؟
نظر بدید
امشب خیلی شب سرد و تاریکی هست مثل اینکه همه تاریکی ها جمع شدن تا امشب منو خراب کنن.
دلم تن شده برای قدیما، وقتهاییکه یک پسر بچه بیشتر نبودم. همیشه آرزو داشتم بزرگ بشم، برم سرکار، بقیه بهم اهمیت بدن و خیلی آرزو های احمقانه
به همه این چیزها رسیدم و امشب دلم برای اون روزها تنگ شده الان آرزوهام بر عکس شدن
حاضرم همه چیزمو بدم همه عمرم خلاصه بشه به یک دقیقه ولی اون یک دقیقه تو سن 7 یا هشت سالگیم باشه.
شندین میگن بعضی وقتها این قدر دلت میگیره که باید مرد باشی تا گریه ات بگیره. باور کن الان همون موقع هست.
بغض عجیبی گلومو گرفته فکر میکردم اگه بشکنه همه دنیا صدامو میشنون، شکست ولی نذاشت کسی جز خدا، خودم و این تاریکی لعنتی صداشو بشنوه. نمیدانم تجربه کردین یا نه هر وقت آدم گریه کنه آروم میشه، امشب این قضیه برعکس شده بدتر بیتاب شدم اشکهام شده موج خروشان دریا، حق حق گریه هام که فقط صداش به گوش دلم میرسه، جاییکه آرومم کنن دارن بدتر داغونم میکنن.
این لحظه فقط یه نفر میتونه به انسان کمک کنه
پروردگارا به من همتی ده تا از این سیاهی برون آیم، دلم را به نور خودت روشن بگردان.
خداوندا به من همتی ده تا زین بعد گریه هایم برای تو باشد.
خداوندا به من فرصتی ده تا هر وقت بغضم شکست صدایش به گوش همه دنیا برسد.
زبانم از بیان این لحظه عاجز مانده همین قدر هم که نوشتم از روی درد دلهایم نوشتم.
برای تو نوشتم چون نمیخوام وقتی فردا سوال کردی یادم رفته باشه. هر وقت این مطلب را خواندی برای یک دقیقه دست بر چشمانت بگذار، نگهدار تا همه چی تاریک شود بعد مرا خواهی دید که چه کشیدم
امسال روز عاشورا خیلی دلم گرفت
میخواستم برم جایی که هر سال عاشورا میرفتم
نمیدانستم چی شده بود
هر چی میرفتم نمیرسیدم
ساعت 10 حرکت کرده بودم
بلاخره ساعت 11:40 دقیقه رسیدم
ولی بازم امام حسین نمیخواست برم تو مجلسش
خادمین مسجد دروازه ها را بسته بودند
یه عالم نفر پشت در مسجد ایستاده بودند
میگفتن دیگه جا نمانده حتی برای یکنفر
خیلی دلم گرفته بود
خیلی.................
تو راه همش به خودم میگفتم امسال حسینی نبودی
چون تو ده شب محرم حتی یک شب هم نرفته بودم هیئت یا مسجد
همش به خودم لعنت میفرستادم
تا اینکه یک از دوستام پیدا شد و ما را با خودش برد داخل مسجد
آخراش بود ولی یه دل سیر گریه کردم
............................................................
به امام زمان قول دادم سال دیگه اینجوری نباشم
شما هم برام دعا کنید
عجب دنیایی داریم ما آدما
خیلی قشنگه
البته اگه قشنگ نگاش کنیم
درسته بعضی وقتها دلمون میگیره
ولی باعث میشه زیباتر بشه
امروز یه حس خوبی دارم نمیدانم چرا
شاید.....................
مهدی جان
لفظ طیار تو معـراج بــــــــــرد معنــــی را
اشک چشمان تـــو میخانه کنـــــد دنیــــا را
تکیه بر کعبه بـــــزن سر بده آواز ظهـــور
چون که این کار تو خوشحال کند زهرا را
آن که در قدرت تـــو رفتن امروز نهـــــاد
داد بر قبضـــــه ی تو آمـــــدن فـــــردا را
کعبه را شوق طــــواف تو نگهداشته است
ورنه ریگ است و بگـردد همه صحرا را
هرکه زنده است به خورشیــد سلامم ببرد
ما که مردیم و ندیدیــم به خود گرمــــا را
ای عطش تشنگی کـــوزه به دریا بـرسان
یک نفر یک خبر از ما بدهـــد دریـــا را
سروده شیخ رضا جعفری
آقا جان خیلی شرمنده هستم
منو ببخش
آهنگ وبلاگم برای اینه که یاد عسل بدیعی در وجودمان زنده بمانه
جاودانه شد
یادش گرامی
به
گزارش مشرق به نقل از کافه سینما، عسل بدیعی نزدیک به یک سال پیش بعد از ثبت نام
کارت اهدای عضو، در دفتر یادبود اين سازمان اینگونه مینویسد:
"سلام
دوستان مهربان
عزیزان..... یاران
از خداوند متعال خواستار توانی چون کوه و ارادهای چون آهن
استوار و پایدار هستم
تا یاری بخش راه سپید عشقتان باشد
خداوند یاری بخشتان
با احترام عسل بدیعی
و حالا قلب و دو کلیه، ریه، کبد و هرآنچه که از اعضای عسل بدیعی قابل اهدا کردن بود یاری بخش این راه شد و به چند تن جان دوباره بخشید...
