بیچاره کسی که گرفتار عقل شد

خوشبخت آنکه کرخر آمد الاغ رفت...


جگه‌ له‌ کۆماری ده‌نگی تۆ

له‌ ناخی مندا

هیچ وشه‌ێک نه‌ماوه‌ته‌وه‌

ئه‌ی ڕفێق،ئه‌ی براده‌ر،ئه‌ی وه‌ته‌ن

بێ خه‌یاڵ

هه‌موومان ڕۆژێک

تێکڕایی ئه‌ڕۆینه‌ ژێر ئاو

ئیدی ته‌نیا بۆ

به‌له‌مه‌ کاغه‌زیه‌کان دڵم ته‌نگ بووه‌

که‌ قه‌د ناڕۆنه‌ ژێر ئاو

له‌ کاتی نووسیندا

له‌ په‌نجه‌کانم خوێن ده‌تکێ

نازانم چۆن بنووسم"ئاڵا"

که‌ له‌ ئاسمانی دڵما

له‌ گه‌ڵ شه‌ماڵسه‌ما بکات

هه‌ندێ جار بیر ئه‌که‌مه‌وه‌

که‌ ئه‌بێت ده‌نگی ئه‌م هه‌موو ده‌ریا بخنکێنم

تا جامه‌که‌ی خۆم پڕ ده‌بێت

بۆ ئازادی له‌م جه‌سته‌ کوچکینه‌

ئه‌بێت ده‌یان کوچک له‌ ناو به‌رم

به‌ڵام شایه‌د ئه‌م ژینه‌ ڕوو به‌ کۆتایی بێت

شایی خودا

بیستوومه‌ جه‌ژنه‌...

بیستوومه‌ خه‌ڵاتی ئه‌وانه‌ی

که‌ له‌ شه‌وانی قه‌در

شه‌و نخوونیان کێشاوه‌ پیان ده‌درێت

یه‌ک شه‌و له‌ باتی هه‌زار

هه‌زار شه‌و نه‌خه‌وتن بۆ خه‌ڵات

به‌ڵام،به‌ڵام

بۆ یه‌ک جار ده‌نگی گریانی

هه‌زار هه‌تیویان نه‌بیست

نه‌ک له‌ به‌ر خه‌ڵات

له‌ به‌ر مرۆڤایه‌تی

جه‌ژنه‌،کۆڕه‌،شاییه‌

ئه‌ی خه‌ڵکینه‌...

ئه‌م هه‌موو مه‌ینه‌ته‌ خه‌ڵاتی خودایه‌ بۆ ئێوه‌

لێ وه‌ر بگرن، سه‌ری بۆ دانه‌وێنن

ئێوه‌ش له‌ شایی خودا به‌شدار بن

هه‌موو چتێک قازانجی ئێوه‌یه‌

شایی به‌ گریان...

خواردنی برسیه‌تی...

جامی تینوویی...

ئێوه‌ش له‌ شایی خودا به‌شدار بن

بڕۆن ببینن

کووره‌ی زکر و هه‌ڵپه‌ڕکێ

پۆلێک فریشته‌ له‌ به‌ر پای خوداوه‌

خودا پێده‌که‌نێت

قاقای پێکه‌نینی

ده‌نگی گریانی

منداڵه‌ هه‌ژاره‌کانی شاری سنه‌ ده‌خنکێنێت

ئێوه‌ش له‌ شایی خودا به‌شدار بن

به‌ڵکوو خه‌ڵاتێکتان ده‌ست که‌وێت

 

شیعری ئازادی

ئه‌ی شێعر...

یارمه‌تیمده‌ ، تا زمانم به‌ تۆ

تینوه‌تی بشکێت

تا بتوانێت باسی

سه‌دان شاعێری تینووی سه‌رده‌م بکات

تابتوانێت باسی

شێعره‌کانی په‌شێو و بێکه‌س بکات

یارمه‌تیمده‌ ئه‌ی شێعر...

