کاپ نقره ای
کاپ نقـرهای
ســــــلام ای بــاوقــار ای يـار ديـريـن
حنــــايی، دُم سفيد ای چربِ شيرين
خمارين چشم من! سنگين و ساکت
گــذارم بـر دو شـاخـت، نام "مـاکت"!
نــه آزاری بــه کـس از تـو رســـــيـده
خـلايـق، يکســره شــيرت مکيــــــده
بهـــــــای شــــيـرِ مـادر، داده دامــاد
ولی شــــيـر از تـو بـوده، داد بيـــداد! 
نـه تـنهــــا شيرخوبت را بدوشــــند؛
تمــــــام جسم و جانت میفروشـند
بـه زيـريـوغ شان، کَندی تو صد جان
طــلای جان خود بخشی، چه ارزان!
مطيــع و ســربهزيـری، پيـــل قامت!
کِــشی ظـلـــم مضــاعف تا قيــامت
خمـــارين چشــم من، مظلوم تاريخ!
درخت ظـلــــم ظـالــــم برکن از بيخ
چو «کاپ نقــــرهاي» از دست ارباب
گرفتی، خر شدی! بی چاره، درياب!
ميـــنـداز ای صــنـم، بر غَبـغَبـت باد!
دو صــــد لـعـنــت بـه اربـابـانِ بـد باد
تو ای همــدرد من! ای گاو مظـلوم!
شـــدی در ذهـن حيـــوانات محکوم
مکن دل خوش، به کاپ نقرهایشان
حــــذر کـن از فـريـب و مــکر ايـشان
بيــــا بشـــــنو تو پند پيــــر دلســـوز
شود اين ظلمت شب بر تو چون روز
به حـزب ما، خــــران، آگـاه و بيـــدار
کجـا چون تو اســـيـر دسـت مکّــار؟
به حـزب مـا، خـران، ساعی و پرکار
فـقــط کـار و فقــط کـار و فقــط کـار!
نـه شـــيرمـا حــــلال کــــام مـردم
نـه خـــون مـا، درون جــــــام مـردم
به پشـت من تـو زخـم سيـخ بيـنی
تو کی جـســم مـرا بر ميــخ بيـنی؟
چو بينـــم جسم تو بر ميــخ قصـاب
شـــود چشــم مـن از يـاد تـو پُـرآب
چـرا بخـت تـو شـد غمبار و پر درد؟
تـو را "هنــــدو" چنيـن دُردانه پرورد
هميشــه ساکت و سرد و فسرده
به کنجی سـرفـرو برده، چو مُـرده
علمـــــدارِ"حنــايی جامه"، برخيــز
غبـار غـــم بروب از شاخهی تيـــــز
دو شـــاخِ تيــزِ خنجــرگونِ سرکش
به روی ظـالمـــــان، مـردانه برکش
بکـش فـرياد اگـر بی توپ و تـانـکی
بـزن ايـن کاپ را بـر فرق «یـانـکی»
اگـر پـنــــد مـرا نشــــنيــده گيـری
ز خــرها، خــرتری، ای گاوشيری!
"کــــلانـم" مـن، سخنگوی خرانم
نـرانـم جـــــز حـقـیـقـت، بـر زبـانم
به نقل از: مجموعۀ طنز «دیداری با اهل چمن». ج 1. ص 62.
توجّه
نقل مطالب وبلاگ، با ذکر نام نویسندۀ آن: « آغا کلان »، بلا مانع است!
طنــــز کــــلان ســت چــــو تـیـــــغ دو دم 