بـاغ شـعــروغــزل

به نام خداوند بخشنده ی مهر بان

     سبز باید بود سبز گندمی       شعر باید گفت،شعر مردمی

کاش نبود

کاش در کار جهان این همه بیداد نبود

دل ما را ز غم و رنج و الـم یاد نبود

کاش هـر زاهـد آلوده به نیـرنگ و ریا  

 در کلاس من و ما عالم و استاد نبود

کاش آنکس که می از خون رفیقان میریخت

 از مکافات جهان یکسره آزاد نبود

کاش در پهنه عشق این سخن پر غم مهر

حسرت دل به دفترچه ی  فرهاد نبود

کاش آن کارگر خسته ز آلام تلاش   

بر لب غمزده اش این همه فریاد نبود

کاش آن تاجر افسون شده از دولت پول   

اینچنین بر سر دریای زرش شاد نبود

کاش در حجله ی خوشبختی و آمال وجود   

هر فرو مایه و دون مرتبه داماد نبود

کاش در قله ی پیدایش اندوه جهان    

چشمه ای را که ز دل رنج و محن زادنبود

کاش در دست خزان خصم قسم خورده ی گل

خنجر مرگ مطیع سخن باد نبود

کاش در شعر پر از محنت و اندوه شهاب
اثر از شکوه به اندیشه  ز بنیاد نبود 

شعر از:دیوان تنهایی اثر مرحوم شهاب جمشیدآبادی

خــزان

هنگام خزان است و صفایی به چمن نیست
ایـام به کـام ِ دل اربـاب سـُخـن نیـست
 
مـرغان چمن بسته لب وسـربه گریبان
گویی که درین باغ نمودار چمن نیست
 
در خانه ی خود گوشه نشیـنـیم وغریـبـیـم
فریاد عزیزان مگر این خانه وطن نیست؟
 
افسوس نشانی زمی و میکـده نبود
دیگر اثر از باده ی اندوه شکن نیست
 
چون دست قضا بذرغم افشانده درین خاک
محصول به جزخار دراین دشت کهن نیست
 
با سینه ی مجروح پُرازغم نتوان زیست  
جایـی که در اوقـدرت فـریاد زدن نیست
 
در گوشه ی تنهایی وخاموش(مُـجـرّد)
لب بسته چنانم که کلامی به دهن نیست

 شادروان شعبانعلی فرزانه آزاد (مجرد)
 

( حـرف آخــر )