تا بتوانم باسی

ڕۆحی سه‌دان شاعێری تینوو بکه‌م

تا بتوانم باسی

چاوانی شامی بکه‌م

که‌ له‌ جامی زوڵاڵی ڕووناکی قومێکیشیان نه‌خوارده‌وه‌

تا بتوانم باسی هه‌ژار بکه‌م

که‌ تینوه‌تی له‌ ئامێزی منه‌ماڵه‌ی قه‌د نه‌شکا

ئه‌ی شێعر یارمه‌تیمده‌...

با هاوار بکه‌م

که‌ شاعێرانی کورد هه‌میشه‌ تینوون

تینووی ئازادی...

           تینووی ئازادی...

                      تینووی ئازادی...

ئه‌ی په‌نجه‌ره‌

 

کاتێ بۆ یه‌که‌م جار له‌ تۆ ڕوانیم

 

دیوارێک ڕه‌شم ده‌بینی

 

ئه‌ی په‌نجه‌ره‌

 

جار به‌ جار له‌ تۆ ئه‌مڕوانی

 

به‌ڵکوو دیمه‌نێک جوان ببینم

 

به‌ڵام هه‌مووکات منداڵێکم ئه‌بینی

 

که‌ به‌ چاوی گریانه‌وه‌ چاوه‌ڕێ ئامێزی دایکی ئه‌کرد

 

ئه‌ی په‌نجه‌ره‌

 

ئێستاش که‌ له‌ تۆ ئه‌ڕوانم

 

هه‌مووکات به‌ هیوام که‌ دیمه‌نێک جوان ببینم

 

به‌ڵام پێم وایه‌ که‌ په‌نجه‌ره‌که‌ی من هه‌مووکات

 

تاریکی و ناحه‌زی و زڵمی تێدا ده‌بینرێ

 

هه‌مووکات کوڕێک و کچێک ده‌بینم

 

که‌ له‌ جێ ژوانه‌که‌یان تیان هه‌ڵ ئه‌ده‌ن

 

ئه‌ی په‌نجه‌ره‌

 

به‌ هیوای بینینی دیمه‌نی کوێستان له‌ تۆ ئه‌ڕوانم

 

به‌ڵام هه‌مووکات بازێک ده‌بینم

 

که‌ له‌ سه‌ر هێلانه‌که‌ی کۆترێکی ده‌س نیشان کردوه‌

 

ئه‌ی په‌نجه‌ره‌

 

ئه‌مڕۆیش که‌ له‌ تۆ ئه‌ڕوانم

 

سیمای چه‌ن لاوی هه‌ژار ده‌بینم

که‌ چاوه‌ڕێ سێداره‌ ده‌که‌ن

 

جارجار بیر ئه‌که‌مه‌و

 

که‌ په‌نجه‌ره‌که‌م قه‌د باز نه‌که‌م

 

به‌ڵام دڵم بڕواییم پێ نادات

 

هه‌مووکات به‌ هیوای بینینی

 

وڵاتێکی بێ زڵم و زۆر بازی ده‌که‌م


که‌ چی ئه‌بینم

 

