درود و صد درود

یاران قدیمی کجایید؟

لطفا برام بنویسید الان کجا زندگی می کنید.

من هنوز کالیفرنیا هستم نزدیک سانفرانسیسکو

هر جا سر زدیم توی این شهر قدیمی همه درها رو بسته دیدم. 

کی رو باید مقصر دونست؟ تلگرام؟ اینستا؟ 

دلتنگ این خونه قدیمی و ساده ام شده بودم. 

این خونه به قدمت روزهای دلتنگی ام در غربت. 

با این روش میتونید اونها رو ببینید و بعد ذخیره اش کنید.

به این آدرس برید https://archive.org/web/ بعد توی سرچ باکس آدرس وبلاگتون رو تایپ کنید. بعد دنبال پست های گمشده اتون از روی تقویمی که بعد از سرچ آدرس وبلاگتون بالا میاد بگردین. 

با تشکر از راهنمایی http://moein.blogfa.com/post-59.aspx 

سپاس بلاگفا!

شما هم همین مشکل رو دارین؟

سمت راست دالونی هم همونطور که می رفتی داخل بازار , مغازه آقای فرخی بود که یادم نمیاد چی می فروخت اما توی ذهنم هم نیست که مغازه اش خنزر پنزری باشه. فکر کنم فرش بود. این دالونی ما درست وسط بازار بود. بازار از سمت راست می خورد به خیابان کورش و از سمت چپ می رفت تا بازار دوراه. 

مغازه روبروی دالونمون یه آقایی میوه و سبزی فروشی بود به اسم شکرلله. وقتی راه می رفت می لنگید. خیلی لاغر و ریزمیره ودماغ خیلی باریکی و درازی داشت.  اما من ازش می ترسیدم. بخصوص که روز اول مدرسه هم منو خیلی ترسونده بود. مغازه بغلی اش به سمت خیابان شهدا قنادی برادران کیماسی بود که می شد دقیقا روبروی فرخی. طبقه بالای مغازه فرخی و مغازه سمیعی, خونه مون بود. ما به سر و صدای سینی پاک کردن و شلوغی کارگاه قنادی که روبری ما در طبقه دوم قنادی بود کاملا عادت کرده بودیم. انگار زندگی ما با سرو صدای بازار عجین شده بود. هنوز هم اون هیاهو توی گوشمه. یه روز تولد گرفته بودم و دوستام رو دعوت کرده بودم. ما هم توی دنیای بچگی آهنگ گذاشته بودیم و می رقصیدیم. یهو چشمم از پنجره خورد به کارگاه قنادی روبرمون دیدم دو سه تا چهره نیش باز شده تا بناگوش , دارن ما رو نگاه می کنن. اونها شاگردای آقای کیماسی بودن که یه سینمای مجانی پیدا کرده بودن و از یکنواختی محیط کارگاه در اومده بودن. اونقده خجالت کشیدم و در عین حال حرصم گرفته بود که چرا یادم نبود پرده کرکره رو بیام پایین که بقیه تولدم کوفتم شد.

مغازه روبروی سمیعی و بغل کیماسی هدایتی بود. ایشون خواربار فروش لاغری بود. حالا که دارم فکر می کنم می بینم همه بازاریهامون چقده لاغر بودن با اینکه کره و پنیر و شیر پرچرب طبیعی می خوردن. مغازه بعد از هدایتی عطاردی بود. مغازه مورد علاقه تموم بچه های همسن و سال من. کلی ازش عروسک های باربی اونزمان خریدم. براشون لباس می دوختم و خیلی دلم می خواست که پاهاشون هم مثل دستهاشون حرکت کنه. این عروسکها دوام زیادی نمی آوردن چون داداش دوقلو هام اونها رو از بین می بردن. دوباره باید پنج تا یک قرونی جمع می کردم تا بتونم دوباره یکی دیگه بخرم. مغازه عطاردی مورد علاقه روستایی های فریدن هم بود. میومدن بساط عروس و داماد رو هم ازش می خریدن. اینجوری بگم مغازه اش از سوزن و دگمه داشت تا دوچرخه و کفش لاستیکی که بهش گالش می گفتن. عصر که مغازه اش رو می بست کنار درش چهار پنج جفت گالش پاره روی هم افتاده بود. روستایی ها همونجا گالش نو که می خریدن می پوشیدن و می رفتن و عطاردی باید کهنه ها رو بیرون می ریخت. 

------------------------------------------------

پ.ن.1: از واژه آقا بعلت تکرار زیاد پرهیز کرده ام. 

همدردي شما مرهمي بود بر زخم دلم. خداوند دلهاي همگي شما را شاد نگهدارد و روح رفتگان شما را هم قرين رحمت خود كند.

