امشب با دلم سودای اشک دارم.....
دردی فرا تر از مجنون.....
ناله ای همسو با فرهاد بیستون....
آری امشب دلم اشک میخواهد....
ارامشی که با امدنش ساکن میشود نداشته هایم....
امشب لحظه وداع با یادبودهایت است....
یادگاری های به جا مانده از تنت....
آری پدر جان امشب باید وداع کنم با تن پوش های پر افتخارت...
خانه دارد رفتنت را باور میکند.....
امشب با یادگاری هایت محفلی از اشک دارم.....
لحظه ها طی شد و مرد
و نگاهم را هر روز ؛ باز هم همه با شوق ، کوچه ها را پایید
مثل آن روز که می آمدی از دور .... دریغ ....
دل من در غم هجران تو ای خوب ترین ، چه بگویم ، چه کشید....
آه یک سال گذشت.....
پاییزم،....
پاییزی كه شاید به بهار نرسد...
زرد و خشك...
بی فروغ و خسته .....
لبهام دیگر طعم خنده را نمیچشد...
حتی لبخند عشق را فراموش كرده ام....
لذت آن همه خنده دیگر در وجودم نیست.....
یاد دارم كه تمام لحظه های بینمان ناب بود....
لحظه هایی سر شار از عشق و ماندن.....
لحظه هایی پر از تو پر از من.....
ولی حالا هم پرسه باد شده ام....
و با غم های بی تو بودن شکنجه میشوم.....
چشمانم از بس در فراغت گریست که دیگر فروغی ندارند.....
این روزها حال روز خوشی را ندارم....
نفس کشیدن بر من زجر آور شده است....
آتشی هستم که شعله های سوختنم به آسمان زبانه میشکد....
کاش بودی تا از تاریکی های این روزگار عجیب نجاتم دهی....
حال با چشمانی گریان و با بغضی در گلو هر روز سلامی میدهم....
سلام ای غروبهای غم انگیز دل...
سلام ای غم لحظه های جدایی..
خداحافظ ای شب های روشن .....
خداحافظ ای قصه های عاشقانه.....
دوست بیا فاصله کم رنگ شده
عشق در این فاصله بی رنگ شده
فرهاد ز شیرین زمان دست کشیده ست
از بس که احساس پر از ننگ شده
عشق به ارزانی یک کاغذ زرد
با لجن زار کوچه و بازار هماهنگ شده
ز جان کندن مجنون بهر لیلا خبری نیس
همانجا که احساس جنسی از سنگ شده
درویش عشق را همره جان نبین
چون که عشق با رویا و خیال یکرنگ شده
وقتی زمان سخت تر از سنگ زمانه را مینگرم بغضی سخت مرا در بر میگیرد که چگونه آرامش زندگیم به آشفته بازار دمشق امروزی تبدیل شده است....
من زندگی سراسر شوق را میخواستم ولی افسوس جلاد سخت و بدچهره زمانه شلاق خود را چنان بر فرق زندگیم کوبید تا سالهای سال درد جانسوز زخم دلم مداوا نشودو من به آن روزهای خوش پرواز بر نگردم...
کاش زندگی پر از افسوس من برگشتی داشت تا ان روزهای زیبا را یک بار دیگر در کنار مردانگی زنندگیم حس کنم...
کاش دردهای این زمانه مرهمی داشتند تا افسوس های دیروز بر عمق زخمهایش افزون نکند
من نمیدانم باختم یا که زود تسلیم این جان سخت شدم.......
بی صدا میشکنم
بی صدا در اوج گفته هایم ، زانوهای لرزانم را بغل میگیرم و به یاد مهربانی هایت هق هق کنان لب خند میزنم....
روزهاست که صدایت را نشنیده ام تا با طنین گفته هایت آرامش یابم و به امید فرداهای روشن نفس هایم را با افتخار بودنت به رخ ناملایمات فصل های زندگی بکشم....
دیگر بی تو زنده ماندن برایم لطفی ندارد ، هر جا را میروم صفای نبودنت بند بند وجودم را متلاشی میکند...
غروب های سرد و سوزناک آخرین ساعت های روزگار ، چشم هایم را به تماشای سرخ رنگ خورشید میهمان میکند و تا سیاه شدن آسمان کویری اشکهایم پذیرای گونه هایم نمیشود....
پدر جان....
نیستی تا ببینی ذره ذره در فراغ تو اشک میریزم و هق هق هایم آسمان دلم را متلاشی کرده است ولی افسوس ، نه ناله هایم و نه فریادهایم یارای رساندن من به تو میشوند...
