شبــهای مهتــــابی مـــن

ﻣﺮﺩ ﻣﻦ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺐ ﺳﻔﯿﺪ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﻨﺰ ﺳﯿﺎﻩ

ﻣﺮﺩ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺩﻭ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ؛

ﻣﺮﺩ ﻣﻦ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺏ ﭘﺮ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺷﺮﮐﺘﯽ ﺩﺭ ﻓﻼﻥ ﺟﺎﯼ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﯽ ﺍﺵ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ؛

ﻣﺮﺩ ﻣﻦ ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﻫﻢ ﺭﻭﯾﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ؛

ﯾﮏ ﺁﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺎﻣﺘﺶ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺷﺪ؛

ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﯿﺪ؛

ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺣﺮﻓﯽ ﺟز ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ؛

ﺑﺎﯾﺪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﯽ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﯽ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ گل ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺩﯼ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ،

ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺟﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ

ﭼﻪ ﻋﺸﻘﯽ ﺩﺍﺭﺩ …

ﻫﺰﺍﺭ ﮐﺎﺩﻭﯼ ﮔﺮﺍﻥ ﻗﯿﻤﺖ ﭘﯿﺸﮑﺶ …

ﺑﺎﯾﺪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﯽ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﺳﺖ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ

ﺩﺳﺖ ﻣﺤﮑﻢ …

ﺍﻣﻦ ﺍﺳﺖ … ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ …

ﻣﺮﺩ ﻣﻦ، ﻣﺮﺩ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ …

چگونه می شود از خدا گرفت

چیزی را که نمی دهد،

می گویند قسـمـــت نیست،حکــمـــت است...

مــــن

قسمت و حکمت نمی فهمـــم

تــــــــو خــــدایــــی

طاقـــــت را می فهمـــی

مگـــــــــر نــــــــــــــــه...؟؟

وسط دعوا فقط یه جمله هست که میتونه بحث رو عوض کنه؛

"حرف نزن فقط بیا بغــــــلم"

گاهی اوقات آدم نیاز دارد در آغوش مردی غرق شود،

مردی که اگر کسی اذیتت کرد،قول دهد همه شان را میزند،

مردی که ته ریش داشته باشد،

و لبخندش فقط و فقط برای تو باشد،

مردی که ساعت ها در آغوشش لم دهی بدون اینکه برود سر اصل مطلب،

مردی که گریه هایت را گوش کند و در خود حل کند،

مردی که تو را با دنیا عوض نکند،حتی

اگر زشت ترین آدم روی زمین بودی...

   کاش وقتای تنهایی یکی از تو ســآیـ ه

مثـل پسرخـآلـ ه میگفت :
نـــون بگیـرم (؟)

نفت بگیــرم (؟) 
دلت گـرفتـ ه (؟) 
منم میگفتم : آره ... 
بعـد فقط مے نشست کنـآرمو "سکـــــوت" مے کرد (!)

منم مث کلآه قـرمــزے سـرمو مے ذاشتمــ رو "زانـــوش" ...

نگران نبــاش

نمـی شود دوستت نـداشت

لجم هم که بگیـرد از دستت

نهایـتش ایــن است کـه

دفتر چه ی خاطراتـم

پــر از فـحش های عاشقــانه مـی شود...

راهی جز سقوط ندارد برگ پاییزی ؛

وقتی می داند درخت ؛

عشقِ برگِ تازه ای در سر دارد . . . !

من يك دختــــــرم

بدان "حواي" كسي نميشوم كه به "هواي" ديگري برود؛

تنهاييم را با كسي قسمت نميكنم كه روزي تنهايم بگذارد؛

روح خداست كه در من دميده شده است و احساس نام گرفته است؛

ارزان نمي فروشمش...

دستهايم بالين كودك فردايم خواهد شد؛

بي حرمتش نميكنم؛

و

به هر كس نمي سپارمــــــــش...