نمیدانم بقیه چرا میان اینجا ولی من وقتی دلم میگرفت یا دلم میگیره میام.
الان هم تو حس دلتنگی هستم
شاید از این به بعد مثل قبلاً بیام و دلمو تو این دنیایی که وجود نداره ولی خیلی ها توش زندگی میکنن خالی کنم.
روي پنجره نوشتم فردا هوا آفتابي است
اما مي باريد از عمق وجودش
نعره ميزد،قهرِ قهر بود
------------------------
صداي شكستنش به گوشم ميرسيد
من ديدم بغش اش شكست
گريه ميكرد
دانه هاي اشك شيشه را ميشست
باز ها ميكردم!!!!!!
مي نوشتم فردا هوا آفتابي است
------------------------------
خسته بود، خسته از من، از تو
از هزاران عاشق ديگر
او شكست !
من ديدم و ندانم
چرا آرام گشت؟
شيشه ها خشكيد؟
روي شيشه كي نوشت ؟
امروز هوا آفتابي است
پ . ن:
در انتظار انتقاد هاي شيرين شما هستم
مویه نمیکنم ز خشکیدن
که آن مجنون بید عاشق را
شکست و سیرآب زندگانیش کرد.
از تمام دوستان سپاس گذارم
لوگوی حلقه ادبی ما انتخاب شد
نظر به آرای شما و دلایل اعضای حلقه
که حتماً در اسرع وقت در وب میزارم
فاطمه حوریه ای بهشتی
پیامبر خدا می فرمودند: «فاطمه حوریه ای است به صورت انسان و من هر گاه مشتاق بهشت می شوم فاطمه را می بویم»
پ. ن : ایام فاطمیه را به همه تسلیت عرض میدارم.
شقایق
دلم مثل دلت خونه شقایق
چشام دریای بارونه شقایق
مثل مردن میمونه دل بریدن
ولی دل بستن آسونه شقایق
شقایق درد من یکی دو تا نیست
آخه درد من از بیگانه ها نیست
کسی خشکیده خون من رو دستاش
که حتی یک نفس از من جدا نیست
شقایق وای شقایق گل همیشه عاشق
شقایق اینجا من خیلی غریبم
آخه اینجا کسی عاشق نمیشه
عزای عشق غصه اش جنس کوهه
دل ویرون من از جنس شیشه
شقایق آخرین عاشق تو بودی
تو مردی و پس از تو عاشقی مرد
تو رو آخر سراب و عشق و حسرت
ته گلخونه های بی کسی برد
شقایق وای شقایق گل همیشه عاشق
دویدیم و دویدیم و دویدیم
به شبهای پر از قصه رسیدیم
گره زد سرنوشتامونو تقدیر
ولی ما عاقبت از هم بریدیم
شقایق جای تو دشت خدا بود
نه تو گلدون نه توی قصه ها بود
حالا از تو فقط این مونده باقی
که سالار تمومه عاشقایی....
اردلان سر افراز
پ . ن:
من عاشق این شعر هستم
کمکم کن تمام بدی هام را با ختم امسال اختتام بدم
میدونم خیلی گناه کردم
ولی اینم میدونم تو بخشنده هستی
منو ببخش
به من قوت قلب بده
.......................................
سلام آقا جان
امسال هم رفت ولی شما نیامدین
نمیدونم چرا ؟
شاید........................
از روزی که فهمیدم یک انسان هستم تا امروز که قرار 1390 تمام بشه
میشنوم که قراره بیای
ولی تا حالا نیومدی
..................................
در سال جدید 1391 منتظرت هستم
برای شادی آقا یه صلوات بگین
دعای فرج هم فراموش نشود
خدا نگهدار 1390
پ.ن : آخرین پست 1390 هـ ش
قاصدک
قاصدک آیا تو هستی ؟
که دلم آرام گشته
این چنین بغض اش شکسته
ضجه اش تا آسمانها نقش بسته
قاصدک آیا تو هستی؟
گر تو هستی سینه ات بشکاف
یک سخن گو، درد دل کن
تا بدانم از کجائی؟
تو چرا قصد دیار من نمودی؟
قاصدک آیا تو هستی؟
گناهم نیست، قلبم بینایی اش از دست رفته
او که رفته بر سرش این حال آورده
من بگفتم گریه و زاری بس است
او نکرد حرف مرا !
