.

نام نسیـمه :  شاعـر نیستم اما با شعر زندگی می کنم و شـاعران خوب را دوسـت دارم.  این روزنـه را به روی دوستـان، برای رهاـیی از حصار تنهایـی لحظـه های دلتنگـی ام کشـوده ام...

        خـــــــــــدا وندا (ج)


       بــا تـو سخـن مـی گوـــیم


می‌دانی پس از عشق زیباترین احساس من چیست؟

آن گاه که چشمانم را می‌بندم

و پرنده خیالم را پرواز می‌دهم

ودر دشتی به فراخی همه هستی

دنبال آهوی زیبایی می‌گردم که جانم را شیفته است

و آن گاه که احساسم لبریز از وجود تو می‌شود

و آرام و بی صدا

دوباره با تو سخن می گویم

از این اشتیاق

از این جادوی جاوید

از این آتش سوزان

که عشق می‌نامم

با تو نجوا می‌کنم

نجوا با نگاری بی همتا

نگاری که ازو آتش بر جانم افتاده

و در آینه نگاهم

چشمان آسمانی‌اش حک شده

و غمی شیرین و ناب

در جانم انگیخته

و پهنه قلبم

از تابش مهر او

درخشان بسان خورشید گشته

با تو سخن می‌گویم

با تو که عشقت

چون پیچکی

بر شاخه سبز وجودم پیچیده

و دریای مهرت

کویر تشنه دلم را آباد کرده

و باران تند محبتت

جانم را آباد کرده

با تو سخن می‌گویم

با تو ای محبوب من

که برای دیدن چشمان خیال انگیزت چشم می‌بندم

و برای سخن گفتن با تو کلمات را در رود سکوت می‌شویم

و چون لبخندت را مجسم می‌نمایم

و نسیم جان‌پرورت بر دشت وجودم بذر گل‌های بهاری می‌پاشد

جانم پا به پای بهار جوان می‌شود

و روحم چون پرستوی کوچک مهاجر اوج می‌گیرد

و اندیشه‌ام چون شاهین بلند پرواز، در بلندای آسمان گم می‌شود

به تماشای باغ بزرگ گل‌های خوبی تو می‌نشینم

و چشمانم مهمان شکوفه‌های زیبایی تومی‌گردد

و مشامم عطر یاس یاد تو را می‌بوید

با تو سخن می‌گویم

خوش بوتر از بوی هر گل

لطیف تر از هر شبنم و برگ

نازتر از رز سفید در صبحگاهی دلاویز

با تو سخن می‌گویم