آمين

 روز پرواز 17 بهمن 93

پس دگر که را دوست بدارم وقتی پدرم نباشد. این عزیز دلم بابا جان چه مظلومانه رفتی. آخرین کلامت هنوز در گوشم زنگ می زند که دو روز قبل پای تلفن گفتی " کی میای بابا مریم" من گفتم چهار ماه دیگر و تو چیزی گفتی که هیچوقت نمی گفتی " اووه چقدر دیر!" ای بابای گلم حالا فهمیدم چرا گفتی چقدر دیر. من دیر رسیدم و تو رفته بودی. تا به حال اینمه سفر داشتم هیچکدام غم انگیزتر  و بی انتها تر از این نبوده. عزیز دلم بابا. اومدم و ترا در چهارچوب در, منتظر برای من ندیدم. خنده ات را هنگام از راه رسیدنم ندیدم. دستانت را که به هنگام از راه رسیدنم باز می شد تا مرا در آغوش بگیرد ندیدم. آمدم و نبودی اما جایت همه جا بود. عصایت , کلاهت , کتابهایت , کتاب حافظت  که با آن زندگی کردی , تختت خالی از تو , تو را فریاد می زدند همچون من.

با رفتنت  پشتم خالی شد بابای گلم. 

امیدم عشقم قلبم بودی که همه را با خودت بردی. 

______________________________________

از تمامی دوستانی که با پیامهای خصوصی تلفنی و کامنت ها به ما آرامش دادند تشکر می کنیم. 

______________________________________

اینهم نوشته ای از یکی از خواهرانم

باور نمی کنم که دیگر آقاجان نتواند بگوید ناهیییید،بارو نمی کنم که با یادش اشک باران را از رو ببرد ،اسطوره زندگی ما بود من و خواهرانم ،من و برادارانم و خواهد بود،آنچه از کودکی به ما آموخت در استخوانهایمان رخنه کرده است ، با اجباری دلنشین همواره همراهمان خواهد بود،او از نسلی بود که دیگر تمام شد،هر چه در خیابان و کوچه و بازار نگاه کنی نه نمی توانی چون او و اویان پیدا کنی .
این روزها آینهمه بی نیازی را کمتر می توان دید،آقاجان !چگونه بود که هرگز حسرت چیزی را نخوردی؟چطور برای همه راهنما می شدی ؟این چه قدرتی بود ؟ درست نوشتن را تو به ما یاد دادی ،مطالعه کردن را ،خوشرویی،خندیدن ،وزین سخن گفتن را ،معلمی را ،گفتار،کردار و پندار نیک پارسی را ابتدا از تو شنیدم،اصلاً کتابی بودی نانوشته ولی خواندنی و شنیدنی،صحبت که می کردی گویی فیلمنامه می خواندی،یک سناریوی واقعی ،می شد مجسم کرد ،می شد به روشنی دید،شنید،لمس کرد .بی تو چکنیم،چون این توبودی که وقتی دلگیر می شدیم با ما شریک بودی،ناآرام که بودیم آرامش می دادی،شادی با تو معنی پیدا می کرد .آقاجانم چقدر دلت گرفته بود وقتی کسی نبود که به او سلام کنی،تو فیلسوف بودی برای همین از کج فهمی و نفهمی می رنجیدی و می گفتی :"خواستید کسی را نفرین کنید بگید گیر آدم نفهم بیفتی!! "چقدر بی تاب می شدی وقتی درگوشی نصیحتمان می کردی و ما بلند جواب می دادیم،مُن داران تو بیداژان ...بله تو به من می گفتی !! ما شاید قدر آن کلام تأثیر گذار را بخوبی درک نمی کردیم،امروز اما وقتی دیگر صدایت را ندارم،وقتی دیگر آن تراوشات فکری عمیق و هدایت گرت را ندارم،وقتی نمیتوانی بگویی ناهیییید ،وقتی نمیتوانی خوشحال باشی وقتی که بازهم همه دور هم جمع شدیم ،دلم خیلی می گیرد،دلم خیلی تنگ می شود،می دانم هنوز هم ما را می بینی !خودت هم می دانستی که ما عاشقانه دوستت داشتیم و عاشقانه از تو یاد خواهیم کرد،ایکاش بتوانیم قدر آنهمه تلاش فرهنگی تو در انسان شدن و انسان باقی ماندن خود را بدانیم،حسرت نخوریم،قانع باشیم،بد نخواهیم،بد نکنیم و همه را دوست بداریم نه برای خودمان ،برای خدا برای مردم !!این بود آنچه تو می خواستی و من هر گام که برای سلامت مردم بر می دارم به یاد و به عشق توست آقاجان. نگران مامان هم نباش گرچه می دانم تنها دغدغه ات او بود! ما هستیم همانطور که تو دوست داشتی خواهیم بود و مامان را با چشمهایمان مراقبت می کنیم اشک اگر بگذارد!! آرام بخواب آقاجانم!!

این ترم یه دانشجو دارم که فامیلش تونگل هستش. روز اول وقتی داشتم حاضر غایب می کردم داشتم می مردم از خنده  تو دلم. بعضی وقتها فامیلهاشون به فارسی یک معانی میده که حتی نمی تونم اینجا در موردش صحبت کنم.