واژه های سرنوشتم را که معـنا می کنـد؟                      

پای حرف آخرم را غصّه امضا می کنـد

خط خطی ها می کنم اینجاهوا رابـانفـس                       

دست خطـّم مشـق مُردن را تمنـّامی کـنـد

آنچه درحجـم پُرازدرد گلویم مانـده اسـت                      

فـطرت تاریـخ را یک روزافـشا می کنـد

برگ ها ومرگ راپاییزماچون دیده است                      

زردوسـُـرخ وارغوانی راتماشا می کـنـد

طعـم تـلـخ زندگـی با دست های معجــزه                       

دردهـایـم رامیان این غـزل جا می کـنــد

بـرسـرهـرسفره ای خون دلی تقسیـم شـد                       

وای سـارا ! یاد آب ونان وبـابـا می کـنـد

گوشه ی تلخ مصیبت روی این دیـوارهست                    

نقش خون ویادی از آن ماجراهامی کـنـد

تو چه گفتی شاعرا در ازدحـام قـلـب ها؟                        

شعـرتو درحـسّ ِ کوچه شوربرپا می کند

ترس دارد تا بگوید حرف آخر را،حبیب

لب نمی بندد،ومی دانم که حاشا می کـنـد

جمعه 6/11/1391  همدان : حبیب رضا یی پور

خسته ام از غربت تو، گفته بودم بارها
از تبار خستگانم،بشکن این هنجارها

تا به کی صبر و صبوری در به در دنبال تو
خسته ام از بی قراری پشت این دیوارها

خواستم در خانه ات پیدا شوم ، با یک غزل
می زند سیلی به من هر لحظه این اشعارها

می کشیدم دست ها بر خرمن گیسوی تو
گاه گاهی می شوم دل تنگ آن دیدارها

بیشه ها خالی ز آهو یار من ،ترسم، شوم
در میان این هیاهو طعمه ی کفتارها

مهربانی کردم و نا مهربانی ، ای حبیب
گفته بودی از محبت می شود گل ،خارها

شاعر :حبیب رضایی پور
یازدهم اسفنذ 97

همت ما

ما تکیه به هر تیـرک فرسوده نکردیم   
دندان به لب نان خسان سوده نکردیم

بر همـت ما باش که در اوج قـنـاعـت
تسلیم،سر خویش به فرموده نکردیم

پیـوسته سر پرسـش مـا و ستم دهــر
باور که همین است و چنین بوده نکردیم

گر ساده و بی رنگ،همینیم که هستیم
در صحنه سیه روی خود از دوده نکردیم

ما کاستـه ایم از طـمع خویـش ز دنیا
یعنی که زرو سیم خود افزوده نکردیم

تا خانه خرابیم ز سیلاب حوادث
خوابی به شبی با دل آسوده نکردیم

در کار غزل وصف شه و شیخ نگفتیم
فـکر و قـلـم خویـشتن آلـوده نکردیم

گی کاشته ایم از سخن خویش به گلزار
چون دفـتـر (دایی) به گِل اندوده نکردیم

مرداد ماه81
                                 شعر از :نور محمد آقداغی(دایی)

سیـرک

مرا به صحنه می برند

در پوستین گرگ

تا شما را بترسانم

(سـیما) و(صـدا) ی من این نیست

در پشت(صحنه) انسانم

امّا نـبایـد بدانـیـد

تا لایـق همیـن باشـم

که می بـــیــنــیـد
                                              شاعر :احمد حیدر بیگی

دقیقه های بدون تو نفرت انگیزند
و درد بر در و دیوار خانه می ریزند

شکوفه های درختان خانه هم انگار
بدون تو همه در انتظار پاییزند

دو چشم منتظر من چرا نمی فهمند
که باید از تو و چشمان تو بپرهیزند؟

چقدر نبض دلم تند می زند ،انگار
تمام ثانیه ها از سکوت لبریزند

و لحظه ای که تو باید می آمدی هم رفت
نشد اهالی اینجا ز شوق برخیزند

نشد من و تو برای همیشه ما باشیم
نشدنگاه من وتوبه هم در آمیزند
***
تمام روز بدون هدف در این فکرم
که لحظه های بدون تو نفرت انگیزند

شعر از :روشنک ارتیاعی

از نشریه شعر سال پانزدهم زمستان 85

 

انتهای ماجرا

می گریزم از خود و این سرنوشت غم زده
با پریشان حالی و تنها دل ماتـم زده

جزبه اشک وشک میان چشم من چیزی نبود
ردّ پای فاجعه خـواب مرا برهم زده

خط تیره بین ما تا کهکشان هم رفته است
فاصله جولان دهد در این فضای سم زده

سرو بودم تا شکستم ،تکه تکه، ریز ریز
واژه ی تـیز تبر بر ریشه ام محکم زده

زیر بار ذلت و در زیر بار نان مان
در سکوتی گردن اهل زمین را خم زده

*چند سالی میشود خورشیدمان را برده اند*
نور مهری کو ؟ که شب بر عالم و آدم زده

انتـهای ماجرا کم کم ز هم کم می شـویم
 دست مرموزی (حبیبا )جمع ما را کم زده

1392/7/3 - حبیب رضایی پور

مصرع ستاره دار از شاعر دیگری است.