دیگر قدرت ماندن ندارم....
پاهایم لرزان شده است...
دست هایم دیگر توان را از وجودم دور کرده اند...
وای برمن....
وای برمن....
امروز بوی اشک از دیارم مستم کرده بود
شهر دیگر بوی اشنایی نمیداد
هوای شهر بس تاریک و غمگین بود که قدرت نفس از گنجشکهای در به در روزگار گریخته بود
من امروز بویی از شهر خاطره ها به مشام تلخ گونه ام نرسید
در باب رفتنم اسمانی اشک الود دیدبانی از خانه را بر من سلب کرده بود
امروز اخرین بدرقه گویم را ندیدم
امروز مردن را بر ماندن ترجیح دادم.....
آری....
دیگر کلماتم رنگ دیروزی نمیدهد....
نه از ماندن میفهمم نه از رفتن هدفی نو....
دنیایم در زیر سپرهای هولناک اسمان ابر گونه اشک های مادرم گم شده است....
من مانده ام که روزهایم در این ناملایمات هستی کجا را نشانه گرفته اند....
الست از من چه میخواهد که اینچنیین روزهای آبی و روشنم را به تاریکی های ابدی سوق میدهد...
وقتی مینویسم بغض انفجاری از گردش روزگار سینه ام را سخت میفشارد....
دیگر بس است فریاد بی حاصل زدن...
سکوت سرشار از ناگفته هاست...
خدایا...
من از ابی بی کرانها خسته شده ام
دل لرزه ام را با دوستان ازیاد رفته تقسیم
خانه ام ویران
اسمانش هم رنگ فصل شده است
اشکهایم دگر لطف بریدن از درون
فریادم هم صدای بام همسایه هنگام باران شده است
درونم ابرها میسازدو چشمهایم بیتاب راه
آری ای دل
فصل نو
فصل رفتن مبارک ....
من هستم
مرد شب های تاریک به سحر نزدیک....
من هستم
مردی که روزها خواند تا از احساسش لذت ببرند و خود در دور دست زمانها برای پلیدی ایمان های کثیف ساعت ها گریست
من بودم
ساحلی که برای ماندنش از خود نیز گذشت
شعرش اشنا بود
قلمش زیبا
ولی افسوس نوشتنش برای خود آغاز نشده بود...
لالا لالا دلم لالا بخواب ای دل همین حالا
توی دنیا همش جنگه دل آدم پر از سنگه
لالا لالا دل تنگم بگیر آروم که من خسته م
تو این دوره همه مردند ولی پنهون پر از مکرند
لالا لالا دل پر خون ندارم من نفس با جون
منم خسته پر از آهم کسی هم نیس ، هم آوازم
لالا لالا بخواب ای دل که دنیایم شده از گل
سراسر ماتم و آهم نبرده کام در این خاکم
لالا لالا دل مجنون تو این دنیا همه گریون
همه بی تاب همه خوابن ولی حیرون از این خاکن
لالا لالا دل بی تاب همه دنیا شده مرداب
توی کوچه مرد بی خواب داره میره شب مهتاب
لالا لالا از این عالم از این دهکده ماتم
از این فریاد بی حاصل از این عمر زجر مایل
لالا لالا هوا سرده دل ما هم پر از درده
پر از اه و پر از ناله س تو این دنیا چه بیچاره س
لالا لالا دیگه بسه دیگه موندن خیلی سخته
باید برم از این زندون برم توی همون گلدون
همون گلدون که جایم بود همون جا که سرایم بود
خداحافظ آهای دنیا خداحافظ اهای دنیا
روز گار در راه آخرت
مردمش مست مست از نفس
دوست سفر کرده
یار در دل خود ماتم گرفته
من نه آنم که بینم آشیانه درد را
نه آنکه ببندم بر سرش دستمال شفاعت
عشق در دل کوچ کرده تا ابد
لانه اش در خیالات زمان گم شده است
نه قاصدک خبر میدهد از او
نه شمع اشک میریزد در فراغش
اری عشق مرد
زندگی باید کرد
به اندازه یک نفس
جای جهان جای من است
سهم من یک کلبه در درون اتش جان است
هیچ کس نیست حق ورد به حریمش
من زنده ام
زنده گانی میخواهم
پس نه فریاد میزنم نه شمع وارانه میسوزم.....
اینجا زمین است
ساعت به وقت انسانیت خواب است
عجب موجود سخت جانی است دل
هزار بار تنگ میشود‘میشکند ‘ میسوزد ‘ میمیرد ‘
ولی باز میتپد..
