بنگاله

برگی از تقویم تکرارم زمان گم کرده ام

درپی فصلی زمینی آسمان گم کرده ام

در غمی جغرافیایی داغ تاریخی شدم

خویش را از همچنین تا همچنان گم کرده ام

فعل استمرار ماضی در نمیدانم شدم

فاعل مستقبل فصل وزمان گم کرده ام

پاره ای عشقی مجازی بوده ام در آینه

انعکاس خویش را در کهکشان گم کرده ام

بوریای بودنم فرش خراباتی نشد

بوی مینای دلم در لامکان گم کرده ام

ساحر سحر سکوتم بی الفبای خیال

شعر تاریکم که شهر آسمان گم کرده ام

   بـر لـب  زده ام  ســـوزن و نــخ  تــا  نســرایم

   من  از  همه کس  از همه ... از خویش جدایم

   انسـان  نشــدم  بــا  همـه ی   منت هستی

   جــز  درد  نبــودست  در  ایــن  عـرصـه بـرایم

   ویـــرانـــه ام   از  قــصه ی تـــاریـــخ وتـمدن!

   ایـن چیست که  می ریزداز   اندوه بـه پایــم؟

   باهرچه سخن هست مرا هیچ سخن نیست

   بی هر چه سخن نیست سخن هست برایم

   انـگار مــن ازخــویش بــه خـویش آمـدم امروز

   هــرجنـد کـه گــم مـانــده ام از اینــکه کجایم

   ازسنــگ بپـــرسیــد چــرا خــــاک   نشینـــم

   وز   بـــاد   بــجویید   چـرا   نیست نـــوایــــم

   از بنــدگــی خــویش به تنـگ آمــدم ای جــان

   دل بتـــکده شـــد  تـــا ننــمـایــنــد خــدایـــم.

(یشکش به استاد میثم دادخواه)

میــگریــزم ازخــودم، از ســایـه ام، از هستــی ام

 کی دهد پاسخ به من ،در این پریشانی کــی ام؟

 درغـبـــاری از تــمـدن ،تـــرک انســان کــــرده ام

 ازکــدامـین نشـئه مـی جـویی نشان مستی ام؟

 در ســراشـیب شـکستن، ســاغـری بـی بـاده ام

 بــــر فــــراز تیــــره روزی، وحشتــی یـلـدایــی ام

 گفـتمــت آتـش ،صــلا آمــد :غـبـار شــعـله بــاش

گفتـمت ابـلــیس ،گفتـی:جــز نشـان وی نـــی ام

ایـنـک ایـن مـن، ایـن هیـاهـویی به سمت نیستی

اینــک ایــن تــو، ایـن  سـکـوت انتـهای هستی ام.

 (قونیه مه ۲۰۱۰)

عشق باران خورده ام رگبار خون دارد دلم

بیـــــــکران تا بیـــکران موج جنون دارد دلم

 آرزو رنـــگین کمانی، اشتیــاقم آذرخـــش

تنـــدر آســـا نعــره هایی نیلگون دارد دلم

جاریم اما نمیدانم به سمت... کی ...کجا؟

از ازل سردر گمی ها ...تا کنون دارد دلـــم

چـــون مــزامـیری شررگون دوزخی تر کن مرا

تا ستـون عشق را در بیستون  دارد دلـــــم

جام مستی رفته از کف جرعه ی مرگم دهید

ماتـمــی از حد فزون از حد فزون... دارد دلـــم

مست ومخمورم مرا میخانه باور کرده است

رخت عشقم را نگار عشق در بر کرده است

شاخه خشکم گلی از معرفت بر سر کشید

بس که شب را با خیال عاشقی سر کرده ام

این که مـــی خــواند مـــرا اینجا بیا آنجا مرو....

در گمانم لب به مینایی چو من تر کرده اسـت

پــای کـوبـانم بـه شوق دیدنش امـا چه سود؟

هر کجا من می روم سودای دیگر کرده است

دامــن جـانــم بــه گـرد صـد سفر آلوده است

گــرچـه جـانـم را خـیال او مــعطر کرده است،

مـیــروم شـایـــد بیـابــم   ردی  از میـنای او

مست ومخمورم مرا میخانه باور کرده است.

شــعله  صــد آرزو   گــل کــرده  در شیــدائــیــم

گــم شــده   در  هــالــه تــردیــدهــا  پیـــدائـیـم

در پـی انــکار هستــی بــر شـدم از خــویشتـن

وسـعتی گشتــه ســت گویی وحشت تنـهائیم

کـوست؟ آن پیغمبر شرقی که آتش می سـرود

تــا  بیــفـروزم   بـه  مــهـرش  تــاری  یـلــدائـیـم

کــوه  نــورم   را   بــه     تــاراج   تــمـدن داده ام

ای بـیـابـان  در نــمــی یــابــی   مــگــر  والائـیــم

بــا نـظـامـی گـنـج لـیـلی را بــه مـجنـون  داده ام

ثــروت قــارون   نــیــارزد   یــک جــو   از  دارائــیــم

از خـجـندسـتان کــمـالــی یــافــتــم   امـا   نشــد،

تـا بــه شـمـس جـان رســد ایـن طـبع مولا نــائیــم.

بــاغ بیــداد بــهــارم ،فــرودیـن گـم کــرده ام

نــافــه مشــک از ختن،بازار چین گــم کرده ام

دفــتر حیــرانیــم خــطی زحسـرت ســاز کـرد

پیــرهــن چــاک خیــالــم، آستین گم کرده ام

آسمــانی از خـیالــم ،ابــری از اوهــام وبغـض،

رد پــای داغ خــود را در زمــیــن گـم کــرده ام

گـفتــم ای تـیـر قـضا مــائیــم ونــاز زخــم تــو

گفت:راحت باش اینجا ، من کمین گم کرده ام

بـی کسی آتشـگه جان است در مغرب زمـین

شاعـری دلمرده ام ،مشرق زمین گم کـرده ام

لال وگنگ وکور وکر در عالم رنـدی خوش است

گریـه ای خشکـیده ام ،طبـع حزین گـم کرده ام

شیــونـی درمـانــده ام ، راه گـلـو طـوفانی است

بـاغ بیــداد بـهــارم ،  فــرودیـن   گــم   کــرده ام.

ازگلستانی که حیرت باقه ی یک ماجراست   از بهارستان سرودن حسرت پروانه هاست

(بیدل)

روبرو تاریک ومن راهی به   سمت    ماجرا

الصلا   ای   رهسپاران   بلاجو          الصلا

بارشی از آذرخش و.... تندری از های و هو

می رسد منزل به  منزل سوی   حیرتهای ما

توشه کشمیریم در هند غم    جا مانده است

نغمه ای از خاک تاجیک است می خواند بیا

راهیم   با  خاطراتم    سوی    یاران    قدیم

با تمام     هرچه   دارم    با تمام ....ماجرا....

اینجا به فغان آمده ام فاجعه بار است.

اینجا همه ی عشق به یکجا سر دار است

سمضرب زره پوش و شکار دل خونین

یا نسخه نوچاپ ز تاراج تتار است

اینجا همه در متن قضا و قدر اما،

یک لحظه گریز از شبح مرگ کنار است

بغداد که نه قلعه بیداد همینجاست

اینجا دل عشاق به بیداد دچار است

یک گفتم وفرصت زکفم رفت دریغا

نا گفته ازاین ولوله آباد هزار است.

(اربعین۱۴۳۱ بغداد )

زمستان را به تابستان رساندم

امیدی را به باغ جان رساندم

به سمت جستن شیرینی دل

خیابانی به نخلستان رساندم