شعرهای من

دنیا قفس است ،

وقتی هر پرنده ای سقف پرواز دارد

....

سنگی بیاور شیشه های خسته را بشکن

دیگر نماند زخم ها در زیرِِ پیراهن

این آسمان ها سقف پرواز پرنده هاست

باید برای یک قفس پرواز جنگیدن

آری تبر! این سرنوشتِ هر سپیداری ست

تا جنگلی را پر کند از خواب تیرآهن

یا سیب ها از شاخه می افتند و یا کالند

من سیب سرخِ نارسم ، تصویری از یک زن

من یک زنم ، آری زمین را خوب می فهمم

باید ببارند ابرها در زخم های من

باید که اسبی زین کنم بی در کجا باشم

تا بگذرم از خواب تلخ ِ هر چه اهریمن

قصد نداشتم اینجا رو  به روز کنم

اما نمیدونم چرا ناخود آگاه رفتم تو وب دوستم که تازه ازبینمون رفته و نوشتم :

باور نمی کنم که دیگه کسی نیست اینجا رو به روز کنه
باور نمی کنم دوست خوب و شریفم که دیگه نیستی
وای این  تویی مردی... وما جا موندیم

چه طور گریه کنم کسی صدامو نشنوه و نپرسه چرا گریه میکنی
ومن چطور بگم دوستی داشتم که روزها ست مرده...

مرده و من بی خبرم..

همیشه با کنایه تلخ اما خنده آور می نوشتی

می خونم اما خندم نمی گیره جز گریه چیکار میشه واسه از دست رفته هامون ،کرد؟

چرانشد یه کتاب اکبر اکسیر بخرم و بهت هدیه بدم
می دونم این رسم دوستی و هم مسلکی نبود
اما تو هم رسمشو به جا نیاوردی و بی خبر ...ناغافل...

هفته پیش تو جلسه معاصر خوانی دیدمت

انگار اومده بودی اونجا ومن خیال کردم به یادت افتادم..

با خودم گفتم برم و براشون کامنت بذارم که چرا نیستین و جلسات راه افتاد دوباره تشریف بیارید..

اما این کا رو نکردم.افسوس...

اونروز من روحتو دیدم..آره مطمینم اونجا بودی

حرفی نیست حمید کارآمد...

تونیستی...

و اتفاق تازه ای نیست مرگ

حرفی نیست جز بغض بغض بغض..

شاید آرومم کنه این بند:

"اشک همان انسان است وانسان بی اندوه

تنها خاطره ای از انسان است"

" جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در دایره ی قسمت اوضاع چنین باشد"

مرگ چیز بدی نبود

وقتی زنده گی

زیر پوستمان ورم می کرد

سرها از طناب های پوسیده آویزان

روزی هزار دفعه مردیم و زنده شدیم

باید به جای رفتن به ماه

کشف بهتری می کردیم

مثلا زنده گی را

تا گاهی بتوان

مثل لباس های کهنه،

 دور انداخت و از نو خرید

افسوس مان شدند

دیروزهای بدتر از امروز

فقط حشرات بیشتری کشف کردیم

مرض هایی جدید

شکل مردن را عوض کردیم.

زنده گی چیزی نبود

جمعه تمام شود و شنبه از راه برسد

زنده گی

              ما بودیم!

پوست و گوشت و استخوان مان را

قمار کردیم.

دوستان وبلاگ پویا وخوب مهدی آخرتی عزیز را از دست ندهید

ودیگر اینکه جلسات خوب معاصر خوانی به کوشش وزحمات آقای آخرتی

 دوباره راه افتاد .

این وبلاگ با گزارش این جلسه که شعری از شاملوی بزرگ است به روز شده

                                             « معاصرخوانی»

وهمین طور وبلاگ فاطمه خمر عزیز هم به روز است

"من به مرگم راضی ام اما نمی آید اجل

بخت بد بین از اجل هم ناز می باید کشید"

می خواهم خودم باشم

همین خط خطی های خسته

شعر به هیچ دردی نمی خورد

وقتی انگشت های غمگین زنی

                                      پشت آن باشد

کلمات را شکسته بسته بنویس

تا درد کمتری بکشند این شعر ها

دستانم

         خاطرات زیادی را به یاد می آورند

اشاره به دور دست هایی

که پیرم می کند.