استاد سخن چقدر زیبا گفت شعر بازگشت را....
دور از نشاط هستی و غوغای زندگی
دل، با سکوت و خلوت غم خو گرفته بود
آمد، سکوت سرد و گرانبار را شکست
آمد، صفای خلوت اندوه را ربود
آمد، به این امید که در گور سرد دل
شاید ز عشق رفته بیابد نشانه ای
او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق
من بودم و سکوت و غم و جاودانه ای
آمد، مگر که باز در این ظلمت ملال
روشن کند به نور محبت چراغ من
باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر
زان بیشتر، که مرگ بگیرد سراغ من
گفتم مگر صفای نخستین نگاه را
در دیدگان غمزده اش جستجو کنم
وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را
خاکستر از حرارت آغوش او کنم
چشمان من، به دیدهی او خیره مانده بود
جوشید یاد عشق کهن در نگاه ما
آهی، از آن صفای خدایی زبان دل
اشکی، از آن نگاه نخستین گواه ما
ناگاه، عشق مرده سر از سینه برکشید
آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم
آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت
آهی کشید از سر حسرت که : این منم
باز، آن لهیب شوق و همان شور و التهاب
باز آن سرود مهر و محبت، ولی چه سود
ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت
من دیگر "آن" نبودم و او دیگر "او" نبود!
من مردی از جنس آفتابم
زندگیم از آب پاک تر
نه ناله ای دارم
نه آهی از درد
آرامم
مثل رودخانه سبز و زیبای خیال کودکانه
میخواهم باشم
نه از رفتن میترسم نه دلهره از ماندن دارم
زندگی مانند یاس کبود باغچه همسایه مان میماند
سبز
زیبا
تنها
آرام
نفس بخش زندگی
پس چرا از رنج رفتن گل کنار خود در عذاب باشم؟
او خاری بود در چشمان زخم دیده ی من
عذابی بود بس ناپایدار بر دل و روح من
جایش بر در خانه ره گم کرده هایی بود که گل را برای خود میخواستن نه برای گل
آری
وقتی گل نمیخواهد از خاک زندگی بخش جان گیرد چه نیازی به ماندن است؟
من خاکم جان میبخشم به گل یاس
گل یاس من از خاک خاکی تر است....
طبعم به گناه کرده عادت چه کنم
گویند کریم است و گناه میبخشد
گویم که بخشد از خجالت چه کنم
بزن باران
بر این دشت بر این آشفته حیران ز خود رفته
بزن باران صدایت را
بزن از عشق
بگو از یاد دیروزی که میبخشید جوانی را
بگو از او که یادش دلبرم سازد
بگو از من که میسوزم از آن روزها
تو ای باران
تو ای ناب گوهر بار صفای من
تو ای همراه قدم های بی انتهای عشق
بگو از من
بگو کو همنشین شبهای سرد من
بگو از من که از یادی نیاسودم
بگو از او که جایش را نیالودم
بزن باران
بزن باران
زمینم خشک و خالی است
نه همدردی نه همرازی
نه هم جامی که باشد همره جانم
تو ای باران
تو ای باران که میدانی
که جان دادم بر آن لطفش
صفایم را.....
جوانی را.....
همه هستی که بخشیدم
همه گفتن تو ای خامی
نرو راهت بسیار ننگ است
نرو برگرد
که او بر تو دلش سنگ است
ولی افسوس که من رفتم در آن گودال
بدان باران
بدان ای دوست
بدان تنهام.....
شدم در ماتمم ویران
شدم بی کس از این دنیا
شدم در بین آدمها....
شدم تنهای بی همراز.....
پایگاه تنگ فنی پلدختر شب آخر(۲۶/۱۱/۹۰)
تو ای آن که وجودت مرهمی بر زخم ها و درد های بی انتها و بی درمان من
تو ای یگانه بانوی زندگی
تو تنها ستاره هستی شبهای سکوت و وهم آلود عاشقانه
تو ای جان بخش من مانده بر جای
تو ای حروفت یک به یک آیات من
میمت از محبت سیرابم میکند
الف بی کلاهت آرامشم را محیا میکند
دال تو دوست بودن را معنا میکند
ر حرف آخرت راه دنیا را هموار میکند
مادرم ای آنکه شبهایت با دعا ختم میشود
ای که دستانت بوی محبت میدهد
ای که بودنت بر دلم آرامشی بسیار میدهد
دوستت دارم
ماندن من یک اشتباه
من زخم خوردم از آن مردم دشمن پرست هستمکه مرا با هیچ فروختن
من جا ماند از آن قافله ام که مرا در کنار برکه ی سرد زندگی رها کردند و تا وقتی مرا در منجلاب تنهایی و عذاب روحی غرق شده دیدند لبخند تلخشان را بدرقه آخرین نگاهم کردند و رهسپار رفتند
اری ای دوست....
