فاصله بین توقع و واقعیت
گاهی فکر میکنم خستگی من از *دخترانی است که نمیدانند چه میخواهند*.
میخواهند زندگیشان مدرن و آزاد باشد، اما در دل انتظار دارند همه چیز به سبک کلاسیک و کنترلشدهشان پیش برود؛ همه چیز به نفع خودشان، و بدون هیچ زحمت یا تلاشی برای رشد و بهتر شدن.
آنها در جستجوی کسیاند که نیازهایشان را برآورده کند، بدون اینکه خود فعال باشند. میخواهند در همه حوزهها بهترین باشند، اما کوچکترین قدمی برای رسیدن به آن برنمیدارند. توقع دارند همیشه پشتیبان و حامی باشند، همیشه وقت داشته باشی، همیشه کنارشان بمانی، و در عین حال خودشان کمترین تلاشی برای بهتر شدن نمیکنند.
هر حرف، هر نصیحت، هر پیشنهادی که میدهی، بر آنها برمیخورد؛ گویا تحمل واقعیت و خوداندیشی دشوار است.
و من… خستهام از تلاش برای کسی که نمیخواهد رشد کند، خسته از اینکه همه چیز را به دوش بکشم و هیچ تغییر و تلاشی ندیده بگیرم.
شاید درد ما از *نسل امروزی* نیست؛
از فاصلهای است که بین توقع و تلاش، بین خواستن و انجام دادن، بین رؤیا و واقعیت شکل گرفته است.
و گاهی تنها کاری که میماند، اندیشیدن و دیدن مسیر خودمان است؛ مسیری که نیاز ندارد برای دیگران توجیه شود، مسیری که واقعی و آرامشبخش باشد.
+ نوشته شده در یکشنبه نهم آذر ۱۴۰۴ ساعت 15:1 توسط parsa
|