باید خودم  را به باد بدهم

شاید

نجاتم دهد از این قفسی

که گاهی از آن بیرون می زنم

مثل درد راه می روم زیر پوست شهر

چطور بر می گردم؟

وکلیدش را

 در جعبه ی جواهراتم نگه می دارم!

نمی خواستم

نمی خواستم

ادامه ی جوی آبی باشم در گودال.

تو سرزمین منی

دورو دست نیافتنی

سرزمینی که پرچمی بردار ندارد

روز پرنده ای سپید برشانه هایت

ماه در آسمان چشم تو بیداد می شود

دنیا

      روسپی خانه ی مهوعی ست

                                             بیا

                                           پیدایم کن

                                          در گریه های کودکی

                                        زیر بازارچه ای شلوغ

                               پیدایم کن

                                             بر اندوه سایه ی زنی

                                              فرو رفته در مردمک غروب

من صدای کلاغ ها نبودم

رعشه هایی خراب شده ، سر این

                                      بام و درخت و خیابان ها

                                                    آفتاب پیراهنم بود

بگو اما  وقتی غم

گلوی این روزها را گرفته

چطور به تو فکرکنم؟

                    به دستم دور بازویت؟

به بوسه و خنده

به لبانت

           که دوستت دارم بود.

اینجا بدون دعوت در سکوت و غریبانه برای دلتنگی های من به روز می شود

دعوت ها را حتمن خواهم خواند

ممنون و عذر .

مدتی  نیستم دوستان بر من ببخشند

برای نبودنم  نیامدنم  برای پست های بدون دعوت  عذر میخوام

ممنون که خوندین و دعوتم کردین

حرفی نیست...

حالا یکسال گذشته دلم میخواد توو خاطرات دفن شم توو روزای شاد توو قهقه های بلند توو روزایی که

 تو پدربزرگم بودی

دلم نمیخواد عکستو٬ رو  یه سنگ خاکستری نگا کنم

باورم نمیشه که دیگه نیستی...

این هم یه شعر تکراری برای پدر بزرگم:

خاطرات

آتش بیار معرکه اند

من می دوم لا به لای آفتابگردان ها

                                               و تو با لبخندی

                               یک گوشه ی کودکی ام ایستاده ای

    برگرد

        وجای خالی ات را در عکس های دسته جمعی پرکن

     غم را

              از روی تاقچه

   شیون را

            از گلوی دخترانت بردار

 بنشین و آسوده

       نیمه ی سیگارت را بکش.

نه اندوه

 به در و دیوار این خانه نمی آید

  وقتی لبخند تو در قاب آراممان می کند

نه گریه نمی کنم دیگر:

                  تو هر غروب

               با زنگ دو چرخه ات می آیی

         خیارها وخربزه های خورجین را توی حوض می ریزی

    هویج ها را از باغچه بیرون میاوری

  ومن بچه خرگوشی

   دنبال تو بالا و پایین می پرم

نه یادداشت های روزانه

 نه این یک خاطره و یاد و یادآوری نیست

                           این مرثیه است

               مدحی بلند

 در انحصار کلمات.

گاهی نگاهمو چند ثانیه می دوزم به صورتش ٬ به چین و چروکای پای چشمش به خستگیاش فک

میکنم .

روزی رو تصور میکنم که من رو به دنیا آورده و بغلم کرده..

 بعد همه ی خاطره های بچگیم قطااااار میشن هوووو هوووو چی چی هووووووو هوووو چی چی؟؟

زندگی چی بود؟؟؟

بعد دلم می گیره و زیرلبم زمزمه می کنم : آخه چرا منو بدنیا آوردی!

غم دختری ست شبیه من

غبار که از آیینه گرفتم

 خودم دیدم

دختری با مشکی موهایش

سخاوت آغوشی

که دشت های فراخ ست

گله ی اسب های وحشی را

                        از قلبم عبور می دهد

من روی زانو می نشانمش

موهایش را شانه می زنم

دستم دنباله ی شب هایی ست

 که به خشکسالی

     در مزرعه  های گندم می رسد

من سنگین و سرد

 من عبور سنگ از شیشه ام.