ناگهان در خلوت شب شاعری درمی زند
مثل بیـتی ازغـزل بـر قافـیه سـر می زند

هـمهمه پیچیده اکـنون در مــیان کوچه ها
ناکسی بر شاعری از پشت خنجر می زند

در حصار چشم می چرخد سکوت پنجره
بر غم غربت نگاهم رنگ باور می زنـد

نغمه های آتـشــینم مانـده در نـای زمـان
بال بال بغض سُرخم از گلو پـَـر می زند

انـتـهای آسـمـان بـوی اجـابـت می دهــد
حجـم طـغـیان دعا آتـش به سنگر می زند

فصلی ازاحساس را درچنگ سازم ریختم
گـو حـبیـبا سازمان ازهـیچ بهتر می زنـد

  1397/2/13   حبیب رضایی پور

غیر شیدایی و مستی دگرم رایی نیست
عالمی خوشتر از این عالم شیدایی نیست

شرح داغ دل خود با که بگویم جز باد
جز صبا همنفس لاله صحرایی نیست

بس که پنهان بنمودیم جنون دل و باز
هیچ پنهان به چنین فاشی و رسوایی نیست

گرد هر زاویه ای در دو جهان بیجا گشت
دل سرگشته به جز کوی تو اش جایی نیست

گر چه مستیم و طربناک در این بزم طرب
جز خیال لب و چشمت می و مینایی نیست

بس که دیدیم همه عارض خوبان جهان
جمله زیباست ولی همچو تو زیبایی نیست

در همه باغگه و عرصه بستان جهان
همچو شمشاد قدت سرو دل آرایی نیست

خواجه تصدیق کند نیز به مستی عاکف
در همه دیر مغان همچو تو شیدایی نیست

عاکف خراسانی

( مِهــر یاران )                       

بـازهـم غـم آمـد ولـبخــنـدمـان کـم مـی شـــود  

            واخـُــدایــا زنــدگــی مـثـل جـهــنـّـم مـی شـود

زخــم شـایـدهـا وامـّـا،مـانـده بـرهــرشـانـه ام  

            گـاه گاهــی درد ورنجـم ضـربـدرهـم می شـود

شـاعـرا کـی بــرنگـاهـم رنگ بـاورمی زنـی 

             ظـاهـراً گـاهـی فـضـای ساده مُـبهــم می شـود

داسـتـان کـهـنه هـاراپـیـش مـن هـرگـزمخوان

              درهـــوای تـــازه دل،تـســلـیــم آدم مــی شــود

بـیـت بـیـت شعــرهـایـم مُـرده انـد وعـاقــبــت

             واژهــای مــثـنــوی ازجـنـس مـاتـم مـی شـود

کـاشـکـی داغ عـطـش چـشـم مـرا دریـا کــنـد 

            چون که هرچه می چکد ازواژه هاغم می شود

ای(حبیب)از دوستی ها خاطراتی بیش نیست

 مِـهـریاران زخم دل ما را چومَـرهـم می شـود

30 / 9 / 1391  حبیب رضایی پور 

ای زمین،ای آسمان،فریاد هامان بی صداست            

داسـتان گـفـتن زغـمها ،دردهـا، بـی انتهـاست

روبــه دریـا مـی نـشـیـنم بــا خـیـالــی ازپری            

آن پری درموج های سـرکـش دریا کجـاسـت؟

نـغـمـه هـای آتـشـیـنـم بـال بـال بـُـغـض سُرخ             

می زندپَـردرگلو،چون خسته ازهـرماجراست

مـن اسـیـردرد خـویـشـم ،حـضـرت آدم بـگــو            

ذهـن ودل گـویـا بـه بـوی وطعم گندم آشناست

بـا نـگـاه تـُـنـدتـان چـشـم غـزل تـرسیده اسـت             

شعـرتـلـخـم را کـه نـه،امـّـا دلـم مال شماست

دسـته دستـه حـسّ غـم را ازنگـاه مـن بـگـیـــر           

بـا دلـم تـا کــن،صمـیمـانـه،نگاهت دل رُباست

حـال و روزم مـثـل آدم های معمولی که نیست
گـرچـه دل خـونـم(حبـیبا)پیشه ام مهر ووفاست

