جنون)

تیم بی لویلت خیسسه من یک!

دو تا برگت دو تا شمشیر زهری!

که بی گورو دلم دیسسه من یک!

از تپش در سینه هم رنجیده ام

در مزار سینه ام دل مرده است

حالتم چون سنگ تی پا خورده است

دیگر از این بی خیالی خسته ام

من از این حالی به حالی خسته ام

پای دل عمری است در گل مانده است

انتظارم تیشه بر دل مانده است

من که باور کرده بودم کار عشق 

سر سپردم بر سرِ اسرار عشق 

عشق اما سایه از من بر گرفت

درد بی عشقی مرا در بر گرفت

غربت اندیشه ام را تازه کرد

درد زخم تیشه ام را تازه کرد

ای دریغ آن باور دیرینه مرد

کودک اندیشه ام در سینه مرد

آه کز بیداد غم آزرده ام

خسته از این عشق تی پا خورده ام

من غروب کینه ها می خواستم

پاکی آیینه ها می خواستم

دود اما راه چشمم بسته است

ذهنم از این داوری ها خسته است

هیچ عشقی مثل تو پیرم نکرد

هیچ کس اینگونه زنجیرم نکرد

کاشکی از آب و گل بودی تو هم

مثل من پابند دل بودی تو هم

کاشکی همناله بودی با دلم

آشنا چون لاله بودی با دلم

چون زلال چشمه بودی کاشکی

دل به رویم می گشودی کاشکی

آه اما شاید عاشق نیستی

مثل من مثل شقایق نیستی

من که آخر می روم از یاد تو

می روم با گریه از بیداد تو

می روم تا برزخ وسواس عشق

تا حریم نازک احساس عشق

می روم آن جا که رؤیایی شوم

در جنون عشق هر جایی شوم

مثنوی بس کن که دیگر خسته ام

بغض عشقی در گلو بشکسته ام

پنهان تو می گریم پیدای تو می میرم

خواهم که بمیرد جان تا بی تو نباشم هیچ

 جانان منی جانا من جای تو می میرم

من عشق تو را خواهم تو جان مرا ای گل

جان در بغلت ریزم شیدای تو می میرم

تقدیر اگر روزی در خلوت من باشی

در آتش سوزان سودای تو می میرم

پلکم نشود بر هم چون مرغ شباهنگم

تا بانگ سحر مست از رؤیای تو می میرم

ای پاک تر از باران تو خوب تری از گل

من پست تر از گرد گلهای تو می میرم

آن روز که فرمودی از آن منی فردا

هر روز به امید فردای تو می میرم

از من نفسی مانده کی همنفسم گردی؟

آخر که به ناکامی رسوای تو می میرم

من خاکی افتاده در زیر قدمهایت

چون قطره ی آغوش دریای تو می میرم

زمین درد می کشد

جراحت های زمین

رد پاهای بی نشان

پلک های ترد آویزان

حنجره های سنگی خاموش

موزه های غبار آلود غمگین

چشم های تاریخی مصلوب

گام های خسته منفعل

خنده های سست کسل کننده

نفس های سرد یخ زده

نگاه های مبهم بی رمق

آری حس غریبی است نازنین !

نگاه نازکی از دل به من کن!

من از سرما به خود می لرزم ای عشق!

تنت را با تنم یک پیرهن کن !

برایم تجویز کن!

دست خودم نیست

پاییز را دوست دارم

پاییز فصل دردهاست

جنس من از پاییز است

دیری است برگ های من می ریزد

فصل ها را احساس نمی کنم

باد که می وزد

برگ هایم ریخته است

شاخه های من آویخته است

پاییز فصل من است

بر من خورده مگیر

پاییز را دوست دارم

به بهانه زنده بودن

گم شده ام در بیهودگی ها

راه که می روم مقصدی نیست

سرم شبیه حباب های روی آب برکه هاست

دست هایم به شاخه های شکسته می ماند

پاهایم تنه بریده درخت بلوط را تداعی می کند

پوسیده ام انگار از درون خویش

آری پوسیده ام پوسیده ام

لبت را بر لبم بگذار ای عشق

کمی دست از حیا بر دار ای عشق

بیا تا صبح با من باش یک شب

تمامت را به من بسپار ای عشق

سرم را میان دست هایم گرفته ام

به تو می اندیشم

به روح وحشی رام ناشدنی تو

به لحظه های عمر بر باد رفته خودم

به شیارهای کشیده بر صورتم

به گذر زمان که به سرعت مرگ

بر مدار نبض خسته من عبور می کند

فرصت درنگ نیست

عشق همیشه جوان نمی ماند

زندگی منتظر کسی نخواهد ایستاد

و فردا از آن ما نخواهد بود

من از قهوه چشم مستت ننوشیده ام

من از شرب شیرین دستت ننوشیده ام

من از بوی عطر تن نازکت نازنین

من از شهد و از هرچه هستت ننوشیده ام

زیر کوه غم ملالم را ببینی ؟

بر نمی گردی تو یار سست پیمان !

