باران

دلم باران... دستم باران... دهانم باران... چشمم باران...

روزم را با بندگی تو پاگشا می کنم

هر اذانی که می وزد، پنجره ها باز می شوند و اسم تو پوران می کند

هر اسم تو را که صدا می زنم، ماه در دهانم هزار تکه می شود

کاش من همه بودم ، با همه دهان ها تو را صدا می زدم

کفشهای ماه را به پا کردم دوباره عازم توام

تا زلف یار در آبادی من است، هر لب که خنده ای کند از شادی من است.

زندگی باتوست... زندگی همین جاست...

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی، تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم.....

 تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.....

 پس از یک جست و جوی نقره ای در کوچه های آبی احساس، تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روییده با حسرت جدا کردم....

 و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی...

  دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی... و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم.....

 همین بود آخرین حرفت، و من بعد از عبور تلخ و غمگینت، حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.....

 نمی دانم چرا رفتی....

 نمی دانم چرا....  شاید خطا کردم....

 و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی گذر کردی....

 نمی دانم کجا....  تا کی.....  برای چه....

 ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید....  و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک بر داشت.....  و بعد از رفتنت رسم نوازش، در عمق خاکستری گم شد.... و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد....

 و بعد از رفتن تو آسمان چشمانم خیس باران بود...  بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت....

 کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد....

 کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد....  و من با آنکه می دانم که تو هرگز یادم را با عبور نخواهی برد، هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام... برگرد.

 ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.

 و بعد از این همه طوفان و  وهم و پرسش و تردید، کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت....

 تو هم در پاسخ  این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم....

 و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید، کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است...

 و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل، میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر...

 نمی دانم چرا، شاید به رسم عادت پروانگی مان، باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم....

وقتی دلمون از چیزی میگیره و دلمون واسه یکی که خیلی دوسش داریم تنگ میشه یه احساس غریبی به ما دست میده و بی اختیار قطره های اشک از چشمامون میادو رو گونه هامون جاری میشه احساس میکنیم، می تونیم با اشک ریختن یکم خودمون رو خالی کنیم و سبک بشیم ولی میخوام اینو بگم کی تاحالا پیش اومده حتی گریه کردن هم سبکتون نکنه تاحالا براتون پیش اومده اونقدر گریه کنین که که اشکاتون خشک شن و از شدت گریه بیهوش بشین تا حالا شده گریه کردن یکی رو ببینین و بی تفاوت از کنارسش بگذرین در حالی که اون از شما بخواد که تنهاش نزارین نمی دونم تا حالا شده یک سال همیشه دلواپس باشین منتظریه خبر خوش باشین منتظر یه چیز خوب که خوشحالتون کنه ولی انگار چیزای خوب خوشحال کننده از شما فرار میکنن همش خبرهای بد وناراحت کننده. تاحالا پیش اومده اونقدر بهتون سخت بگذره که تحمل تون تموم بشه احساس ناامیدی کنینولی درمقابل هیچی به روی خودتون نیارین و همیشه تو برخوداتون طبیعی باشین همش سعی کنین یه طوری رفتار کنین که همه احساس کنن همه چیز خوبه و هیچ مشکلی ندارین انگار فقط از این دنیا فقط خوبیها و خوشیها بهتون رشده.خدای شکرت خدایا کمکم کن خدایا بهم صبرو تحمل بده ویه ارادهی محکم که در برابر سختی ها نشکنم دوست دارم خدااااااااا

به امید روزی که غمهامون قربانیه شادیهمون بشن.

همه چیز رو از سر راهت خط بزنی

بعد بفهمی

خودت تو لیستی بودی

که اون به خاطر یکی دیگه خطت زده...

تورفتي ودوست داشتن هايم

زيرپايت له شد

ومن بي توچه تنهاشدم

وبه دنيا نشان دادم

كه من مجنون ترين ليلاي تاريخم

مرا یاد نمی کند و باز دلم بی رحمانه می خواهدش

چه غرور بی غیرتی داری ای دل من...

دیشب خدارو دیدم...

گوشه ای آرام میگریست...

من هم کنارش رفتم و گریستم...

هر دو یک درد داشتیم ...

" آدم ها...."

كودك نگاهي به سوراخ چكمه اش انداخت!

لبخندي زد

سرش را رو به آسمان كرد وگفت: " خدايا گريه نكن "

" امشب مي دوزمش...!

در انجماد نگاهای سرد این مردم دلم برای جهنمت تنگ شده؟؟؟؟

^{شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی، تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم.....}

 ^{تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.....}

 ^{پس از یک جست و جوی نقره ای در کوچه های آبی احساس، تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روییده با حسرت جدا کردم....}

 ^{و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی...}

  ^{دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی... و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم.....}

 ^{همین بود آخرین حرفت، و من بعد از عبور تلخ و غمگینت، حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.....}

 ^{نمی دانم چرا رفتی....}

 ^{نمی دانم چرا....  شاید خطا کردم....}

 ^{و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی گذر کردی....}

 ^{نمی دانم کجا....  تا کی.....  برای چه....}

 ^{ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید....  و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک بر داشت.....  و بعد از رفتنت رسم نوازش، در عمق خاکستری گم شد.... و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد....}