 دوستان می توانند مصاحبه ی روزنامه ی شهرآرا با من را اینجا بخوانند:

                                         «من آواز های خسته را . . »

بعضیا فک میکنن دنیا دوروزه آره درسته دوروزه یه روزش رفته مونده یه روز دیگش

گاهی باید تو خلوت خودمون به خودمون تلنگر بزنیم. خودمون واسه کارای زشتمون گوش خودمونو بکشیم فک نکنیم بی مکافات میمونه بدی هامون

درد دل آرزوی عزیزرو بخونید تو وبش

دوست گرامی علی گل محمدی هم به روز هستن با کلاسیک و سپید

دوست و همکلاسی نازنینم  فاطمه خمر  با یه کلاسیک تو وبش منتظرتونه از دست ندین این شعرخوب رو

 و بلاگی رو که زودبه زود به روز میشه رسیده های نچیده برید وتو این باغ قدم بزنید

                             وبلاگ مهدی آخرتی عزیز رو.............

گاهی میشینم و به گذشته فکر میکنم به آسمون که نگا می کنم یاد شیطنتای بچگیم می افتم ٬

 خوشی هایی که دور و بی انتهان..

اما بی دووم

  هیچوقت دلم نمیخواد به آینده فک کنم از آینده ..

همیشه از بی خبری بدم میومد آشوبم میکنه آینده یعنی بی خبری..

دعام کنید.

واما شعر..

ناله ات را به آسمان برسان

گریه کن با خدا اذان به اذان

آرزوها به باد می رفتند

شاخه های  نشسته در توفان

جنگلی که تبر به پهلو داشت

سرخود  را گرفته بر دامان

برگ زردی ورق نخواهد خورد

آه ٬ از این خزان بی پایان

حالمان را کسی نمی فهمد

مثل ابری که مانده سرگردان

عین سوهان بساب عمرت را

مثل اعصاب خسته  از باران

هرچه می گفت زندگی٬ این بود

شور بختی نمی شود جبران

" این زندگی نبود حق السکوت بود

  این بار می کشم این روزگار را"

واما یک دلنوشته  هر چند غمگین است

اینبار برای تو ٬به عطر گلهای مریم

تقدیم به مریم شکریان اصل

این من نبوده ام

  لابلای آلبوم

دختری با دسته ی گیس گندمگون

ایستاده کنار بلوغ

میان بوته های شاهسون

خاطره و خنده را

در عکس ها جامیگذارد.

هر چقدر هم بدم بیاید از تورِ سفید و دسته گل رز

از صلحی که

با نوزادی به خانه ای بیاید

یک روز شبیه نوش آفرین میشوم

با موهای شرابی و پستان های شیری!

میانسالی مادرم..

سرنوشت ٬

 پیر زن دهان گشاده ای شده است

خبرهای بد می آورد هرروز

نه ٬

    این من نیستم

  دختری که در عکس ها می خندد.

ممنون از  عزیزانم که  تنهایم نگذاشتند.................

 " آیا دوباره گیسوانم را در باد شانه خواهم زد.." 

  غروب  بچه ها را از کوچه جمع می کرد

 
    ولوشدن سایه ی انجیر توی حیاط

   پهن شدن عطر هندوانه زیر تاق مهتابی

   پدربزرگ را به خانه می آورد

  او طعم آبنبات های توی جیبش بود

  در ایوان می نشست و به آجرهای گرم تکیه می داد

   که از مخده بدش می آمد

  مابرایش

  بره آهوهای روی گلیم 

  بالا و پایین می پریدیم

  تا او پکی به سیگارش بزند

  و لبخندی به ما..

  آه خاطرات

  خاطرات

  استخوان های لای زخم

  این روزها که  پدر  طعم  قهوه ی تلخ است

  تیر می کشد تا صبح

 مادرم سالهاست

  چمدان بسته  ست

   منتظر مانده ام لا اقل رودی برسد

                                            خفه ام کند

  من رد زخمی ام

  روی دست زندگی مانده

دلتنگتان بودم خوشحالم که آمدم و همه ی دعوت هارا به شوق خواندم هرچند بی سرصدا و بی رد پا..

ممنون که کنارم هستین..

درگذشت استاد محمد قهرمان رو هم تسلیت میگم یادش گرامی

" غم نیست اگر روزی من غم شده باشد

ترسم که ز رزق دگران کم شده باشد

در خاطر من شادی آمیخته با غم

عیدیست که همراه محرم شده باشد"