من انم که مشتاقم کردی برای ماندن و امید دادی برای بردن وجان دادی برای ساختن
ولی افسوس که رفتنت زمین گیرم کرد سکوتت باخت را بر من تحمیل کرد و بی خبری از تو ویران...
عشقشون برا یک نفره
ولی تو دنیا خیلی تنهان
هیچ کس اونارو درک نمیکنه و نمیفهمه
چه سخت است است تنها ماندن در کنار آدمایی که دنیات هستن ولی درکت نمیکنند...
دنیایی از ما پوچ و حقیر....
نه میدونیم کی هستیم نه میدونیم کجاییم نه مدونیم چرا امدیم نه میدونیم....
ما که بریدم از این همه سرگردانی و بی هدفی...
نه به آدما دلخوشم نه به روحشون نه به دیارشون....
مگه تو این دهکده بزرگ تو دل آدما احساسم وجود داره؟
مگه میشه درک کرد که بله یه نفر هست که به فکرمونه؟ ما براش با ارزشیم؟به ما عشق میورزه؟
نه...
اصلا همچی رویای زیبایی وجود نداره...
مگر اه این دلیل که آدما فقط بخاطر خودشون و آرام کردن درون پر آشوب وهم انگیز خیال شرکش شون به هم نوعانشون احساس دارند...
بله دوست من...
نه آدم به فکر ماست نه دنیاشون...
اگه هم باشه فقط بخاطر خودشونه...
چرا عاشقم شدی؟
به اجبار آمدی یا با دل خود؟
وقتی قدم در راهم گذاشتی مرا فهمیدی؟
با خود نگفتی شاید شیطانی باشد در کالبد یک انسان؟
راهت سخت است ُ بی راه ت فراوان....
دوست داری از خودم بگویم؟
پس خوب بشنو کیستم...
من در انتقام سرنوشت روزگار بی اهل زمان قرار گرفته ام....
روزگار و فلک آتش به دست...
روزگاری که نه جنگلی برایم گذاشت و نه خاکستری از جنگلم...
آتشش سرزمین وجودم را سخت فرا گرفت و طوفانش خاکسترم را بر باد داد...
من مرد زخم خورده دوران بی فروغ سرزمین خلوتم...
آمدی که جلا دهم روزگارت را و نمیدانی که وجودم از شمعت بیزار است...
برو که خاموشیت زنده بودن را به تو ارزانی میدهد....
و فریاد من این است:
مرد مهتابی میخواهد خاموش کند شمع های پر فروغ را....
خود بودمو خود وهیچ رهگذری در میان امواج دریایم نبود...
میتاختمو پیش میرفتم بدون هیچ ترسی از زمان و تاریخ عبرتم...
بودم تاکه آزاد کنم وهمی که نه تارش معلوم بود نه پودش....
میرفتمو میرفتم...
شاد در کنار عشق به خود...
عشق به او...
اما نمیدانستم که یک روز دریای شوق شن های زیر پایم را خالی میکند و مرا در کنار صخره های سخت زمان تنها میگذارد...
کاش میدانستم که شن ها هیچ وقت با ما نیستند...
امروز مینگرم که شیرینی دیروز کجا و تلخی امروز کجا...
باشد که من دیگر بر روی هیچ شنی قدم نگذارمو و بر آسمانش پرواز نکنم....
درست پارسال همین روزا بود که تو را برای شکست انتخاب کرد و خود را در میان ازمونی دیگر قرار داد
کاش هرگز نمیامدی و تو را از انتخاب برای چنین راهی انتخاب نمیکرد...
امدی که شکست دهد زمانت را...
وقتی به اون روزها مینگرد نمیداند که خواب بود یا واقعیت...
آری آمدی که بازیت دهد اما نمیداند که چرا بازی شد....
گفتی بمان که از ماندنت رازها را سر کنیم و با هم بودن را در کنار جنگل زیبای احساسات لطیف غم را دور و دل را شاد کنیم...
ولی افسوس نیامده رفتی....
دلتنگ کسی هستی که نیست
حوصله کسی را نداری که هست
.jpg)
که به جوانی ازدست رفته اش می اندیشد…!!!
امانه، انگاردرنبودنت پیرتر از پیرمردی شده ام که در زیرسایه ی عصایش نشسته
و باخدایش حرفهادارد...
