حرفهای نا تمام من ...
خدایـــا .....
فاصله ی کوتاهیست ... میان لبخند و اشک ... که نامش زندگیست .....
و من سال هاست که به دور آن تمام تــنــهایی ام را طــواف می کنم ...
و در انتظار بارانی از ناودان سکوتم هستم ....
خدایــــا ... در آن هنگـــام که تمــــام بدنم درد می کند از دلتنگی ...
جرعه ای صبر می خواهم ....
بیــا این روزها.... در حوالیه سکوت و تنهایی ام باش... دلم زخم هایی دارد که گاهی ...
شبیه به یک بــغـض می شود لبخندم ... بغضی که راه به جایی ندارد ...
تنهـــا تو میدانی ... که این روزها حس بودنم اندک شده
و تمام خستگی هایم بی طاقت شده اند ....
خداونـــدا .... تو نــشــانــم بــده راهــی که بهترین اســت .....
+ نوشته شده در یکم اسفند ۱۳۹۲ ساعت 9:10 توسط $ پارسا امپراطور $
|
پارسام اهل تهران پیشه ام علافی ! گاهگاهی که بگردم ناچار کوپنی میخرم از تو از او ... میروم پای پیاده بازار تا به آواز بلند بزنم داد : بن کارگری - کوپن شش نفره - هفت نفره ! چه خیال خامی چه خیالی ... میدانم که رسد سر مامور : - کرده ای سد عبور ؟! خوب میدانم کار دلالی من بیهودست آن که دلال بزرگ است تو ویلایش اسودست ! باغ ما بود به اندازه یک آبادی پارک شهر - پارک جمشیدیه یا شاید ملت باغ ما نقطه برخورد رپ و جاهل بود واقعاً کامل بود ! چیزها دیدم در گوشه باغ ! من گدایی دیدم که زمن بدتر بود ! بره ایی دیدم که فقط کاغد می خورد تکه روزنامه صبح - عصر اردکی دیدم لب آب که تحصن کرده ! چیزها دیدم من ! اهل تهرانم من روزگاری دارم - که به واقع گرم است ! خواهم از شهر نهم پا به فرار ولی حیف که دستانم بند است ....