جمعه  10 /09 / 1391 : حبیب رضایی پور

هان ای بهار

هان ای بهار خسته که از راه های دور  

                                 موج صدا ی پای تو می آیدم به گوش
وز پشت بیشه های بلورین صبحدم      

                            رو کرده ای به دامن این شهر بی خروش

برگرد ای مسافر گم کرده راه خویش        

                                    از نیمه راه خسته و لب تشنه بازگرد
اینجا میا... میا... تو هم افسرده می شوی     

                                 در پنجه ی ستمگر این شامگاه سرد

برگرد ای بهار! که در باغ های شهر        

                              جای سرود شادی و بانگ ترانه نیست
جز عقده های بسته ی یک رنج دیرپای     

                        بر شاخه های خشک درختان جوانه نیست

برگرد و راه خویش بگردان ازین دیار       

                                     بگریز از سیاهی این شام جاودان
رو سوی دشتهای دگر نه که در رهت      

                                           گسترده اند بستر مواج پرنیان

این شهر سرد یخ زده در بستر سکوت      

                               جای تو ای مسافر آزرده پای! نیست
بند است و وحشت است و درین دشت بی کران       

                        جز سایه ی خموش غمی دیر پای نیست

دژخیم مرگزای زمستان جاودان         

                              بر بوستان خاطره ها سایه گستر است
گل های آرزو همه افسرده و کبود        

                            شاخ امید ها همه بی برگ و بی بر است

برگرد از این دیار که هنگام بازگشت       

                              وقتی به سرزمین دگر رو نهی خموش
غیر از سرشک درد نبینی به ارمغان        

                               در کوله بار ابر که افکنده ای به دوش

آنجا برو که لرزش هر شاخه گاه رقص    

                                از خنده سپیده دمان گفت و گو کند
آنجا برو که جنبش موج نسیم و آب  

                                   جان را پر از شمیم گل آرزو کند

آنجا که دسته های پرستو سحرگهان  

                            آهنگهای شادی خود ساز می کنند
پروانگان مست پر افشان به بامداد   

                                      آزاد در پناه تو پرواز می کنند

آنجا برو که ازسر هر شاخسار سبز    

                             مست سرود و نغمه ی شبگیر می شوی
برگرد ای مسافر از این راه پر خطر 

                                  اینجا میا که بسته به زنجیر می شوی

                                                 شعر از شفیعی کدکنی

داد زدم

 من با غزلی قانعم و با غزلی شاد
تا باد زدنـیـای شما قـسمـتم این باد

ویرانه نشینم من و بـیـت غـزلـم را
هرگز نفروشم به دو صد خانه ی آباد

من حـسرت پـرواز ندارم به دل ، آری
در من قفسی هست که می خواهدم آزاد

ای بـال تخـیّـل ببر آنجا غزلم را
کـش مردم آزاد بگویند مریزاد

من شاعرم و روز و شبم فرق ندارد
آرام چه جویی از این زاده ی اضداد؟

میخواهم از این پس همه از عشق بگویم
یک عمـر عبـث داد زدم بــر سر بـیداد

مگذار که دندان زدهی غم شود ای دوست
این سیب که ناچـیده به دامـان تو افــتـاد
                                                                         سروده ی: محمد علی بهمنی

باور ما

سايه بي ادبي خيمه چو زد بر سر ما
خارها رست ز گلزار ادب پرور ما


دلقكان تكيه چو بر مسند ساقي بزدند
پر شد از باده آلوده به سم ساغر ما


بسكه با صورت حق سيرت باطل ديديم
جلوه نور خدا هم نشود باور ما


فضل خاموش و مريدان فضيحت بخروش
عجب از حوصله آنكه دهد كيفر ما


هر چه دانشور اگر جمله بميرند چه غم
كم نگردد يكي از اينهمه رامشگر ما


حاجتي نيست ز تشويش قيامت لرزيم
حشر و نشر غرض الوده ما محشر ما

كو دكانيم كه هر دم بجدالي سر گرم
فكر پوسيده بازيچه ما خنجر ما

شاد از آنيم كه گه شمع عروسي بشويم
اشك ما زينت ما ، ناله ما زيور ما

بر خود اي روز و شب تلخ مده نام حيات
دل ما سوختي اما نشدي دلبر ما

طبع ما جوهر برنده تري خواهد يافت
ابلهي گر بزند سنگ بر اين گوهر ما

ما زبان سوختگان از چه ز غم پر باريم
وين چه تدبير كه در راي جهان داور ما

فالي از طالع سر گشته زدم { حافظ } گفت
{ بخت بد تا بكجا مي برد آبشخور ما }
 
 سراینده :معینی کرمانشاهی

( لحظه های آخرین انتظار)

