دســت نوشـــته هــای یــک روانـــی ...

شیشه ها ماشین بخار گرفته خودم رو توش میبینم ...... شیشه رو پایین میکشم تا هم بخار هاش بره هم دود سیگار توی اتاق ماشین بیرون بره .... هوای سرد بیرون دود رو به دل خودش میکشه ....... به شیشه مقابلم نگاه میکنم ...بخار گرفته است و "من" رو نشون میده....... از لایه همون مقدار کمی که از شیشه باز کردم سوز می آمد...

میبینم صورتمو تو آینه ....
بالبی خسته میپرسم از خودم ....
این غریبه کیه از من چی میخواد اون به من یا من به اون خیره شدم ....

سوز ٍ ترانه هاش بود ... به خودم نگاه میکنم .... به کسی ک الان دیگه "من " بود بی راه بازگشت ...

به خودم میگم که این صورتکه میتونم از صورتم برش دارم ....
میکشم دستم و روی صورتم هرچی باید بدونم دستم میگه...

سوز صدا از لای پنجره تو می آمد .... فرمون رو توی مشتم فشار میدم ...

جــــــــای پا های تموم قصه ها ، رنگ غربت تو تموم لحظه ها مونده روی صورتت تا بدونی حالا امروز چی ازت مونده به جا ....

بخار شیشه دیگه محو شده ...........سالها بود سر همین چهار راه با آکاردئونش فرهاد میخوند با دقت به چشم هاش نگاه میکنم ....صورتش خیلی پیر نبود میخورد بهش سن سال خودم باشه . ته ریشی داشت که من همیشه عاشقش بودم زیاد هم ژنده پوش نبود راستش لباس های من هم زیاد فرقی با اون ها نداشت دستی به صورتم میکشم به ریش هایی ک دیگه بلند شده بود ... به چشم هایش نگاه میکنم زیاد فرقی با هم نداشتیم هر دو مون سالها بود ک آیینه ها رو نمییشناختیم ...

آینه میگه تو همونی ک یه روز میخواستی خورشید رو با دست بگیری ولی امروز شهر شب خونت شده داری بی صدا تو قلبت میمیری ....

شیشه رو به آرامی بالا میدم...

میشکنم آینه رو تا دوباره نخواد از گذشته ها حرف بزنه ....
آینه میشکنه هزار تیـکــــه میشه اما باز تو هر تیکه اش عکس منه .... عکس ها با دهن کجی بهم میگن چشم امید رو ببر از آسمون روزا با هم دیگه فرقی ندارن بوی کهنگی میدن تمومشــــــــون ...

چراغ سبز شده آروم پام رو از روی کلاج بر میدارم و به گاز فشار میدم....