 ^{و بعد از رفتن تو آسمان چشمانم خیس باران بود...  بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت....}

 ^{کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد....}

 ^{کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد....  و من با آنکه می دانم که تو هرگز یادم را با عبور نخواهی برد، هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام... برگرد.}

 ^{ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.}

 ^{و بعد از این همه طوفان و  وهم و پرسش و تردید، کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت....}

 ^{تو هم در پاسخ  این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم....}

 ^{و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید، کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است...}

 ^{و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل، میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر...}

 ^{نمی دانم چرا، شاید به رسم عادت پروانگی مان، باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم....}

تو دنیای من یه خدا هست که همیشه تو آسمون زندگیم تک و تنهاست .یه امید .. .... یه عشق...  یه .......... فقط میشه گفت یه خداااااااااااااااااااااااااااااااا

 خدا جونم یه دل دارم قد آاآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآسمونت بزرگ  که خودت بهم دادی.من آماده ام  .......آماده امُ  هرچی دلت میخواد غم و غصه بریز توش .هر چی دلتنگی هست بزار سهم من ولی  به خودت قسم   تنهام نزارررررررر  

  حاضرم  بلند بلند داد بزنم  ...داد بزنم  و بگم  آهای  دلتنگیااااااااااااااا    آهای بیکسیااااااااااااااااااا   آهای  غم و غصه های کوچیک و بزرگ.......همه بدونید  ..خدا با منه........................ با من 

گاهے ، وقت خـבاحافظے از کسے

خواسته یا ناخواسته مےگیم : « مواظب خوבت باش ! »

مواظب خوבت باش یعنے فکرم پیش توئه !

مواظب خوבت باش یعنے برام مُهمے !

مواظب خوבت باش یعنے نگرانتم !

... مواظب خوבت باش یعنے בوستت בارم !

مواظب خوבت باش یعنے به خـــــــבا مے سپارمت !

مواظب خودت باش یعنے از الان בلم واست تنگ شـבه!

مواظب خوבت باش یعنے... واقعاً مواظب خوבت باش

کنار باغچه ی دلم نشسته و در افکارم غرق بودم که باران نامی کنارم نشست و گفت :

بیست و پنج روزه که هر روز تو را کنار این باغچه می بینم . آهی کشیدم و گفت : تنها ، کنار این باغچه

چه میکنی ؟به صورت مهربانش نگاه کردم و با بغض گفتم : زنبق می کارم .چشمان متعجبش را به من

دوخت و گفت : زنبق ؟ دانه ی اشکی روی گونه ام سر خورد و روی گلبرگ زنبق جا خوش کرد . 

نگاهی به بیست و پنج زنبقی که کاشته بودم کردمو گفتم : بیست و پنج روز پیش زندگیه زنبقی را

گرفتم تا خود زندگی کنم . سهم من از آن زندگی ، بیست و پنج روز تنهایی و فراق شد .لبخند تلخی

  زدم و او سرش را زیر انداخت و دوباره پرسید : چرا زنبق می کاری ؟ سرم را بالا گرفتم و گفتم :

 هر روز به جبران زنبقی که بی رحمانه چیدمش و زندگی را از او گرفتم ، زنبقی می کارم و آن را

  با اشک های دل تنهایم آبیاری می کنم تا زندگی از دست رفته ی دوستش را به او بدهم ،

 شاید که مرا ببخشد و ... .

باران دست مهربانش را دور گردنم حلقه کرد و گفت : ببخش که نمیتوانم برای تنهایی ات کاری بکنم .

بوسه ای بر گونه اش زدم و گفتم : برو ، دل های بسیاری منتظر باریدنت هستند. آهی کشید و رو به

آسمان گفت : خدایا ، تنهاش گذاشتند ، تنهاش نذار !!

با رفتنش نگاهم به ردپاهای جا مانده بر دلم افتاد ، اشکم سرازیر شد و گفتم : خدایا !!

ردپایش بر دل و جان خودنمایی می کند

                                             هرشب این دل با خیالش غوغایی  می کند *

خدا هم از این همه تنهایی دلش گرفته بود و می بارید که آهسته گفتم :

خدایا گریه نکن ، همه چیز درست میشه !!!

شیشه ای می شکند...یک نفر می پرسد...چرا شیشه شکسد؟

مادر می گوید...شاید این رفع بلاست،یک نفر زمزمه کرد...

باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان امد،شیشه ی پنجره را زود شکست.

کاش امشب که دلم مثل ان شیشه ی مغرور شکست،عابر خنده کنان می امد...

تکه ای از ان را بر می داشت مرهمی بر دل تنگم میشد...

اما اشب دیدم...

هیچ کس هیچ نگفتغصه ام را نشنید،از خودم پرسیدم

آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟

دل من سخت شکست اما،

 هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید

---

ببار باران ببار

ببار بر روی  عشق خاک شده خاکستر

ببار باران ببار

که گر شود جوانه زند عشق ز این خاکستر

ببار باران ببار

که شاید عشق ز نو زنده شود در این خاکستر

امیدی یک ثانیه هست

در این جهمنم دره ی خاکستر

ببار که که شاید امیدی اید

امید یک ثانیه شود هزاران ثانیه ز این خاکستر

ببخشیدم که عاشق چشم عسل ریز شمام