انتظار ماه و سالم را ببینی ؟

مثل ذرت ساقه چینم کرده ای تا

بر سر آتش بلالم را ببینی ؟

کفر اگر گفتم ، وصالت را نیابم !

گر گنه کارم ، زوالم را ببینی !

سوختم چون چوب تر در کوره عشق !

کاش برگردی ذغالم را ببینی !

گو گناهم چیست غیر از عشق ؟ برگرد !

یا نمی خواهی وصالم را ببینی ؟

آی خورشیدم ، که ماهم با تو کامل !

کاشکی امشب هلالم را ببینی ؟

برنمی گردی که حالم را ببینی ؟

در سیه بختی زوالم را ببینی ؟

برنمی گردی تو یار سست پیمان !

انتظار ماه و سالم را ببینی ؟

در آغوش گرفته ام

بوی خستگی های مادرم را می دهد

در گریه های کودکانه ام

بی خوابی های مادرم

تکرار می شود

و زندگی

 استحاله ممتدی است

که هرگز به پایان نمی رسد

افتاده به چاه تو کیست بگو !؟

آنکس که به جای من جای گرفت !

در قاب نگاه تو کیست بگو !؟

جان از بدنم گسست بگذار بمیرم

در سینه ناخوشم که سودازده توست

غم بر سر غم نشست بگذار بمیرم

ای جان جهان و جان من ، جان نگاهت !

دیگر شده ام ز دست بگذار بمیرم

در پای تو سر فشانم و جان بگذارم

قربان تو هر چه هست بگذار بمیرم

در آینه ی خیال من جز تو نبودی

آن آینه هم شکست بگذار بمیرم

ز سوز سرکش آهم ، قدم آهسته تر کردی

به صد ناز از بر چشمم ، گذر کردی و خندیدی

شرر در جانم افکندی ، شبم را بی سحر کردی

تو زیر پرده پنهانی و من سرگشته در کویت

به کفر عشق پنهانی ، مرا ایمان به در کردی

بیا شیرین تر از جانم که من فرهادم از عشقت

سرم خوش بود با تیشه ، تو کار صد تبر کردی

لبت غنچه ، رخت چون گل ، نگاهت مست و بی پروا

چه پروا می کنی از من ؟ که در جانم شرر کردی

به لب آورده ای جانم ، گریبان چاکم از دستت

چنان در دامم افکندی ، چنینم در به در کردی

ببین باران دلتنگی که می ریزد به دامانم

بفریادم برس ای گل که خونم در جگر کردی

بیا ای ماه پنهانم ، در آغوشم بگیر امشب

بگو دیشب عزیز من ، در آغوش که سر کردی؟

رفتی و دلم شکست بگذار بمیرم

جان از بدنم گسست بگذار بمیرم

در سینه ناخوشم که سودا زده توست

نمی شود که عشق باشد و ما عاشق نباشیم !

نمی شود که من عاشقت باشم و تو عاشقم نباشی !

عشق یکسویه که نمی شود !؟

به من آموختی عاشق شدن چیست !

کسی عاشقتر از پروانه ها نیست !

به من گفتی که عاشق سر به دار است!

بجز من بر سر دارت مگر کیست ؟

بی مهری تو ، بی حس و حالم کرده است

آخر چه شنیدی که رمیدی از من ؟

این سنگ دلی ، رو به زوالم کرده است

 گر چه شد خصم دلم ، باز سلامش برسانید

 وعده ها کرد و شکست و بشکست و بشکستش

 این پیام از من کمتر ز غلامش برسانید

 او که آغوش دلم جای تن یاسمنیش بود

 پر کشید از بر من ، زود پیامش برسانید

 زان سفر کرده رنجیده که از من برمیده است

 بوسه ای از رخ آن ماه تمامش برسانید

 آن ستمگر که به خون دلم آلوده لبانش

 آغشم را به تن کبک خرامش برسانید

 آن که زد بر جگرم تیر جفا خون به دلم کرد

 مرهم از دست پر از لطف و کرامش برسانید

 دانه پاشید و مرا دام بلا گشت صد افسوس

 این دریغ از من افتاده به دامش برسانید

 تشنه لب کشت مرا آه چه کافر صفتند این مردم

 این کلام از لب خشکیده ، به جامش برسانید 

 آن پری چهره که هرگز به وصالش نرسیدم

 پیشم آرید و مرا مرده به کامش برسانید

من از سر تا به پایت می نویسم

 تو هم بنویس گاهی از من ای دوست

 که من تا انتهایت می نویسم

و تو بارانی برای من

همواره بر من ببار

کویر روحم را

واژه باران کن

من سیراب نا شدنی ام

معلمم بخاطر برگ سفید نقاشی ام مرا تنبیه کرد ...
اما من درون دفتر نقاشیم بی کسی خودم را کشیده بودم.