خه‌یاڵاتم هه‌موو هه‌ڵه‌یه‌

وه‌سیه‌تی پیره‌ گورگ

ڕۆژێ له‌ ڕۆژان

له‌ وه‌رزی زستان

له‌ نێو ئه‌شکه‌رتێک ، به‌ تاریکی مێژووی کورد

پیره‌ گورگێک که‌ له‌ باوشی دێوه‌زمه‌ی مه‌رگ دانیشتبوو

وه‌سیه‌تی ئه‌کرد

ئه‌ی ڕۆڵه‌کانم

له‌ پاش مه‌رگی من هه‌ر له‌م ئه‌شکه‌وته‌ زڵماویا

جه‌سته‌ی بێ گیانم بسپێرنه‌ ده‌ستی مێژوو

که‌ پاش مه‌رگم جه‌سته‌م نه‌بێت به‌ به‌ردڵی سه‌گان

پێشه‌م نه‌بێت به‌ چیلکه‌ی دیانیان

ئه‌م ئه‌شکه‌وته‌ ماڵی منه‌

ماڵه‌که‌ی من بپارێزن

مه‌هێلن مێژوومان له‌ ناو به‌رن

له‌ لووتکه‌ی کێوان به‌ جێ لووره‌ی گورگ

قێڕه‌ی شوان و حه‌په‌ی سه‌گ

دڵی کوێستان بێنێته‌ جۆش

ئێمه‌ گورگین

به‌ درێژایی مێژوو نه‌ته‌وه‌مان درێژه‌

پاش ماوه‌ێک

تووله‌ گورگه‌کان که‌ وه‌سیه‌تی باوکیان گردوه‌ گوێ

باوکیان له‌ نێو ئه‌ستێره‌کانی ئاسماندا

بزه‌ی پێکه‌نینی به‌ گوێ ده‌شتا ئه‌هاته‌وه‌

ڕانه‌نده‌ تاکسی

ڕانه‌نده‌ تاکسی له‌ناو ئه‌م شاره‌

لات یا ئێخراجی،دیپلۆم بێ کاره‌

ئه‌غڵه‌ب به‌عزێکیان ئێنسان خاسێکن

بێ شه‌ڕوداواو قسه‌و باسێکن

کراسی به‌ریان ژۆرژێت و په‌شمه‌

ناوچاویان بۆ پیاگ غه‌زه‌ب و خه‌شمه‌

به‌ڵام بۆ کچ گه‌ل لووس و مامانی

به‌تایبه‌ت له‌ بۆ کچه‌ شالمانی

ئه‌خه‌نه‌ سه‌ر نه‌وار هایده‌ گووگووش

ئه‌ڵبه‌ت ناسریش ناکه‌ن فه‌راموش

ئه‌خه‌نه‌ سه‌ر بێ ترس و حاشا

ئێژن ئاخ له‌ بۆ ده‌ورانه‌که‌ی شا

له‌ به‌ر داشبۆرده‌و ئه‌نوسن به‌ خه‌تی چه‌رمگ

یه‌کێ ئه‌نوسێت نه‌میر ماده‌ر جان

یه‌کێ نووسیگیه‌ قه‌لبه‌م کۆردێستان

جواو دێهاتی هه‌ر نادرگێته‌و

درگا بۆ ئه‌وان هه‌ر ناکرگێته‌و

پیاگ دێهاتی ئێژێت ده‌ور مه‌یان

ئێژن شا ڕه‌شتی و جامانه‌که‌یان

(هۆنراوه‌ی باوکم)

سنه‌ مه‌گری

په‌یکه‌ری ئازادی ئامریکا

به‌پشتی شکاوی په‌یکه‌ری ئازادیت سوێندت ئه‌دات

سنه‌مه‌گری

ئاڵپ و ئێڤێرێست

به‌عزه‌مه‌تی ئاویه‌ر سوێندت ئه‌دات

سنه‌مه‌گری

کلیسای سه‌ن نیکۆلاسی مۆسکۆ

به‌گه‌وره‌ی خه‌یرزنه‌ت سوێندت ئه‌دات

سنه‌مه‌گری

پێڕلاشزی پاریس

به‌هه‌ژاری عه‌باساوات سوێندت ئه‌دات

سنه‌مه‌گری

لۆرکا شێعری بۆ ڕۆم ئه‌وت

سنه‌کارۆ بۆ تۆ ئه‌نوسێت

تۆ خوا مه‌گری

زندان ذهن

در زندان ذهن مخشوشم

در حالی که‌ به‌ زنجیر کشیده‌ بودنم

در فکر قدم زدن بودم

سایه‌ هایی بر روی دیوار بود

که‌ خبر از گذشته‌ سیاهم می دادن

زندان بان خسته‌ای را می دیدم

که‌ افکارم را کلمه‌به‌کلمه‌ باز گو می کرد

که‌ مبادا از یادم برود

عقربه‌های ساعت به‌ سرعت می چرخیدن

گویی که‌ از دست زمان فرار می کنند

ساعت چهار بود

نمی دانستم صبح است یا عصر

شب است یا روز

زندان بان در را باز کرد

اعمالم مرا از زندان خارج کردند

وقتی به‌ در خروجی سیاه چاله‌ رسیدیم

وجدانم را دیدم

که‌ به‌ عنوان وکیل مدافع نمی توانست کاری بکند

در خروجی سیاه‌ چاله‌ باز شد

طناب دار را دیدم

که‌ مشتاق خفه‌ کردن من بود

اعمالم طناب را در گردنم آویختن

داشتم خفه‌ می شدم

صدای دوستم به‌ گوش میرسید

که‌ می گفت:

