به نام خداوندی که آغاز و پایان همه چیز در ید قدرت اوست
سالها پیش، در زمانی که وبلاگها دنیای جدید و جذابی بودند، تصمیم گرفتم وبلاگم را ایجاد کنم. در چنین روزی، وبلاگم قدم در راه سفر بزرگ خود گذاشت؛
سفری که پر از خاطرات شیرین، تجربههای ناب و همراهیهای بیبدیل شما عزیزان بود.در طول این شانزده سال، نوشتن در اینجا برای من شوقی
خاص داشت و محبتهای بیدریغ شما عزیزان انگیزهای برای ادامه راه بود.شانزده سال گذشت و این سفر پرماجرا به همراه شما تبدیل به یکی از زیباترین فصلهای زندگیام شد.
در طول این سالها، هر کلمهای که نوشته شد و هر پیامی که دریافت شد، برایم شوق و انگیزهای تازه بود. در این سالها، دوستانی پیدا کردم که همچون
برادر و خواهر واقعی برایم بودند؛ همراهان وفاداری که با عشق و حمایتشان، این راه پرماجرا را زیباتر و دوستداشتنیتر کردند. شما انگیزه و شوق من بودید، و
برای این لطف بیپایانتان از شما بینهایت سپاسگزارم.
اما امروز، در سالروز تأسیس این وبلاگ، وقت آن فرا رسیده است که با این خانه مجازی خداحافظی کنم. این تصمیم به هیچ وجه آسان نبود، اما احساس
میکنم زمان آن فرا رسیده تا فرصتهای تازهای را جستجو کنم .با ظهور گوشیهای هوشمند پیشرفته و تغییر سلایق مردم، وبلاگها دیگر آن جذابیت گذشته
را ندارند. فضای آنلاین به سمت شبکههای اجتماعی و رسانههای نوین پیش رفته است، و این تغییرات طبیعی، مسیر ما را به پایان رساندهاند.
با تمام وجود از شما همراهان گرامی تشکر میکنم که در این سفر طولانی کنارم بودید. اگر ناخواسته خطا یا کوتاهیای از من سر زده باشد، از شما طلب
حلالیت میکنم. خاطرات و محبتهای شما برای همیشه در قلب من جاودان خواهد ماند.
این پایان راه نیست، بلکه آغاز فصل تازهای از زندگی است. آرزوی بهترینها را برای تکتک شما دارم.