گــوش کــن ای یـار خوب ومهــربـان

                         بـشـنــو ازمـن قــصّـه هـای ایـــن وآن

آهـــمـــا ن بـا درد هــا آمــیــــخــتـــه  

                          بـرگ عــشـق ازهـر درخـتی ریخــتـه

رشـته هـای بـرگ گُـل ازهم گسیـخت 

                         گـوبـه گـلبـانـگ چـمـن بلـبـل گریخـت

خـیـزد ازهـــــــرسـازآوازی حــزیـــن  

                        سـایــه هـای تــرس هــرآن درکـمـیــن

مـا رهــادرچـــاه تــنـهــایــی شـــدیـــم 

                       هــمــچــو دیــوانــه تـمـاشــایــی شدیـم

مـا اگــر از زنـدگــانــی خــستــه ایـــم  

                        بــرهــوی و برهــوس دل بــستــه ایـم

بـی گــمـان رقّــاصــک سـاعـت شدیم  

                      گـِرد خــود دوّارو بـی طـاقــت شــدیم

زنــدگـــی گــویــاکــویــر تـفـتـه ایسـت   

                    سعـی مان چون آب ازکـف رفته ایست

تــلخــی انـدیـشــه هــامــرگ آوراسـت  

                      چــشـم آیــیــنه بـه رنـج مـا تــَـراســت

طـفـل آغـوش غــم وحــرمـان شــدیــم 

                         از درون و از بــرون ویــران شــدیــــم

مــرده گــشتـــه دل هـمـه ازبــی دمـی  

                      هــمـچــولـا لــه در کــویــرازبـی نـمی

ازخــروش مــوج هــای ا ضــطـــراب  

                     دم بــه دم دلـهــا بــه جــوش والــتهاب

غنچه ی یـاس وسـمن پژمرده اسـت 

                        مـرغ خوش خوان سحرافـسُرده است

شــور ومـسـتی هـازسـر افـتـاده اســت 

                       اشــک در ساغـربـه جــای بـاده اسـت

نـیـسـت درگـوشــم به جـزآهـنگ غــم  

                      مـی خــراشــدایـن دلــم راچـنـگ غــم

خــوش بــود بــوی خـوش دامان یار
                              لـحــظــه هــای آخــریـــن انــتــظـار
                       
                                          حبیب رضایی پور   15 /3 / 1374

کاش چون پائیــز بـودم
کاش چون پاییز خاموش وملال انگیز بودم.
برگهای آرزوهایم , یکایک زرد می شد,
آفتاب دیدگانم سرد می شد,
آسمان سینه ام پر درد می شد
ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد
اشک هایم همچو باران دامنم را رنگ می زد.
وه ... چه زیبا بود, اگر پاییز بودم,
وحشی و پر شور ورنگ آمیز بودم,
شاعری در چشم من میخواند ...شعری آسمانی
در کنارم قلب عاشق شعله می زد,
در شرار آتش دردی نهانی.
نغمه ی من ...
همچو آواری نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته.
پیش رویم :
چهره تلخ زمستان جوانی
پشت سر :
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام :
منزلگه اندوه و درد وبد گمانی.
کاش چون پاییز بودم

سروده ی :فروغ فرخزاد

(هفتاد و دو گل)

جانـت بـه کــویــر  تفتــه دریـا بخشید 

هفتاد و دو گل ، به  متن صحرا بخشید

بـــا جلـــوه ی کــربـلای عـاشـورایی

خـون تــو بـه رنگ سرخ معنا بخشید

***

( زمزمه )