(لا مه‌سه‌ب قه‌ی که‌ره‌و)

 

جنگ

شبی تاریک بود

در ناکجا آباد غم

در حال جنگ با خودم

سر نیزه‌ هایی از جنس حقارت

بر سراسر وجودم فرو می رفت

خونی از جنس اشک به‌ رنگ شب

از دل شرمندگی سرازیر میشد

واژه‌ هایی چون جنگ نرم

از زبانی به‌ سختی سنگ بیون پرت میشد

جیغ سردی

سکوت سرتاسر صحرای ذهنم را دزدید

که‌ می گفت:

طاقت بیار ای جنگ جو

له‌ شه‌وێک دا

شه‌و بوو گرمه‌ی هه‌وره‌ ترێشقه‌

دڵی ئاویه‌ر و کوچکه‌ڕه‌شی ده‌له‌رزاند

شه‌و بوو له‌ به‌ر ئه‌میریه‌

چه‌ند سه‌گێکی خۆێڕی و

دوو په‌یکانی سوور ده‌بینرا

هه‌ر له‌و شه‌وه‌ له‌ سیرووس دا

حه‌فت هه‌شت موعتادی به‌ره‌ڵا

باریکه‌ڵه‌ وه‌ک چڵی دار

ڕه‌قه‌ڵ  به‌ چه‌شنی کاژی مار

به‌شۆن سوچێک دا ده‌گه‌ڕیان

که‌ به‌ ده‌رزی و تریاک نه‌شه‌ بکه‌نه‌وه‌ خۆیان

هه‌ر له‌و شه‌وه‌ له‌ مه‌یان گاز

لاوێکی کورد هه‌ر وه‌کوو باز

قاوی ئه‌کرد به‌ له‌شی سۆک

شۆرمه‌زه‌ نۆک،شۆرمه‌زه‌ نۆک

هه‌ر له‌و شه‌وه‌ له‌ قه‌ره‌یان

له‌ جێ ژوانی کۆنی یاران

لاوێکی کورد به‌ ناو عه‌لی

بۆ په‌ند وعیبره‌ت کلکی چه‌ن لاتێکی بڕی

هه‌ر له‌و شه‌وه‌ منی بێکار

وه‌یلان ئه‌گه‌ڕیام له‌ ناو شار

چومه‌و له‌ ناو پارک ئێستقلال

دانیشتبووم له‌ سه‌ر کورسی

به‌ده‌م جگه‌ره‌ کێشانه‌وه‌

ئه‌م چه‌ن به‌یته‌ شێعره‌م نووسی

 

کورده‌

کورده‌ دوای کار و ده‌رست بکه‌وه‌

وه‌ک شێر به‌ وه‌لێ تۆ خوێڕی مه‌وه‌

مه‌ڵێ چۆن کوردی ئیتر تۆ دیلی

به‌م مه‌به‌ستانه‌س که‌ تۆ زه‌لیلی

ژیان بۆ تۆ وه‌ک به‌ندیل خانه‌یه‌

تۆ قه‌د دیل نه‌بوی هه‌موو به‌هانه‌یه‌

مه‌گه‌ر ده‌بێ کێو بکێشنه‌ زه‌نجیره‌وه‌؟

بڕوای تۆ وا بێت هه‌رگیز دیل مه‌وه‌

ئه‌یوبی هه‌سته‌ ببینه‌ دیسان

میله‌ته‌که‌ی تۆ بوه‌ته‌ په‌رێشان

نازانم من چۆن بیکه‌مه‌و به‌یان

له‌ده‌س که‌س به‌ر نایت جگه‌ له‌ خۆیان

 

فرزند شعر

چه ساده است ـ

          تراوش نگاره های ادبی ...