بس، همین گفت :
تو ندانی قدر عشق
حال بگو ای قاصدک آیا تو هستی؟
آری این منم، یک قاصدک
آمده از راه دور
با یک سبد عشق و سرور
حیف تو ندانی قدر عشق
ورنه آن دل عاشق است
او مرا دید و سخن گفت
با دیده گانش او چنین گفت:
این تویی که ناتوانی
حال میرم چون پیامم را رساندم
این تویی که ناتوانی
"شایان"
پ . ن :
از همه کسانی که با انتقادشان مرا کمک میکنند تا بهتر بشم سپاسگذارم
نواقص :
بازم از تمام کسانی که انتقاد و پیشنهاد دادن تشکر میکنم
اشکال املائی : زجه به ضجه مبدل گردید
در مصرع ( حال بگو قاصدک آیا تو هستی ) واژه (ای) قبل از قاصدک اضافه شد
آرزوی محال
از این دنیا نمی خواهم
بجز آن شبها که من باتو
در آن رویاهای ناب پرواز میکردم
چه زیبا بود خنده و گریه در آن دوران
در این شب ها به یاد تو عزم رویا میکنم
اما !....
کجاست آن رویا های پر معنا
توان آن ندارم تا به آن بالا ، بالاها
پرِ پرواز بگشایم، که شاید آنجا تو را یابم
ولی افسوس نتوانم ، که نتوانم
"شایان"
پ. ن :
این بود آرزوی مهال
البته دو قسمت اشکال داشت که همه ازش انتقاد کردن
ولی بعد از فکر کردن دیدم شما درست میگید
از همه کسایی که انتقاد کردن سپاسگذارم
نواقص :
اشکال املایی: مهال که به محال تبدیل شد
تغییر واژه : گریان که به گریه تبدیل شد
صدای غرّشی آید!
صدای غرّش دریاست!
چرا قهر است ؟
نمیدانم.
نشاید ساحلش او را نمی خواهد
که او را باز میراند
به آن سو ناگهان دیدم
موجی به سوی صخره ها میرفت
چه بی رحمانه آن صخره
شکست آن موج زیبا را
به خود گفتم کدامین یک ملامت هست؟
باز نمیدانم!!!!!!!!
ناگهان ندا آمد!
موج چنین گفت :
من ز صخره شاکی ام
اوست حد فاصل بین لیلی ، بین مجنون
میزند ساز جدایی ، میکند او بیوفایی
به ناگه ناله ای برخاست!
صخره گفت:
اگر دریا به ساحل عشق می ورزد
بدست موج برایش نامه نفرستد
خود بدیدارش آید
در آن صورت او دریاست و من هیچ...............
"شایان"
پ. ن.
اینم دومین شعر
حرفی که هیچ وقت اول نداشت ولی آخر داره
حرفی که بعد از آن هیچ حرفی که عاشقانه باشه وجود نخواهد داشت.
ولی اول تو حرف آخرت را بگو
میخواهم بدانم تو عاشق تری یا من؟
اگر چه همه میدانند عشق وسعت ندارد اما عاشق شدن اندازه داره.
تا چه اندازه عاشق منی ؟
عشقت را با عاشقانه ترین کلمات بیان کن
چرا سکوت کردی؟
میدانم عاشقی!
چون سکوت، راز بزرگ عشق هست
نکنه چون عشقت بی انتهاست سکوت کردی!
آیا حد و اندازه ای نداره که بیانش کنی؟
اما من میگویم، میخواهم بگویم
دلم آرام و قرار ندارد
گوش کن! حرف آخرم را گوش کن
میگویم تا بدانی
هرگاه به چشمان نازت می نگرم چشمانم را دریاب
تا بدانی چشمانم شهر عشق هست
تو نیز تنها شهروندش هستی.
پ . ن
اول و آخرش یکی هست
همه جا رنگ، رنگی
رنگهای قشنگ گیتی
پاک شدن جز رنگ مشکی
اما من میگم اگه ما
بتونیم عشقُ ببینیم
اگه هر رنگی قشنگه
ما میشیم عاشق مشکی
واسه من قشنگترین حس
یعنی عشق با رنگ مشکی
پ . ن :
بعضی وقتها شعر هم میگیم
همش از دلتنگی هام گفتم
آخه نمیدونم کی اونقدر خوشحال میشم
که بیام براتون بنویسم
این دفعه هم مثل همیشه دلگیرم
شما برام دعا کنید
شاید خدا جووووووون دعای شما را استجاب کنه
البته نا شکری نشه ها دعای منو هم همیشه قبول کرده
ما که نوکرش هم هستیم
پ . ن
خدا جوووووون هر جور تو می خوای
ما هم با هاش حال میکنیم
بعضی وقت ها نیاز داریم درد دل کنیم، حرف بزنیم تا به آرامش برسیم. من نمیتوانم درد دلهایم را با کسی در میان بگذارم و هر وقت میخواهم درد دل کنم، جایی بهتر از اینجا پیدا نمیکنم. اینجا را دوست دارم.