تـا هست جهــان شـور محــرم باقیست

این جلوه ی جان در همه عالـم باقیست

ازنـالـه ی  نـیـنــوای یـاران  حسـیـن

همواره به لب زمـزمه ی غم باقیست

 شعر از:محمد روحانی (نجوا کاشانی)

****

انگار تمام شهر تسخیر شده

بنگاه فروش غل و زنجیر شده

از چارطرف حرمله ها آمده اند

بازار پر از نیزه و شمشیر شده

شعر از:جلیل صفر بیگی

 *****

عالـم ، همه خاک کربلا بایدمان

پیوسته به لب ، خدا خدا بایدمان

تا پاک شود ، زمین ز ابنای یزید

هـمواره حسـین ، مـقـتـدا بایدمان

شاعر:سید حسن حسینی

(کـوچه های دلهره) 

شـب پـرازردّعـبـورو،کـوچـه های بی قـرار

فـصلی ازدل شـوره هاو،لحـظه های انـتظار

ازهـجـوم ایـن هـمه سـایه نگاهم خـسـته شــد

مـی دَوَم در کـوچـه هـای دلهـره،آشـفـته وار

جـُرعه ی سرخ جنون نوشیده ام،ازهرطرف

شعله گشتم یکسـره، ماندم میــان ایـن حِـصار

از دروغ وبـــی خــیـالــّیِ ِشــمــــا آزرده ام

می روم با کـولـه بارشعـرخـود ازایـن دیـار

یاد آن روزان به خـیرولحظـه های شـادمان 

مـثـل رؤیـا بـا خــیـالــی شـاد بـودیـم وبهـار

بـاردیـف نـورهـا شــعـری بــرای مـن بگـو

شـاعـرا تـنـها تـورا دارم درایـن شبهای تار

روی خـونـیـن ونگـاه ِآتـشـیـنـم را(حـبیـب)

ســـوی ِتـان آورده ام،ازداخــــل بـاغ انــار!

22  / 8 / 1391   شاعر :حبیـب رضایی پور

دیده می گرید

دل بیدار من بر مردم خوابیده می گرید
بلی، فهمیده بر احوال نافهمیده می گرید

ز چشم خویشتن آموختم رسم رفاقت را
 که هر عضوی به درد آید به حالش دیده می گرید

پس از جان دادن عاشق، دل معشوق می سوزد
که شیرین بهر فرهاد به خون غلطیده می گرید

نگردد تا رقیب زشت خو، آگه ز حال من
دلم از هجر آن زیبا صنم دزدیده می گرید

به روز وصل هم عاشق بود در گریه زاری
ز شام هجر از بس دیده اش ترسیده می گرید

لبی خندان نبینی تا نباشد دیده ای گریان
بخندد جام چون مینای می را دیده می گرید

محبت را میان یوسف و یعقوب سنجیدم
چو دیدم بیشتر آن پیر محنت دیده می گرید

کسی کو تیر جانان را هدف گردیده می خندد
دلی کز تیغ آن محبوب سرپیچیده می گرید

هر آن عاشق که بینی از فراق یار می نالد
ولی رنجی ز بهر دلبر رنجیده می گرید

شعر از: هادی پیشرفت (رنجی )

چون شبنمی به حسرت پرواز مانده ای
چشم انتظار شعله ی دردی ،تلنگری

با هر غزل به یاد عزیزان رفته ات
یک گوشه می نشینی و هی غصّه می خوری

یک چکه آفتاب به چشمت نمی چکد
چون کوچه های شب از اندوه شب پـُری

کارت همین شده که تکرار مرگ را
در لحظه های بی رمق خویش بشمری

جز میله های زنگ زده،شیشه های مات
از باغ و آفتاب نداری تصوری

بنشین،مگر نه اینکه اگر بال واکنی
از هر طرف به پنجره ای بسته می خوری؟

دست و دلی شکسته و یک شرجی کبود
آخر در این هوای نفس گیر می بری

                         مفهوم آسمان تو این حجم بسته است
                         پــرواز زیــر سقـف قـفـس هــای آجــری

           شاعر:احمد رضا الیاسی

انتخاب شده ازمجله ی شعر سال پانزدهم زمستان 85 بهار 86

   غزل ارسالی شاعر گرانقدر جناب آقای حنظله ربانی .باسپاس از ایشان.