     برای نمایش پوسته ی یک شعر .

و ساده تر ـ

          وقتی حروف ...

     سیاهی لشکر نوشته می شود .

آب - سبزه - آدامس - قانون - اگر - باید - شاید

تمام عمرم را در فکرم ...

     برای پی بردن به حال ـ

          و عبرت گذشته ـ

               و امید آینده .

اما پس آینده را نمی فهمم .

کویر می بارد در مغزم .

آسمان قلمبه هایتان ...

          رجز بیهوده اند برای جنگ ادوار .

        من فرزند شعرم .

خانم محترم

آقای موقشنگ

با شعر شما ارتباط برقرار نکردم .

          اجازه بدهبد دوستانتان کف بزنند .

 

کوانێ هیتلێر؟


سه‌رده‌مێک بوو

که‌ قه‌ومی یه‌هوود

وه‌کوو هه‌موو ئێنسانێک بوون

که‌چی ئێسته‌ وه‌کوو سه‌گ

سکی برسی و هه‌ژاری لاوانی غه‌زه‌ ده‌دڕێنن

بۆچی وایان لێ هات؟

من ده‌زانم

له‌و کاته‌و که‌ هیتلێر نه‌ما

که‌ چی دوای کۆچی، نێویان نیا

دیکتاتۆر و ناسیۆناڵیسم

ئه‌و ده‌یزانی زه‌مانێک دێت

که‌ یه‌هوود دنیا هه‌ڵده‌دڕێت

ئێسته‌ له‌م سه‌رده‌ما

هه‌موو وڵاتانی دنیا

هه‌موو شارانی دنیا

هه‌موو شه‌قامانی دنیا

بست به‌ بست بگه‌ڕه‌ یه‌کێ وه‌کوو هیتلێری تیا نیه‌

با هه‌موومان به‌ یه‌ک دانگ هاوار بکه‌ین

کوانێ هیتلێر؟

کوانێ هیتلێر؟

 

نامه‌یک بۆ خودا

زۆر دڵم ته‌نگ بوو

دڵی ته‌نگی من پڕ له‌ ماته‌م بوو

شه‌و دا ئه‌نیشتم له‌ گه‌ڵ خودای خوه‌م

ئه‌م کرد ده‌ردی دڵ له‌ خه‌م و ماته‌م

هه‌ر به‌م شێوه‌یه‌ هه‌تاکوو چه‌ن ساڵ

به‌ شه‌و و به‌ ڕۆژ دانیشتم له‌ ماڵ

ڕۆژێ له‌ ڕۆژان له‌ وه‌رزی خه‌زان

نامه‌یکم نوسی دام به‌ بای زه‌لان

له‌ ناو نامه‌کا نووسیم  ئه‌ی خودا

له‌ ئه‌م ته‌مه‌نه‌ خۆشیت پێم نه‌دا

له‌ نێو ئه‌م دنیا که‌س نیه‌سی وه‌فا

وڵامم بده‌ به‌ڵکوو بێ شه‌فا

خه‌م و خه‌فه‌ت و گریانم زۆره‌

ئاسمانی ژینم یه‌کسه‌ره‌ هه‌وره‌

وتم ئه‌ی خودا دڵخۆشم به‌ڵام

ئه‌گه‌ر به‌م نامه‌ بده‌یته‌و وڵام

پاش موده‌تێک زۆر ڕه‌نج و تێکۆشان

له‌ کێفی ماته‌م چومه‌و به‌ره‌و بان

له‌سه‌ر لوتکه‌که‌ی دانیشتم ماوه‌یک

چ دیم بای شه‌ماڵ هاوردی نامه‌یک

وه‌ختێک بازم کرد به‌ خه‌تێکی خۆش نوسریاو:

بیکه‌ به‌ عه‌ره‌بی چۆنکه‌ که‌س لێرا کوردی نازانێ

مۆعه‌لم

مۆعه‌لمی من زه‌حمه‌ت کێشه‌که‌م

ده‌س و پا خه‌سته‌ پڕ له‌ ئێشه‌که‌م

مۆعه‌لم شه‌معه‌ و شاگرد په‌پووله‌

په‌پووله‌ ته‌ک شه‌مع دایم مه‌شغووڵه‌

مردن

هه‌موو زامه‌کانی له‌شت کرد به‌ دوو باڵ و هه‌ڵ فڕیت

خۆتت گه‌یانده‌ ئامێزی سه‌یوان و گوتت ئه‌نویت

هه‌موو ده‌نگه‌کانی دنیات کرد به فریاد و‌ گۆرانیت گوت

ده‌نگت زریانی شه‌و بردی ونه‌گه‌یشت به‌ مناداڵانی وڵات

تۆ روێشتیت و شاخان و دیمه‌نی وڵات بوون به‌ فیدات

گشت دڵداران و مه‌له‌کانی شه‌نگی سنه‌ له‌دوای به‌رزی باڵات

له‌ بیریان چوو شوێنی جێ ژوان و سه‌یرانی شار و وڵات

چه‌پکه‌ گوڵیان بۆت هێناوی وکوو  برا بۆ سه‌ر خاکت

دڵی به‌ردی ڕه‌شی ئه‌سوه‌ت ئه‌بێت به‌ ئاو له‌به‌ر جوانی ته‌نیا و تاکت

کاتێک خه‌مبار چوومه‌وه‌ دوا بۆ لای یادگاریه‌کانی ناو شاره‌که‌ت

گڵۆپ،گڵۆپ وه‌کوو چرا هه‌زاران چاو ئه‌سووڕانه‌و بۆ ماڵه‌که‌ت

 به‌ ڕۆشتنت هه‌موو به‌فری ئه‌م کوێستانه‌ت زویر کرد و نابن به‌ ئاو

بۆ به‌ جێت هێشتم له‌ دووهری تۆ هه‌ر وشک نابێ فرمێسکی چاو

خه‌نده‌ی هه‌موو لاوانی ئه‌م وڵاته‌ت خسته‌ سیروان بۆ ناخی زه‌وی چوو

تۆ بمریت و لاشه‌که‌یشت بۆ کۆڕ نه‌بێت قاڵاو بیخوات و دایڕووتێنێت به‌ دوو به‌ دوو

له‌و دنیادا کێ ده‌ت ناسێت کێ ده‌ڵیت بۆ کوڕه‌ شاعێرێک هێشتا زوو بوو؟

من نامه‌وێ له‌و په‌ڕی دنیادا زوو به‌ زوو سه‌ر بنێمه‌وه‌

زۆر پێم خۆشه‌ له‌ خاکی کوردوستان نه‌خته‌ نه‌خته‌ بتوێمه‌وه‌

 

من گیان فیداتم

من گیان فیداتم وه‌ته‌ن

بۆ تۆ خه‌ڵات ئه‌که‌م،ته‌ن

فیدای ئاڵای به‌رزتین

وه‌ک سیروان و گۆمه‌شین

دوژمن وا ده‌زانێ من به‌ دیلی لاڵ ئه‌بم

به‌ڵام وڵاتم نافرۆشم هه‌تاكوومن زیندوو بم

خاکی وه‌ته‌ن بۆ من دژ و هێلانه‌یه‌

چاک بزانن کوونجی زیندانم قوتابیخانه‌یه‌

 

من جان فداتم وطن

در راهت هدیه‌ میکنم سر و تن

فدای پرچم سر بلندتیم

مثل سیروان و گومه‌شین

دشمن فکر میکنه‌ من تو زندان لال میشم

ولی وطنم رو نمیفروشم تا من زنده‌ام

خاک وطن واسه‌ من دژ وه‌ لانه است

خوب بدانید کنج زندان واسه‌ من مدرسه‌ است

 

سیروان و  گومه‌شین(دو رود پر آب کردستان)