بـعـداز تــو

رفتی و پـاییزی ترین ایّـام حاصل شد
                       وحشی ترین امواج دریا سهم ساحل شد

زیبایی تـصـویر ها را با خـودت بـردی
                           زیبای من ! تصویر ها بعد از تو باطل شد

بـعد از تو از این ابرها باران که نه ، امّا
                             هی درد پشت درد پشت درد نازل شد

دیگر ندارد رنگ و بـوی عشق ، این دنیا
                            وقتی به کام بخت من زهر هلاهل شد
 
آیینه وقتی علت خاموشی ام را خواست ؛
                         این اشک ها باریـد و توضیح المسائل شد

سهراب ! گفتی : « آب ها را گِل نباید کرد »
                        رفتی ، نـدیـدی بعد تـو این آب ها گِل شـد

آن قدر بـدبختم که در این نـابسامانی
                           حتی خدا در مرگ هم از بنده غافل شد

                                        شعر از :حنظله ربانی

    احمد شهنا                                                                                                                                       

جلوه ی خار وخس

بستیم لب زگفتن رستیم از قفس ها

آتش زدیم یکجا برخرمن هوس ها

دامن کشان گذشتیم ازباغ دهر،ازبس

دیدیم جای گلها در جلوه خار وخس ها

آوای شوم زاغان پیچیده بس دراین باغ

پیچیده بلبلان را در سینه ها نفس ها

مرغان خوش نوا راسر زیر بال خوشتر

آنجا که که جور صیاد کرده است پر قفس ها

شد کاروان شادی آن سان که گوش نشنید

بانگ رحیل یاران آوازه ی جرس ها

داد دل از که خواهی؟(شهنا)که اندرین ملک

فریاد داد خواهی خیزد ز دادرس ها

 شاعر: احمد شهنا

انتخاب شده از کتاب( شاهکارهایی ازادبیات پارسی) مؤلف وگرد آورنده حبیب صادقی

  شعری را که جناب آقای رمزی باصر برای

               چه كنم؟

بى تو اى سرو سهى در دل بستان چه كنم؟
با دل غمزده‏ ى نرگس و ريحان چه كنم؟
با ريا كارى اين قوم مسلمان چه كنم؟
شكوه‏ ها دارم و با آيه‏ ى قرآن چه كنم؟

اى مسيحا نفس اين دل به تو ايمان دارد
در كنار تو چنين دورى و هجران دارد
نرگس از چشم خمار اشك فراوان دارد
اشك هر ديده نگر ره به نيستان دارد

عمرم آخر شده اى خسرو خوبان نظرى
در ره كوى تو لب تشنه‏ ى حيوان نظرى
جان به لب آمده از دامن عصيان نظرى
بر من دلشده از گوشه‏ ى چشمان نظرى

يك نظر غافل از آن صورت رخشان نشوم
راهى سلسله‏ ى عربده جويان نشوم
از سر لطف تو من راهى دونان نشوم
بى مى و مقصد و مقصود تو انسان نشوم



بين ما و خم ابروى تو مژگان راه است
حلقه‏ ى زلف تو با حلقه‏ ى عرفان راه است
ساق سيمين تو با ساغر مستان راه است
يوسفى رفته ز كاشانه و كنعان راه است

كس در اين باديه جز ناله و افغان نشنيد
جز دعاى سحرى در دل باران نشنيد
نام باصر ز لب گشنه‏ ى اخوان نشنيد
كوس ما را نفسى جز دل جانان نشنيد

                                           شاعر : باقر رمزی باصر

     ( شاعــر وشعــر بیمار)         

کی می شود سحرگه؟شب دائمی است انگار

                    گـویا کـه نقـش خـورشید افـتـاد روی دیـوار!