ئاویه‌ر

به‌رزی باڵاکه‌ت وه‌کوو دنیایه‌

تاقه‌داره‌که‌ت تاق و ته‌نیایه‌

به‌ خه‌یرزنه‌ت‌ و به‌ خه‌یره‌لیاست

من هه‌ر چێ بێژم که‌مه‌ هه‌ر باست

به‌ کانی شه‌فا و کوچک قورعانت

ئه‌سپی نه‌ماگه‌ دۆڵی ئه‌سپانت

مه‌ته‌رێزی تۆهه‌ر زۆر درێژه‌

له‌ مه‌ره‌فزانه‌و هه‌تا که‌مێزه‌

ئاویه‌ر تۆ مایه‌ی شانازی منی

سه‌یرانگای قه‌دیم شاری سنه‌می

 

آبیدر(کوهی در سنندج)

قامت بلندت مانند دنیاست

تنها درختت همیشه‌ تنهاست

قسم به‌ الیاس و خضرزنده‌

هرچی که‌ گفتم دوباره‌ کمه‌

به‌ چشمه‌ شفا و سنگ قرآنت

اسب توش نمونده‌ دره‌ اسبهایت

قلمرو تو طویل و درازه‌

از مرفزان تا کمیزه‌

آبیدر تو مایه‌ افتخارمی

تفریحگاه‌ قدیمی سنندجمی

 

مرفزان و کمیز(دو روستای با صفا در اطراف سنندج)

 

بۆنی ده‌ستم

بۆنی ده‌ستم وه‌کوو گوڵ بوو

وه‌کوو گوڵ و سۆنبۆڵ بوو

پیان گوتم تۆ چیت دیوه‌؟

بۆچی ئه‌و گوڵه‌ت دزیوه‌؟

منیان برد و سجنمیان کرد

به‌ڵام هیچیان بیریان نه‌کرد

شایه‌د گوڵێ به ده‌سمه‌و بێت

که‌ له‌ خاکی وڵات دامنیابێت

 

دستام بوی گل میداد من را به‌ جرم چیدن گل محکوم کردند

اما کسی فکر نمی کرد شاید گلی کاشته‌ باشم

خدایا...

 

گفتم: خدایا از همه دلگیرم گفت: حتی از من؟

گفتم: خدایا دلم را ربودند گفت: پیش از من؟

گفتم: خدایا چقدر دوری گفت: تو یا من؟

گفتم: خدایا تنها ترینم گفت: پس من؟

گفتم: خدایا کمک خواستم گفت: از غیر من؟

گفتم: خدایا دوستت دارم گفت: بیش از من؟

گفتم: خدایا اینقدر نگو من گفت: من توام تو من...

بخواب

 


برخاک بخواب نازنین تختی نیست

اواره شدن حکایت سختی نیست

ازپاکی اشکهای خود فهمیدم

لبخند همیشه راز خوشبختی نیست


بی ستارگان

 تولدم را نمي دانند

فقط

 چند سال است كه جا مانده ام

در جاي جاي ایران

محلات سنندج

دوستم

تا ستاره اي بگيرد

روزهايش سوختند

من

همان ستاره ي دنباله دارم

كه در آسمان سنندج

بي ستاره ها را

مرهم مي نهد

چرخ گردون

نمی دانم چرا وقتی که چرخ زندگی هموار می گردد
بشر تغییر حالت می دهد خونخوار می گردد
به وقت عیش و مستی می نوازد ساز بی دینی
به وقت تنگدستی مومن و دیندار می گردد