با تـاروپــود دَردَت بـایــد غــزل بـه بــافــی

                       شاعرچه داری اکنون؟ یک مشت شعـربیمار

*ازهـرطـرف کـه رفـتـم جُـزوحشتم نیفزود *

                        امـروزتـرس و وحـشت ،فردا دوباره تکرار

آن چه سروده ام من فریاد یک سکوت است 

                      *خـالــی تــرازسکـوتـم ،ازناسروده سـرشـار*

حــالــا قـفـس نـشـینـم،زیـرا بـه جـُرم پـرواز

                       بـال وپـَـرم شکــستند،زخمــم زدنــد بـسـیــار

ســرهـا بـُــریـده بـیـنی؟ مـاهـم زبان مان را !

                       سـوزم ازایــن جـنـایت،وین سرنوشت غمبار

*گـویـی وَلـی شنـاسـان رفتـند ازایـن ولایـت* 

                       ازپـیـش چـشـم حـافـظ، وزسـرزمـیـن پـنـدار

ایـنجــا خـلـیـل یـخ زد ازعـشــق دوسـتـانـش

                        آتـــش بـیـارنــمـرود مـا را بـسـوزیـک بــار

                قـسمـت نـشـد دریـغـا،عـاشـق شوم،(حبـیبا)

               درکــوچــه ســار دلـدار،آهستــه گام بــردار

شاعر :حبیب رضایی پور

مصرع های ستاره دار از شاعران دیگری است

من ندیدم شاعری خیر از جوانی دیده باشد

امیر علی سلیمانی

..............

من چند روز پیش دلی را شکسته ام

من را به رسمیت بشناسید سنگها

علیرضا بدیع

....

فردا که آفتاب حقیقت برون زند

سر در کدام برف نهان میکنی رفیق؟

حسین جنتی

..............

انتخاب از کتاب دُردانه-/به انتخاب محمدعلی بهمنی

 دوباره، شب!

به روی ما در دهلیز شب را باز وا کردند

و ما را دست بسته توی تاریکی رها کردند

ستردن را چه می کوشی؟غبار از چهره ی ما نیست

بزرگ آئینه را مشاطه های شوخ«ها» کردند

شکستن را صدایی سخت آمد،ای دل غافل!

تبر داران مگر در قلب جنگل ماجرا کردند

فرق نشکست و تنها مرد،از دست غنیمت رفت

در این ساکت سرا چندان که یاران پا به پا کردند

کجایید ای شکوه یادهاتان زخم خنجرها؟

که در خون شمایان کوسه ماهی ها شنا کردند

شکسته بال میآییم،می بینید و می پرسید

که سنگ اندازها با دور پروازان چها کردند

اگر روشن،اگر تاریک، نپذیرید شب را،های!

ستاره ها که با خون چشمتان را آشنا کردند

شنیدی؟ روشنایی چند از اقصای شب (هومن)

به سوی واحه های صبح ، مرغان را صدا کردند

 شعر از :محمد ذکایی (هومن)     

  از کتاب شاهکارهایی از ادبیات پارسی  -تالیف: حبیب صادقی

این جزر و مد چیست که تا ماه می رود؟

دریای درد کیست کــه در چـــاه می رود؟

این سان که چرخ می گذرد بر مدار شوم

بیـــم خسوف  و  تیـرگـــی مـــاه می رود

گویی که چرخ بوی خطر را شنیده است

یک لحظه مکث کرده ، به اکــراه می رود

آبستن عزای عظیمی است کاین چنین

آسیـمه سر نسیـــم سحــرگاه می رود

امشب فرو فتاده مگر ماه از آسمان

یا آفتـــاب روی زمیـــن راه مـی رود؟

در کوچه های کوفه صدای عبور کیست؟

گویـــا دلــی بـــه مقصد دلــخواه می رود

دارد ســر شکافتـن فــرق ِ «آفتــــــاب»

آن سایه ای که در دل شب راه می رود

                                                        شعر از قیصر امین پور