یه‌ک گردن

تۆ وه‌ره‌ بگره‌ ده‌ستی من

گوێ شل که‌ بۆ مه‌به‌ستی من

بیر و ڕامان کۆ که‌ینه‌وه‌

به‌ وشیاری بیر که‌ینه‌وه‌

وه‌کوو برا بین به‌بۆنی

ڕاپه‌ڕین و شه‌و نخوونی

دژی دوژمن بڕووخێنین

نه‌ته‌وه‌یان بسوتێنین

در تمنای یار

گفتم : تو لیلای منی. گفتی : تو مجنونی مگر؟

گفتم : تکیه‌گاهت شـوم. گفتی : تو دیواری مگـر؟

گفتم : ندادی دل به من. گفتی : تو جان دادی مگر؟

گفتم : دربندد میشوم. گفتی :تو آزادی مگـر؟

گفتم : فراموشم مکن. گفتی : تو در یادی مگر؟

گفتم:که‌ تو با من بمان.گفتی:تو انسانی مگر؟

ده‌ردی شه‌وانه‌

ئیمشه‌و شه‌وێکه‌ بێ چرا موشی

تاریکیه‌که‌ی شه‌و ڕوناکی پۆشی

شه‌وێک تاریک و بێ تیشکه‌ ئه‌م شه‌و

له‌ هیچ لایک نیه‌ پرووسکه‌ی مانگه‌ شه‌و

منی چاره‌ ڕه‌ش ئیمشه‌و بیمارم

مه‌به‌ستم ئه‌وه‌س دوورم له‌ یارم

عه‌لاجی ده‌ردم به‌ ڕۆژ ته‌بیبه‌

عه‌لاجی شه‌وم یاری حه‌بیبه‌

 

چشم مرا ز خوابِ پریشان نگاه دار

یارا حقوق ِ صحبت ِ یاران را نگاه دار


با همرهان وفا کن و پیمان را نگاه دار


در راه ِ عشق گر برود جان ِ ما چه باک


ای دل تو آن عزیز تر از جان را نگاه دار


محتاج ِ یک کرشمه ام ای مایه ی امید


این عشق را ز آفتِ حرمان نگاه دار


ما با امید ِ صبح ِ وصال ِ تو زنده ایم


ما را ز هول ِ این شب هجران نگاه دار


بازم خیال ِ زلف ِ تو ره زد خدای را


چشم مرا ز خواب ِ پریشان نگاه دار

عشق یعنی...

عشق یعنی با تو خواندن از جنون

عشق یعنی سوختنها از درون

عشق یعنی سوختن تا ساختن

عشق یعنی عقل و دین را باختن

عشق یعنی تو ملامت کن مرا

عشق یعنی می ستایم من تو را

عشق یعنی در پی تو در به در

عشق یعنی یک بیابان درد سر

عشق یعنی با تو آغاز سفر

عشق یعنی قلبی آماج خطر

عشق یعنی تو بران از خود مرا

عشق یعنی باز می خوانم تو را

عشق یعنی بگذری از آبرو

عشق یعنی کلبه های آرزو

عشق یعنی که درفشی کاویان

پرچمش برخاک ایران سایبان

عشق یعنی دستهایی رو به دوست

عشق یعنی مرگ در راهت نکوست

عشق یعنی شاخه ای گل در سبد

عشق یعنی دل سپردن تا ابد

عشق یعنی سروهای سربلند

عشق یعنی خارها هم گل کنند

عشق یعنی تو بسوزانی مرا

عشق یعنی سایه بانم من تو را

عشق یعنی بشکنی قلب مرا

عشق یعنی می پرستم من تو را

عشق یعنی یاد آن روز نخست

عشق یعنی هر چه در آن یاد توست

عشق یعنی تک درختی در کویر

عشق یعنی عاشقانی سر به زیر

عشق یعنی بگذری از هفت خان

عشق یعنی آرش و تیر و کمان

دریغا که‌ امروز عشق مرد

 دیگر نگذاشت دلیل حدسو گمان

 


یاد صادق هدایت

پرلاشز ای خوابگاه نغمه‌پردازان محض خدا فریاد کن

تا بشنوم باری صدایت

کو هدایت؟،کو هدایت؟

کو؟کجا خوابیده آن تک اختر خاک آشنای آسمانی

تا رسانم به‌خاک او

سلام هم میهنان عروشش را

تا ببوسم با لب حسرت سنگ گورش را

تا بینم بار دیگر روح پاکش

تا بخوانم بار دیگر روی خاکش

بوف کورش را...